Een wandeling

“Dobry den!”
Ik groet de receptioniste op mijn weg naar buiten
Ze werpt me vanachter de balie een allervriendelijkste glimlach toe
Ik voel de sleutels in mijn broekzak
Heb nog even overwogen met de auto te gaan
Besluit dan dat ik wel wat beweging gebruiken kan
Mijn broekriem lijkt gekrompen en voelt wat ongemakkelijk aan
Die tien kilometer naar Zacler, dat moet te doen zijn
Het is bewolkt maar heerlijk weer
Ik loop via het plein door de aflopende hoofdstraat
Werp een steelse blik omhoog, naar de ramen van Henk’s kantoor
Geen leven te bekennen
Langs de Vietnamese markt waar de kooplui al druk in de weer zijn
Richting busstation, net daarvoor rechtsaf, een brug over en dan rechtdoor
Na een tijdje beland ik in de buitenwijken
Het is hier rustiger, ook de bebouwing is anders
Geen statige gebouwen met fraaie gevels
Een brede straat, hoge grijze flats aan weerszijden
Hier en daar een klein winkeltje
Grote, stoffige parkeerplaatsen, soms onbestraat
Auto’s die een Nederlandse keurmeester tot vertwijfeling zouden brengen
Vanuit een flatwoning klinkt gelach
Een smoezelig, donker gezichtje verschijnt tussen de spijlen van een balkon
Ik kijk haar aan en zwaai
Ze trekt zich schielijk terug naar veiliger oorden
Langs een kiosk vol rookwaren, kranten, snoep en snuisterijen
De verkoopster nauwelijks te zien door de met affiches volgeplakte ramen
Verder door de grauwe wijk, richting Žacléř, mijn einddoel
De flats maken geleidelijk plaats voor laagbouw
Nog wat eenvoudige arbeiderswoningen met een tuintje ervoor
En dan…. rust, op het getjilp van vogels en een kabbelend beekje na
Met nieuwe energie zet ik de pas erin
De lucht klaart geleidelijk op, ik voel de zon in mijn nek
Het smalle, bochtige weggetje, stijgt voortdurend, niet ècht steil, maar toch
Met enige regelmaat passeert een auto en moet ik de berm in
Al gauw begint de inspanning zijn tol te eisen
Ik gesp mijn rugzak af, stop mijn jack erin, neem een ferme slok cola
En weer verder
Door het gehucht Babi, een langgerekt lint van eenvoudige huizen
Het is er vreemd stil, uitgestorven lijkt het wel
Een hond blaft me na terwijl ik hem passeer
Bij een van de laatste huizen zie ik een teken van leven
Een man staat in zijn tuin onkruid te wieden
Mijn groet wordt met een norse hoofdknik beantwoord

Van Trutnov naar Zacler, met de auto een fluitje van een cent
Lopen is een ander verhaal begin ik te merken
De temperatuur stijgt en ik begin te transpireren
Na iedere bocht volgt weer een andere
Ik gebruik een godslasterlijk woord als een stokoud Fiatje zich omhoog ploetert
Mij daarbij bijna over het hoofd ziet
Bij wijze van groet stoot het ding een inktzwarte wolk roet uit de rammelende knalpijp
Eindelijk zie ik het bord van Skiareal Arrakis en haal opgelucht adem
De laatste loodjes…
Ik neem even de tijd om over de, nu groene, piste te kijken
Even overspoelt me een gevoel van trots
Links boven het stadje uit torent mijn stulpje
Het dak nog net te zien door het dichte bladerdek
Ik vervolg mijn weg

Mijn aankomst in het stadje wordt opgeluisterd met gezang
Niet erg zuiver maar wel heel erg enthousiast
Een oudere man komt me, ter hoogte van het gemeentehuis, tegemoet
Hij is wat onvast ter been
Kleren die hun beste tijd gehad hebben, een grijze stoppelbaard van enkele dagen
In zijn rechterhand een halflege fles
Zonder etiket, daarin een onduidelijk drankje
Hij is onmiskenbaar in een zeer goede bui en knoopt een praatje met me aan
In het Duits vertel ik hem dat ik geen Tsjechisch versta
Dat lokt een nieuwe woordenstroom uit, helaas nog steeds onverstaanbaar
Ik grijns hem vriendelijk toe en haal mijn schouders op in een vragend gebaar
Zijn humeur is onwankelbaar en hij grijnst even vriendelijk terug
Een voortand prominent aanwezig in een verder tandeloze mond
De kleur ervan doet vermoeden dat hij ook die spoedig zal moeten missen
Zwierig draait hij zich om, iets te zwierig want even raakt hij uit zijn evenwicht
Vervolgt luid en zo mogelijk nog onzuiverder zingend zijn weg

Ik loop door naar het pleintje en neem plaats op een van de verlaten terrasjes
Na twee heerlijk koele cappy’s vervolg ik mijn weg
Even verderop scherp linksaf en ik ben op het weggetje dat naar boven voert
De zon schijnt onbarmhartig op mijn voorhoofd
Ik begin overvloedig te zweten
Tien minuten later sta ik voor de poorten van het kasteelterrein
Ik besluit het hangslot niet te openen
Klim op het muurtje rechts van de poort en spring er aan de andere kant weer af
Het is stil hier, erg stil
Behalve het geruis van de wind door de bladeren is er niets te horen
Ik loop over de brug langs het torentje dat naar de binnenplaats voert
Verder, onder het balkon door, om het kasteel heen
Ik werp een trieste blik op het afbrokkelende pleisterwerk
Het lijkt nog erger geworden te zijn
Aan de onderkant van het balkon zie ik iets wat op een enorme zwam lijkt
Of zou het een soort schimmel zijn?
Ik moet er maar zo spoedig mogelijk naar laten kijken, besluit ik

Ik schrik van de plotselinge beweging
Een ree, die in het lange gras ligt te zonnen, springt op bij mijn nadering
Maakt zich zigzaggend uit de voeten
Ik loop verder
Mijn gang wordt bemoeilijkt door het tot heuphoogte woekerende onkruid
Ik ontwijk een bos geniepig uitziende brandnetels
Loop de binnenplaats op
Kijk even om me heen
Voel me wat terneergeslagen door de aftakeling rondom me
Verman me
Diep de sleutel op uit mijn zak en open de deur
Het slot knarst onheilspellend, maar werkt
Ik loop naar binnen, de koele schemering in
De deur valt met een klap achter me dicht
Ik voel me niet echt op mijn gemak als ik de hal doorloop
’t Is toch wat anders om hier alleen te zijn, zonder gezelschap
Er is nog niets veranderd sinds mijn laatste bezoek
Zelfs de kruiwagen ligt er nog
Maar ik ben deze keer voorbereid op wat ik te zien krijg
Bekijk het met andere ogen
Kijk door het verval heen
Stel me voor hoe het eruit kàn zien

Ik dwaal van kamer tot kamer
Neem details in me op
Zie de mogelijkheden en onmogelijkheden
Ik werp een blik door een van de stoffige vensters op de tweede verdieping
Bewonder het fraaie panorama
Mijn blik dwaalt omlaag
Op de vensterbank liggen honderden dode vliegen tussen het opgehoopte spinrag
Ik kijk er met afschuw naar
Dan hoor ik een geluid
Onwillekeurig verstijf ik
Loop aarzelend naar de naastgelegen ruimte waar het vandaan komt
Haal opgelucht adem wanneer ik het vogeltje opmerk
De vleugeltjes wanhopig klapperend tegen het glas in een poging naar buiten te vluchten
Ik overweeg een van de ramen te openen
Kijk naar het roestige sluitmechanisme en verwerp mijn ingeving

Ik sta stil, kijk om me heen
De deprimerende verlatenheid rondom wordt me even te veel
De beklemmende stilte bedrukt me
Een huivering loopt over mijn ruggengraat
Mijn bezwete T-shirt plakt op mijn schouders
Ik krijg het plotseling koud
Wil naar buiten, het zonlicht in
Ik haast me naar beneden
Even ben ik bang dat de deur zal klemmen
Dan ben ik buiten
De zon verwarmt me onmiddellijk
Ik loop naar het torentje aan de andere kant van de binnenplaats
Leun tegen de muur
Van hieruit heb ik een uitzicht op de strakke noordgevel van het kasteel
Vlak naast me tjirpt een krekel
Vogels laten zich niet horen, te warm waarschijnlijk
Ik zak weg in gemijmer
Zie werkploegen voor me, horden mannen in overalls
Bezig met hun troffels
Ik hoor het lawaai van draaiende cementmolens
Van aan- en afrijdende vrachtwagens
Voor mijn vertroebelde ogen herrijst het gebouw langzaam in al zijn statige glorie
Verandert weer in de trotse burcht die het ooit was

Ik besluit de bus terug te nemen naar Trutnov
Tien kilometer lopen vind ik wel genoeg voor één dag
Ik heb geluk
Zie een bus staan op het pleintje
De neus richting Trutnov, kan niet missen dus
Ik maak aanstalten om naar binnen te klimmen
De chauffeur ontzegt me met veel misbaar de toegang
Hij wijst naar een bordje op de voorruit
“Trutnov?” vraag ik, enigszins van mijn apropos
Hij kijkt me vertwijfeld aan en gebaart over zijn schouder
“Pět minutes!”
Ik meen te begrijpen dat er over enige minuten een andere bus zal arriveren
Dat blijkt te kloppen
Ik betaal het bescheiden bedrag aan de chauffeur en nestel me behaaglijk in een stoel
Zie het landschap voorbij zoeven
Even voor Babi claxonneert de chauffeur
De bus maakt een plotselinge beweging naar links en weer naar rechts
Ik kijk door de achterruit en zie mijn pas verworven vriend
Zijn vingers krampachtig om de hals van de fles, hoewel die zo te zien leeg is
Hij zingt niet meer
Benut, wankelend, de gehele breedte van de weg
Ik hoop voor hem dat hij niet naar Trutnov hoeft
Uit ervaring weet ik dat dat nog een heel eind is

The tricky part

De terugreis verloopt vlot en zonder tegenslag
Mijn Rexton bewijst een uitstekende reisauto te zijn
Van korte ritjes houdt ie niet maar als ie eenmaal op stoom komt
De stoelen zijn comfortabel, de hoge zitpositie geeft me een schijngevoel van veiligheid
Zelfs de toch wat rumoerige diesel verstilt tot een zeer aanvaardbaar niveau
Desondanks ben ik blij als ik tegen zevenen het bordje Hengelo Noord zie opdoemen
Ik, toch atheïst pur sang, sla onwillekeurig een kruisje
Opgelucht als ik ben de autoweg te kunnen verlaten
Met een zucht van verlichting parkeer ik even later op de inrit voor mijn huis
Na een onstuimig en nat welkom door Remi nestel ik me op de bank met een bokbiertje
Steek een sigaret op en breng mijn vrouw op de hoogte van de gebeurtenissen
Wat bokbiertjes later voel ik de vermoeidheid pas goed
Mijn oogleden beginnen zwaar aan te voelen
Ik besluit vroeg plat te gaan

Zondagmiddag 19 juli 2004

De doos staat voor me op het bureau
Verwachtingsvol sla ik de kleppen omhoog
Bovenop liggen de bouwtekeningen
Ik vouw de onhandig grote vellen uit
Bestudeer ze
Word er niet echt wijs uit
De indeling van de kamers zie ik wel
Jammer genoeg kan ik de oppervlaktematen er niet uit halen
Er staan genoeg getallen op, dat wel ja…
Maar ik ben geen architect, geen bouwkundige
Ik haal het volgende stapeltje uit de doos
Het bestek vermoed ik
Ik blader de boekwerkjes door
Leg ze teleurgesteld opzij
Dit heeft geen zin, compleet abacadabra voor mij
Ik worstel me verder door de inhoud heen
Nog steeds ben ik niets interessants tegengekomen dat ik kan lezen
Een aardige tekening van de noordgevel in gerenoveerde staat
Daar moet ik een kopie van maken
Nog meer tekeningen van de diverse zijden van de burcht
Gedetailleerde tekeningen van de receptie
De hal op de begane grond, compleet ingericht, met kroonluchters en al
Zo te zien zou het een chique hotel geworden zijn
Het project was klaarblijkelijk al in een vergevorderd stadium
Weer vraag ik me af waarom het niet doorgegaan is
Misschien te prestigieus voor een stadje als Zacler?
Ik haal het laatste stapeltje uit de doos
Teksten met getallen en nog meer teksten
Alles in het Tsjechisch
Tsja, wat had ik eigenlijk verwacht?
Toch wat uit mijn hum pak ik de hele handel weer in
Ik kijk er volgende week nog wel een keer naar
Misschien heb ik iets over het hoofd gezien

Ik leun achterover in mijn bureaustoel
De leuning kraakt in een luid protest
Ik vouw mijn handen achter mijn hoofd
Staar naar het plafond, zonder iets te zien
Mijn “avontuur” is tot nu toe niet zo verlopen als ik in gedachten had
Eigenlijk had ik op dit moment al de “kasteelheer” moeten zijn zoals Henk gekscherend opmerkte
In plaats daarvan staat het pand nu op naam van Wekostav
Bovendien moet ik de overdrachtskosten nog eens extra betalen
En wat zou Henk bedoeld hebben met “misschien nog wel meer”?
Zou hij meer weten dan ik?
Al met al ben ik niet meer zo tevreden over Holland Trade House
Dat van die overdrachtskosten hadden ze moeten weten
En ook dat het kasteel niet binnen drie dagen doorverkocht kon worden
Mijn vertrouwen in de organisatie heeft een deukje opgelopen
Ik hoop dat het hier bij blijft en dat het kasteel binnen een paar maand op naam van Cosy Cottage staat

Ik voel iets tegen mijn knie stoten
Ruk me los uit mijn gedachten en richt mijn blik naar beneden
Zie een brede boxersnuit met een tennisbal erin
De donkere ogen kijken me verwachtingsvol aan
Ik aai over de witte ruitvormige vlek in zijn nek
Hoewel hij nog maar zes jaar is vertoont zijn bakkes een behoorlijk grijze waas
Hij heeft ook al enige tijd last van spondylose
Slikt tabletten tegen de af en toe hevige pijn
Maar hij blijft vrolijk en speels
Rebels schudt hij mijn hand van zijn kop
Aaien is niet de bedoeling lijkt hij te willen zeggen
Hij draait zich om, loopt naar de deur
Staat stil, kijkt bijna smekend over zijn schouder
Ik zet mijn sombere gedachten aan de kant en volg hem de tuin in
Al gauw is mijn stemming omgeslagen

De dagen verstrijken zonder dat er iets bijzonders gebeurt
Ik houd me bezig met mijn website
De promotie moet wel doorgaan natuurlijk
De site ontvangt nog niet veel bezoekers
Ik heb wat gestoeid met de zoekwoorden
Heb me bij meer zoekmachines aangemeld
Het heeft wat geholpen
Maar met zestig visitors per dag ben ik nog lang niet tevreden

Maandag 26 juli krijg ik een e-mail van Holland Trade House uit Brno
Er zitten zeven bijlagen bij
Documenten nodig om de zetel van Cosy Cottage te verplaatsen en voor het aanvragen van een verblijfsvergunning
Allemaal keurig voorzien van een Engelse vertaling
De Tsjechische exemplaren dienen ondertekend te worden merkt Katerina C. wat overbodig op
Verder deelt ze mee dat er door de advocaat een “Future buying contract” is opgesteld
Zodra dat vertaald is wordt het naar mij gestuurd
Aangezien mijn functie als jednatel op 9 juli 2004 ingaat kan ik het contract zelf ondertekenen, schrijft ze
Wat verward lees ik de laatste regels nog eens door
Ik jednatel op 9 juli?
Maar ik heb nog niet eens een verblijfsvergunning…?

Ik open de bijlagen een voor een en print ze uit
Ik heb altijd al een hekel gehad aan die papieren rompslomp
Had gehoopt dat het er in Tsjechië wat eenvoudiger aan toe ging
Helaas, pindakaas
Verbeten werk ik me door de stapel vertalingen heen
Er zitten maar liefst vier volmachten bij voor Tsjechische advocaten “om bepaalde handelingen namens mij te kunnen verrichten”
Ik voel een lichte hoofdpijn opkomen
De hele hap moet ondertekend worden in het bijzijn van een notaris en voorzien van een apostillestempel
Ik denk even na
Het uittreksel van de Kamer van Koophandel en de Verklaring Omtrent het Gedrag moeten zeker voorzien worden van de stempel
Daar kom ik niet onderuit
De rest kan ik in Tsjechië tekenen zodat stempels overbodig zijn
Dat kan ik mooi combineren met mijn bezoek aan Brno om de verblijfsvergunning op te halen
Ik niet de bij elkaar horende papieren aan elkaar en berg ze op
Sluit het bericht en Outlook af
Loop naar het medicijnkastje en pak het doosje Paracetamol

Woensdag 28 juli 2004

Dear Mr. Damink,
attached I am sending you the future buying contract for the property in Zacler.
Since your function starts on 9.7.2004, you can sign this future contract yourself on behalf of Cosy Cottage, s.r.o.
If you have any questions, please ask.

Kind regards,

Katerina C.
Holland Trade House spol. s r.o.
Roubalova 13
602 00 Brno
Czech Republic

Ik open de bijlage:

Memorandum of Understanding On Purchase Contract

De overeenkomst opent met de beschrijving van beide partijen, Wekostav als toekomstig verkoper en Cosy Cottage als toekomstig koper
Daarna volgt een beschrijving van het onroerend goed
Dan volgt de tekst van het eigenlijke koopcontract
Het grootste gedeelte bestaat uit de gebruikelijke bepalingen die ik inmiddels al gewend ben
Een beschrijving van het onroerend goed, de verkoper, de koper, wie betaalt wat, enzovoorts
Ik lees het contract door, vind niets dat me verontrust of ongewoon voorkomt
Sommige passages begrijp ik niet helemaal
Daar moet ik nog navraag naar doen
Interessant zijn artikel vier en vijf:

IV.
The Future Seller agrees that the constructional, planning or other administration proceedings with respect to the Real Estate Being Transferred should be opened as required and suggested by the Future Buyer, i.e. on the date of signature of this Memorandum.

The Future Seller declares that before the signature of this Memorandum they received an amount of ***.000,- EUR (in words: ***** hundred and ****** thousand euro) from the Future Buyer as 100% payment of the purchase price for the Real Estate Being Transferred.

The Future Seller undertakes that they return the above-mentioned amount to the Future Buyer by ……………, unless the Purchase Contract concerning the Real Estate Being Transferred is concluded by October 14, 2004. In the event that they do not return the amount duly and in time, the Future Seller shall be obliged to pay the Future Buyer a contractual penalty amounting to 1000,- EUR for each day of delay.

The Future Seller declares and confirms by signing this Memorandum that they have received an amount of ***.000,- EUR (in words: ****** thousand euro) from ****** Hengelo Holding, B.V. as a down payment for reconstruction of the Real Estate Being Transferred.

Het contract moet dus getekend zijn voor of op 14 oktober
Tevreden constateer ik dat er enige druk gezet wordt op Wekostav
Die vrijblijvendheid tot nu toe heb ik wel een beetje gehad
Hmmmm
Die laatste alinea klopt niet
Een en ander is niet goed overgekomen bij degene die dit document heeft opgesteld
De koopsom is niet verlaagd
Wanneer ik daar het “voorschot op de reconstructie” bij optel zit ik ver boven het bedrag dat ik betaald heb
Daar zal “meneer Westendorp” zeker niet mee akkoord gaan
Ik lees aandachtig verder

V.
In the event that the obligation hereto to conclude the Purchase Contract within the time agreed and under the conditions as agreed herein is not fulfilled, the Future Seller shall be obliged to pay the Future Buyer a contractual penalty amounting to 1 000 000,- CZK (in words: one million Czech crowns), namely on October 21, 2004.

De boeteclausule ingeval de verkoop, door Wekostav’s toedoen, niet doorgaat is niet misselijk
Ik vraag me af of hij deze overeenkomst wel zal willen tekenen
Maar ja, waarom eigenlijk niet?
Het is niet zijn schuld dat de verkoop aan Cosy Cottage op 12 juli niet door kon gaan
Ik print het contract uit en leg het in mijn postbakje
Ik zal het vanavond nog eens aandachtig doorlezen

Donderdag 29 juli, 13.21 uur

Dear mrs. C.,
Though my English is reasonable there are a few passages in the "memorandum of understanding on purchase contract" which I do not understand. Perhabs you could translate them in some easier English....
Article 7: I don't understand the meaning of this article.
Article 8: what do we have to pay for exactly and what will the costs be (approximately)?
Article 9, IV: according to us this article sais that the future seller received ***.000 euro (purchase price ***.000 and downpayment for reconstruction ***.000 euro). This is the tricky part. Perhabs you could talk to Dennis Ritsema, for he knows the in-and-outs of the events until now.
Kind regards,
John Damink

Donderdag 29 juli, 14.29 uur

Dear Mr. Damink,

article 7: Based on this contract it is possible to register in the Cadastral Office the ownership right of the buyer of the property.
If the proposal for registration is refused by the Cadastral Office, both sides must return the payments which were done.
article 8: As I understood from Mr. Ritsema the buying price of the property was ***. 000,- CZK, but you agreed that you will state in the contract only ***.000,- CZK and the remaining ***.000,- CZK will be paid as the deposit for the reconstruction. This is stated in the contract.
As I also understood the price was already paid and this is also stated in the contract.
Price: Our lawyer put in the contract buying price ***.000,- CZK and the confirmation that the deposit of ***.000,- CZK was accepted by Wekostav.
Based on your requirement I changed the buying price to ***.000,- CZK, but of course it depends on the contractual parties which price they would like to state in the contract. I would also like to remain that the deposit for reconstruction cannot be paid based on the buying contract. It can be paid based on the contract for work on the reconstruction. There is only the confirmation in the buying contract that Wekostav accepted the money.
Kind regards,
Katerina C.

Ik lees het berichtje een paar keer door
Vind het een beetje vaag en verwarrend
De communicatie tussen Katerina C. en Dennis lijkt me niet optimaal
Ik krijg de indruk dat men niet helemaal op de hoogte is van de gebeurtenissen begin deze maand
Nou ja, de koopsom is aangepast en daar ging het mij om
Nu moet er alleen nog getekend worden
Uiterlijk 14 oktober 2004, of eerder, ben ik "kasteelheer"
Als alles volgens verwachting verloopt...

A piece of cake…

Maar oktober is het nog lang niet
Ik overdenk wat me te doen staat
Ben niet van plan om tot dan “echt” geld in het project te pompen
Ik kan wel met de voorbereidingen doorgaan
Zodat we er “klaar” voor zijn als de tijd rijp is
Spijtig kijk ik nog eens naar de doos met projectstukken in een hoek van mijn kantoortje
Zonder een cursus Tsjechisch heb ik er niets aan
Het enige waarvan ik kopieën heb gemaakt zijn wat schetsen van het kasteel
Ik zucht, plak het adresetiket op de bovenkant
Breng nog wat extra plakband aan
Morgen gaat-ie per post terug naar Tsjechië

Ik mail nog maar eens naar Dennis
Beklaag me over het feit dat ik me voor onvoorziene kosten geplaatst zie
Dat had ik moeten weten vind ik
Ook vraag ik of hij contact heeft gehad met Katerina C. over het voorverkoopcontract
Ik wil een goede afstemming van zaken
Wil niet dat er langs elkaar gewerkt wordt
Geen blunders meer

Ik wrijf door mijn ogen
Het lijkt wel of ik de laatste tijd een chronische hoofdpijn ontwikkel
Ik slik meer pijnstillers dan ik ooit gedaan heb
Misschien ben ik wel toe aan vakantie
Échte vakantie
Even geen Tsjechië meer, geen teleurstellingen, geen beslommeringen
Ik neem me voor om het er vanavond met mijn vrouw over te hebben
Als het aan mij ligt wordt het weer Frankrijk
Ik ben de afgelopen jaren verslingerd geraakt aan het land
Het klimaat, het schitterende landschap
De pittoreske dorpjes
De geuren van de Provence
De rust
La douce France…
Ik mijmer even weg

Het is maandag 2 augustus
Ik heb een fax opgesteld voor Henk
Het wordt tijd dat mijn website wat concreter wordt
Ik heb me inmiddels aangemeld bij verschillende zoekmachines
Trek al wat meer bezoekers
Maar de afmetingen van de appartementen ontbreken nog
Het afwerkingniveau moet beter omschreven worden
Standaardinrichting, opleveringstermijnen en natuurlijk prijzen
Ik ga voorlopig uit van een vierkante meterprijs van 1800 tot 2000 euro
Afhankelijk van het betreffende appartement
Volgens Henk een zeer reële vraagprijs voor zo’n locatie
Ik heb een lijstje met vragen gemaakt
Onder elke vraag voldoende ruimte vrijgelaten voor het antwoord
Heb zelfs de lijntjes getrokken waarop hij zijn antwoorden kwijt kan
Ik voeg tekeningen toe van de diverse verdiepingen
Verzoek hem per appartement de oppervlaktematen in te vullen
Het zijn zeven pagina’s geworden
Ik toets het nummer in
Laat de fax zijn werk doen

De aanvraag voor mijn verblijfsvergunning gaat gepaard met de nodige verwarring
Die Tsjechen gaan niet over één nacht ijs voordat ze zo’n ding afgeven
Zo heb ik bijvoorbeeld een Tsjechische “Verklaring van Goed Gedrag” nodig
Beetje vreemd eigenlijk, vind ik
Ik ben nog maar twee keer in het land geweest
Wat weinig om mijn gedrag te beoordelen
Maar goed, als ze dat willen dan kunnen ze het krijgen
Alleen… hoe kom ik daaraan?
Edwin Booijmans, Holland Trade House Brno, is mijn vraagbaak
Geduldig beantwoordt hij mijn vragen:

“In principe kan op elk gemeentehuis/stadsdeelkantoor (Městské Státní Zastupitelstuí) een Tsjechische verklaring van goed gedrag aangevraagd worden. In brno is het adres, Kobližná 22, 602 00. De afdeling heet "výpisy z rejstříku trestů. De aanvraag duurt ook 2-3 weken.”

Verder:

“Als de verblijfsvergunning is aangevraagd, moet een maand later deze persoonlijk opgehaald worden. Na de afgifte van de verblijfsvergunning wordt door de vreemdelingenpolitie een bevestiging van afgifte afgegeven welke wij nodig hebben voor de registratie procedure bij de rechtbank. Zodra de verblijfsvergunning is aangevraagd zullen we een maand later contact opnemen met de vreemdelingenpolitie om te checken of de verblijfsvergunning klaar is en hen verzoeken de bevestiging voor te bereiden (dit kan soms pas een week later worden opgehaald).”

Hij besluit met:

“Zodra de volmachten zijn ondertekend, kan op de eerst volgende algemene ledenvergadering een nieuwe jendatel (jij) aangewezen worden. Als de verblijfsvergunning is afgegeven en het eigendom van het kasteel op naam van Cosy cottage staat, zullen alle documenten naar de rechtbank ter registratie gaan. De zetel en jednatel worden dan tegelijk gewijzigd.”

Ik frons mijn wenkbrauwen
Ben ik nu wel of niet Jednatel?
Volgens Katerina C. is mijn functie al ingegaan op 9 juli
Ik ben de draad een beetje kwijt
Ik informeer nog maar eens welke acties ik nu precies zelf moet ondernemen
Ben niet van plan om onnodig heen en weer te reizen
Het antwoord volgt snel:

“De verblijfsvergunning moet persoonlijk aangevraagd worden, een maand later ligt deze klaar. Wij zullen voor je checken of deze klaar is. Tegelijk als we checken of deze klaar is, vragen we vreemdelingenpolitie een bevestiging af te geven wanneer jij je verblijfsvergunning komt ophalen. Dit in verband met de bureaucratie waardoor soms pas een week na de afgifte van een verblijfsvergunning een bevestiging hiervan wordt afgegeven.

De verklaring van goed gedrag moet persoonlijk worden aangevraagd. Ik zal jullie een voorbeeld faxen wat het geheel een stuk makkelijker maakt. Je kunt aangeven op het aanvraagformulier dat de verklaring naar een bepaald adres verstuurd kan worden. Verstandig is ons adres dan te gebruiken, Holland Trade House etc (zie voorbeeld)”

Persoonlijk aangevraagd en afgehaald worden?
Betekent dat dat ik twee keer naar Brno moet?
Één keer voor het aanvragen en één keer voor het afhalen?
Dat blijkt het inderdaad te betekenen
Nou ja, een mooie gelegenheid om de “tweede” stad van Tsjechië ook eens te leren kennen

Donderdag 5 augustus krijg ik het antwoord op mijn fax naar Henk
Onderaan de eerste pagina staat: “Hoop dat je het kund lezen”
Ik blader het stapeltje vluchtig door
Moet toegeven dat hij zijn best heeft gedaan
Afgezien van de grammaticafouten is het over het algemeen best leesbaar
Slechts hier en daar moet ik moeite doen om de krabbels te ontcijferen
Alle vragen worden netjes beantwoord, oppervlaktematen zijn ingevuld
Wat de geschatte opleveringstermijn betreft antwoordt hij:

“Na plm. 1 a 1.5 jaar is het compleet klaar maar 1 appartement plm. 2.5 maand”

Één à anderhalf jaar?
Ik ben wat sceptisch
Maar ja, als hij het zegt
Hij is tenslotte de bouwondernemer, de expert
Afijn, met deze antwoorden kan ik iets
Ik start een nieuwe spreadsheet op in Excel
Vul de gegevens in die ik tot mijn beschikking heb
Zet de geschatte kosten af tegen de vermoedelijke opbrengsten
Voor het eerst krijg ik een vaag beeld van mijn eventuele verdiensten
Hmmmm
Ik word er niet rijk van…
En wat kom ik allemaal nog tegen in de loop van de tijd?
Promotie, administratie, vergunningen, tekeningen, aan alles hangt een prijskaartje
Ook ben ik niet zo naïef om te veronderstellen dat ik niet hier en daar professionele hulp moet inschakelen
Behalve de werkelijke renovatie staan me dus nog wat andere kosten te wachten
En dan maar hopen dat er geen èchte tegenvallers volgen
Ik besef dat ik pas aan het prille begin van een onzeker traject sta
Maar koppig als ik ben zet ik door
Opgeven is een woord dat niet in mijn vocabulaire voorkomt
Ik besteed een paar dagen aan het aanpassen van mijn site met de nieuwe informatie
Bekijk het geheel kritisch
Pas als ik helemaal tevreden ben publiceer ik het

Mijn vrouw is intussen naarstig op zoek naar een geschikte vakantiebestemming
We hebben de twee voorgaande jaren hetzelfde huis gehuurd
Het was dan ook een schitterend, zeer vrij in de natuur gelegen villa omgeven door een enorme tuin
Compleet met zwembad en een sproei-installatie die garant stond voor een fris, groen gazon
Toch willen we dit jaar iets anders
Wèl in de Provence
Het valt niet mee, we reserveren altijd laat
Houden een beetje van het avontuur, het onverwachte
Vinden het saai om in januari al te weten waar we in augustus onze vakantie doorbrengen
Via een reisorganisatie lukt het niet meer
Ze stort zich op de Franse makelaarssites
Vindt tenslotte een mooie, vrijstaand huis in een klein, onbekend plaatsje
We bekijken de foto’s
Het ziet er goed uit, is onlangs gerenoveerd
Een zwembad en jacuzzi zijn aanwezig
Helaas geen foto’s van de tuin of de directe omgeving
Ik bekijk het geheel nog eens kritisch
Het ziet er allemaal veelbelovend uit
Maar ja, foto’s zeggen niet altijd alles
Tenslotte reserveren we
Veel keus is er immers niet meer

Ik raak geleidelijk in vakantiestemming
Maar eerst moeten er nog een paar dingen gebeuren
Ik wil eindelijk wel eens een offerte voor de reconstructie zien
Wil dit jaar zo mogelijk nog beginnen
Ik weet niet wanneer de eerste geïnteresseerden zich zullen melden
Wil niet dat ze een afknapper krijgen zodra ze het terrein oplopen
Er moet worden opgeruimd, een begin gemaakt met het herstellen van het pleisterwerk
Leidingen moeten worden aangelegd, binnenmuren worden aangeraapt
Als het zover is moeten we er klaar voor zijn
Er is al vertraging genoeg geweest
Ik zet mijn gedachten op papier en stuur ze per fax naar Henk
Aan het eind deel ik hem mee dat we van twintig augustus tot en met vijf september slechts per mobiel bereikbaar zullen zijn

Ik heb de beloofde voorbeeldfax van Edwin Booijmans niet ontvangen
Mail dus nog maar eens
Dit keer met succes
Een uurtje later rolt de “Žádost o výpis z rejstříku trestů”, oftewel de aanvraag voor de “Verklaring van Goed Gedrag” binnen
Het is maar één A-viertje en ziet er zeer eenvoudig uit
In de verschillende vakjes heeft hij zijn eigen gegevens ingevuld
Naam, geboortedatum en –plaats
Naam vader en moeder, compleet met moeders meisjesnaam
Tenslotte adres en handtekening
Piece of cake…

Ik krijg geen antwoord op mijn fax naar Henk
Besluit om hem te bellen
Ik rond graag mijn lopende zaken af voordat ik op vakantie ga
Hij verzekert me dat hij binnenkort met de offerte aan de slag gaat
Heeft het erg druk gehad, vandaar dat hij nog niet geantwoord heeft
Druk gehad… Wanneer heb ik dat eerder gehoord?
Ik laat mijn humeur echter niet bederven
Zeg dat ik binnenkort waarschijnlijk weer naar Tsjechië reis voor het aanvragen van een verblijfsvergunning
Ik stel voor dat we elkaar dan weer zien
Voor een persoonlijk gesprek om nog wat zaken af te stemmen
Hij gaat akkoord
Wenst ons, mede namens Ria en Hendrik-Jan een prettige vakantie

Het laatste wat me te doen staat is een emailtje versturen naar Dennis
Er is wat verwarring geweest rondom de BTW
Ik wil weten of Cosy Cottage in aanmerking komt voor BTW-verrekening
Volgens Dennis wel, mits er een omzet van minstens een miljoen kronen wordt gehaald
Maar zeker is hij er niet van
Bovendien heeft Cosy Cottage op dit moment nog geen BTW-administratie
Hij adviseert ons een Tsjechische belastingadviseur in te schakelen
Ik stem ermee in, speel graag op zeker
Vraag hem ook uit te laten zoeken of kopers van een appartement (een gedeelte van) de BTW kunnen terugvragen
Die moeten immers ook een SRO oprichten voor ze onroerend goed kunnen kopen
Ik beëindig met de mededeling dat we de komende periode alleen mobiel bereikbaar zijn
Just in case…

Ik sluit de computer af
Neem me voor het ding voorlopig niet meer op te starten
Het voelt bevrijdend

Remi…

De zon brandt meedogenloos door de voorruit
De airconditioning werkt op volle kracht maar kan het nauwelijks bijbenen
In mijn achteruitkijkspiegel zie ik enorme stofwolken
Het is bloedheet, de lucht trilt boven het rode zand van het smalle weggetje
Hier ergens moet onze bestemming zijn
Langzaam manoeuvreer ik mijn Rexton langs de diepe kuilen in het wegdek
Links en rechts staan huizen
Grote percelen, omheind door hekken
Hier en daar is een poging gedaan om een gazonnetje te zaaien
Tevergeefs constateer ik
Het blijft bij wat zielige sprietjes die met moeite de zinderende hitte trotseren
We tellen de huisnummers af

We zijn er
“Madame”, die in een klein huisje vlak ervoor woont, leidt ons rond
De villa is inderdaad schitterend
Het zwembad en de jacuzzi zijn aanwezig, zo te zien splinternieuw
Alleen… het is nog niet af
De tuin is een troosteloze puinhoop
Het grasperk moet nog ingezaaid worden
Leidingen van de toekomstige sproei-installatie liggen bloot over het stoffige terrein
In een hoek ligt een enorme bos kurkdroog snoeihout
In ben teleurgesteld maar laat het niet merken
De foto’s op de site hebben niet gelogen maar vertelden evenmin het hele verhaal

Remi is niet blij
Hij heeft een hekel aan de hitte
Vindt nergens dat koele plekje in het door hem zo geliefde gras
De enige schaduwrijke plek is een betegeld stukje tuin aan de zijkant van het huis
Daar brengt hij dan ook het grootste gedeelte van de dag, slapend, door
Niet te porren voor een spelletje
Pas ’s avonds komt hij enigszins tot leven
Weinig enthousiast sjokt hij achter zijn balletje aan

We hebben een stukje bos ontdekt op zo’n tien minuten rijden vanaf ons huis
Dagelijks gaan we erheen met de auto
Het is de enige mogelijkheid om een wandeling in de schaduw te maken
Stoffig blijft het wel, maar het is te doen
Ik denk met heimwee terug aan onze vorige vakantie
Dit gedeelte van de Provence is beslist niet mijn favoriet
Te droog, te heet, te weinig ècht groene vegetatie
Een paar dagen later kent Remi de route
We ontlijnen hem
Na elke wandeling ziet zijn snoet rood van het stof

We zitten in de strandstoelen bij het zwembad
De parasol maakt de temperatuur wat verdraagzaam
Op het tafeltje naast me staat een glas Bacardi-Cola, rijkelijk aangevuld met ijsblokjes
Remi lijkt toch wat te wennen aan de warmte
In de schaduw van de muurtjes rondom het zwembad maakt hij zich druk om een speeltje
Plotseling trekt hij heftig met zijn linkervoorpoot
Hinkt even
Ik schrik, er moet wat gebeuren voordat een boxer zo’n reactie vertoont
Bezorgd inspecteren we zijn poot
Vinden niets bijzonders
Ik speur de grond af, zie geen glas of iets anders wat de pijn veroorzaakt zou kunnen hebben
Even later is het voorval vergeten
Hij hervat zijn spelletje alsof er niets gebeurd is

De dagen verstrijken, de verzengende hitte blijft aanhouden
Mijn favoriete tijdstip is de avond als de temperatuur langzaam zakt
Ik geniet van de fraaie zonsondergangen
Van het prachtige uitzicht dat ik heb vanaf het terras aan de voorzijde van het huis
Onderuitgezakt op het stenen bankje zie ik langzaam de lichtjes opdoemen van de feeëriek verlichte, halfvervallen burcht verderop in het glooiende heuvellandschap
Met het afnemen van de warmte komt de natuur tot leven
Krekels laten zich horen in een bijna oorverdovend concert
Daartussendoor hoor ik geluiden van vogels en insecten die ik niet thuis kan brengen
Ik ontspan me, nip aan mijn lijfdrankje tot het tijd is om naar bed te gaan
Maak Remi wakker en dirigeer hem naar binnen
Check zorgvuldig alle deuren
Aai Remi nog eens over zijn kop voordat ik mijn bed opzoek
’s Nachts hoor ik hem onrustig rondscharrelen door de woonkamer

Een paar dagen later
Ik heb boodschappen gedaan in het nabijgelegen dorpje
Als ik door het hek rijdt, ons terrein op, zie ik mijn vrouw gehurkt bij Remi zitten
Op het enige plekje waar een paar taaie grassprietjes de harde korst van de rode grond hebben kunnen doorboren
Maar ook in de felle zon
Bezorgd vraag ik wat er aan de hand is
Ze weet het niet
“We zaten in de kamer. Zonder enige aanleiding rende hij als een gek naar buiten”
“Ergens van geschrokken?” veronderstel ik
“Ik zou niet weten waarvan, er gebeurde niets voor zover ik weet”
Hij kwispelt aarzelend met zijn korte staartje
Kijkt me aan met zijn donkere ogen
Sjokt weer terug naar de schaduw

We maken een paar dagtripjes
Remi laten we thuis, het is veel te warm voor hem
Als we thuiskomen begroet hij ons, maar niet met het gebruikelijke enthousiasme
Eten wil hij wel, hoewel slechts spaarzaam
We maken ons geen echte zorgen, hij heeft wel vaker van die periodes
Het zal het klimaat zijn

De weken vliegen voorbij
Voordat we het weten is de vakantie teneinde

Het is zondagavond, vijf september
We zijn weer thuis
Ik werp een schielijke blik in mijn kantoortje
Zie een stapeltje faxen liggen in het postbakje
Het logo van Wekostav schreeuwt me toe
Ik besteed er geen aandacht aan
Morgen is er weer een dag
Ik kan het nog even niet opbrengen
We hebben onze koffers uitgepakt
Remi ligt in de tuin
Tevreden, met zijn bakkes breeduit in het gazon dat hoognodig gemaaid moet worden
Ik vind dat hij er weer wat kwieker uitziet

De volgende morgen maken we onze klassieke boswandeling
Ik pak een stevige tak en trek die achter me aan
Remi kijkt er aarzelend naar, loopt dan verder, achter mijn vrouw aan
Verbaasd laat ik de tak vallen
Het is voor het eerst dat hij het spelletje niet wil spelen

Ik plof neer op mijn bureaustoel
Pak het stapeltje faxen
Eens moet het er toch van komen
Ik kijk naar de datum bovenaan het eerste velletje
Het getypte bericht is op 4 september verstuurd
Ik zet mijn leesbril op en lees:

2-9-2004 M.S. Petrovice. Tsjechië

Beste John en *******;
Hier een voorstel van ons, bekijk het eens en laat ons dan weten wat jullie hiervan vinden.

Aankoop Zacler € ***.***.-
Totaal verkoopbare vierkante meters 1367
Dus ***.*** : 1367 = € ***.** per vierkante meter

Het appartement dat wij graag zouden willen hebben (zie tekening) heeft, 110 vierkante meter x € ***.** = €**.***.-

Als jullie het goed vinden zal onze firma, WEKOSTAV s.r.o. voor dit geld arbeid verrichten.

Wij verbouwen dit appartement dan voor eigen kosten. Als deze compleet opgeknapt is zullen wij dit appartement als model appartement beschikbaar stellen.

Als jullie met dit voorstel akkoord gaan, dan houden wij dit appartement gelijk op onze s.r.o.

Met vriendelijke groet,
Fam. Westendorp

Wat ik hiervan vind?
Ik schud mijn hoofd, die Henk toch
Als ik de appartementen voor dergelijke bedragen zou verkopen moet er geld bij
En dan ook nog eens“arbeid verrichten” voor het bedrag…
Langzaam voel ik de ergernis weer opkomen
Hier kan ik natuurlijk niet mee instemmen
Ik blader de rest van de faxen door
Het is de offerte voor “De eerste fase van de verbouwing”
Ik kijk naar het eindbedrag; € 126.927.-
Vluchtig neem ik de gespecificeerde posten door
Frons mijn wenkbrauwen
Kan hij dit allemaal doen voor € 126.927.-?
Ik kan het bijna niet geloven
Ik niet de faxen aan elkaar en leg ze terug in mijn postbakje
Ik zal morgen reageren
Wil nog even genieten van de aangename najaarstemperaturen

Wat later die avond
Waar hangt hij uit?
Ik zoek Remi
Hij is niet in de tuin, niet in de woonkamer en ook niet in zijn eigen kamertje
Niet in de garage
Ik check zijn geliefde plekjes
Controleer het tuinhek, gesloten
Ik vind hem tenslotte in mijn kantoortje
Vreemd, normaal ligt hij hier nooit
Ik hurk bij hem neer, hij kijkt me aan met een wat troebele blik
We moesten morgen toch maar met hem naar de dierenarts besluit ik
Een uurtje later zit hij in de hal
Kijkt op een afstandje naar ons door de deuropening
Dan kruipt hij in zijn mand in zijn kamertje
Voordat ik naar bed ga, ga ik nog even bij hem langs

Ik word wakker door een hartverscheurende kreet
“Remi!!!!”
Met een ruk schiet ik overeind
Storm de trap af naar beneden
Vind mijn vrouw in tranen
Aan haar voeten, op de mat voor de deur, ligt Remi
Zijn ogen open, starend
Zijn tong, blauwachtig, half uit zijn bek
Ik zak door mijn knieën
Leg mijn oor te luister op zijn ruwe vacht
Niets, geen teken van leven
Ik streel zijn dikke, ruige nek
Hij is nog warm
Met betraande mijn ogen richt ik me weer op
Mijn vrouw kijkt me hoopvol aan
“De dierenarts….?” vraagt ze tegen beter weten in
Ik schud mijn hoofd
Te laat, dat hadden we gisteren moeten doen
Flarden van de afgelopen weken schieten door mijn hoofd
Het trekken met zijn poot
Het plotseling, zonder aanwijsbare reden, naar buiten rennen
Zijn onrustige nachten, zijn lusteloosheid
Het niet willen spelen, zijn afzondering gisteravond
Ik had het moeten zien aankomen, het moeten weten
Ik kijk nog eens naar het roerloze hondenlichaam voor me
Maak me verwijten, als ik maar…

Nog dezelfde morgen nemen we afscheid van hem
Ik kan het niet opbrengen om nog een blik te werpen in de kartonnen doos waarin hij ligt
Klaar om gecremeerd te worden
Ik wacht in de auto tot mijn vrouw afscheid genomen heeft
Hij was verdomme nog maar zes jaar

Een voorstel

"Het appartement dat wij graag zouden willen hebben (zie tekening) heeft, 110 vierkante meter x € ***.** = €**.***.-
Als jullie het goed vinden zal onze firma, WEKOSTAV s.r.o. voor dit geld arbeid verrichten.
Wij verbouwen dit appartement dan voor eigen kosten. Als deze compleet opgeknapt is zullen wij dit appartement als model appartement beschikbaar stellen.
Als jullie met dit voorstel akkoord gaan, dan houden wij dit appartement gelijk op onze s.r.o."

Het is woensdag 8 september 2004
In mijn hand de fax van Henk Westendorp
Ik zucht.
Natuurlijk kan ik hiermee niet akkoord gaan.
Het wordt tijd voor duidelijke afspraken.
Ik open een nieuw Worddocument en tik:

"Beste Henk,"

Ik aarzel
Dit moet een ferme brief worden
Maar ik wil hem ook weer niet voor het hoofd stoten
Duidelijk maar met een vriendelijke ondertoon dus:

"Ik heb je fax ontvangen en met name je voorstel betreffende het appartement waarvoor je belangstelling hebt, met interesse doorgelezen. We hebben inmiddels ook met onze adviseur gesproken over de gang van zaken tot nu toe en in overleg met hem ons voorstel uitgewerkt."

Dat van die adviseur is niet waar
Maar wellicht maakt het een beetje indruk
Ik vervolg:

"Zoals ik al vanaf het begin gezegd heb beschikken we niet over het geld om het kasteel in zijn geheel te renoveren. Ook zien wij het Project Kasteel Zacler niet als een langetermijninvestering, dat wil zeggen dat er binnen een bepaalde periode een aantal appartementen verkocht zullen moeten worden om het geheel voor ons betaalbaar (en interessant) te houden.
Totdat er serieuze belangstelling (kopers) voor het project is zullen we de investering goed in de gaten moeten houden. Veel meer dan het bedrag van je offerte zit er voorlopig niet in."

Zo, dat weet hij dan al vast
Het kan geen kwaad het hem nog eens in te peperen
Al hebben we een leuk banksaldo, miljonair zijn we niet
Het geld voor de renovatie wordt bovendien te zijner tijd gefaseerd overgemaakt
Als Cosy Cottage eigenaar van het kasteel is, niet eerder.
Ik denk even na
Het zou goed zijn om de risico’s wat te spreiden.
Per slot van rekening verdient Henk een leuk centje aan het project.
Om nog maar niet te spreken over het appartement dat hij ‘tegen kostprijs’ wil kopen
Daar mag dan toch wel iets tegenover staan?
In mijn hoofd ontwikkelt zich een opzetje.
Ik typ:

"Verder merkte onze adviseur op dat Wekostav s.r.o. geen direct financieel belang in het project heeft en dus ook geen risico loopt. Het feit dat Wekostav de volledige renovatie uitvoert, het alleenrecht krijgt op het inrichten van de appartementen en het verkrijgen van een appartement tegen kostprijs, rechtvaardigt volgens hem wel enige tegemoetkoming wat betreft de spreiding van de risico’s.
Vandaar dat ik je voorstel, zoals je per fax deed, enigszins wil wijzigen. Dit met name om de volgende twee redenen;
- als we wegens onvoldoende belangstelling (tegen voor ons rendabele prijzen), of om welke andere reden dan ook, genoodzaakt zijn om het project stop te zetten zou de waarde behoorlijk gedaald zijn als er al een appartement ‘verkocht’ is;
- als je, net als wij, overtuigd bent van het slagen van het project geef je, door enigszins te delen in de risico’s, aan dat je vertrouwen in de goede afloop hebt."

Ik steek een sigaret op.
Steun mijn kin op mijn handen.
Dat appartement krijgt hij niet zomaar.
Hij zal er eerst iets voor moeten doen, iets presteren.
Ik heb al genoeg mooie verhalen gehoord.
Ik leg mijn Barclay op de rand van de asbak.
Spreid en krom mijn vingers enkele keren.

"Ik stel het volgende voor;
- zoals gepland gaat Kasteel Zacler in zijn geheel over naar Cosy Cottage s.r.o.
- binnen een nader vast te stellen termijn wordt er begonnen met de werkzaamheden aan het kasteel als voorgesteld in je offerte, wij zullen het geld daarvoor beschikbaar stellen
- binnen een nader vast te stellen termijn wordt er begonnen met het opknappen / inrichten van het door jou gewenste appartement voor jouw rekening. Als het klaar is stel je het ter beschikking als showappartement. Verder kun je er zelf uiteraard gebruik van maken naar eigen goeddunken
- op het moment dat er 50% (of meer) van het resterende aantal verkoopbare vierkante meters verkocht is verkrijgt Wekostav het recht tot aankoop van het appartement tegen de door jou voorgestelde koopprijs, hetzij door betaling of door verrekening met de renovatiekosten van het overige gedeelte van het kasteel
- op het moment dat Cosy Cottage om duidelijk omschreven redenen genoodzaakt is het project te stoppen en het kasteel wederom te koop aan te bieden vervallen alle rechten voor Wekostav op het appartement en eventuele rechten m.b.t. het project of kasteel Zacler"

Ik lees de laatste alinea’s nog eens door
Niet onredelijk, denk ik
Maar ik wil hem niet het gevoel geven dat ik hem een dictaat opleg
Ik moet hem wat ‘inbreng’ gunnen
De rook van de inmiddels bijna opgesmeulde sigaret vult mijn kantoortje.
Ik druk het ding uit en vervolg:

"De precieze termijnen, bedragen, overige details en eventuele aanvullingen van jouw kant kunnen we contractueel vastleggen. De kosten hiervan nemen wij voor onze rekening.
In het onwaarschijnlijke geval dat het project mislukt schiet je er dus bij in voor wat betreft de opknapkosten van het appartement. Daartegenover staan de verdiensten op de renovatiewerkzaamheden tot dan toe.
Op deze manier is er volgens ons een enigszins eerlijker spreiding van de risico’s, al blijft het grootste risico natuurlijk voor ons.
Ik hoop dat je ons voorstel eens goed bekijkt en overdenkt. Het kan zijn dat we dingen over het hoofd zien. Vanzelfsprekend staan we open voor suggesties of aanvullingen van jouw kant.
Ik hoop dat ik je niet aan het schrikken heb gemaakt door de inhoud van deze fax. Wij zijn echter van mening dat er toch enkele afspraken op papier moeten worden gezet, al was het alleen maar om onze accountant gerust te stellen.
Binnenkort kom ik weer jullie kant op in verband met het aanvragen van allerlei paperassen bij Tsjechische instanties. Als je wilt kunnen we dan verder met elkaar spreken.

Groetjes,
John en ******* Damink"

Ik print de brief uit en sla het document op
Leun achterover in mijn stoel.
Even meen ik gesnuif in de gang te horen
Dan realiseer ik me dat ik het me verbeeld
Net zoals het getik van poten op laminaat dat ik af en toe nog lijk te horen
Het is stil geworden in huis
Ik mis die gekke kop
Dat gebedel om een spelletje
De wandelingen in het bos
We zijn er niet meer geweest, geen trek.
Het is nog te fris, te pijnlijk

Ik verman me
Leg de brief ter beoordeling voor aan mijn vrouw
Ze gaat akkoord, zonder aanvullingen
Ik toets het faxnummer in en druk op ‘verzend’
Wacht nog even op “Result OK” en berg het bericht, tezamen met de bevestiging, op in mijn dossier.

Het leven gaat door.
We gaan naar Brno.
Het aanvragen van de Verklaring Omtrent Gedrag en de verblijfsvergunning moet immers persoonlijk gebeuren.
Mijn vrouw besluit mee te gaan.
Ze heeft geen trek om alleen thuis te blijven.
Zeker niet nu Remi er niet meer is.
We overleggen even.
Zondag 19 september zal het worden.
Maandag kan ik dan de volmachten laten bekrachtigen bij een notaris.
Dinsdag een gesprek met Henk en woensdag naar Brno.
De thuisreis plannen we op zaterdag 25 september.
En mocht het allemaal niet volgens schema verlopen, geen probleem.
Er is niets meer dat ons bindt in Nederland.
Onze toekomst heet Project Kasteel Zacler.
In Tsjechië.

Maandag 13 september stuur ik een berichtje naar Dennis en Edwin.
Ik vraag hoe het staat met het inschakelen van de belastingdeskundige.
Ik heb daar nog geen antwoord op gehad.
Vertel hen dat ik een fax van Henk heb gehad:

"Ik heb inmiddels een offerte van Henk Westendorp ontvangen voor de uitvoering van de eerste fase van reconstructie van het kasteel en een voorstel wat betreft het door hem gewenste appartement.
Ik kon daar echter niet geheel mee akkoord gaan en heb hem een tegenvoorstel toegefaxt waarop ik nog geen antwoord gekregen heb."

Ik besluit met de mededeling dat we a.s. zondag naar Tsjechië afreizen en dat ik ze graag persoonlijk zou ontmoeten.
Direct daarna grijp ik de telefoon en toets het nummer van Henk in.
We spreken we af dat we elkaar dinsdagmorgen om 10 uur ontmoeten in zijn kantoor in Trutnov.
Over het voorstel dat ik hem gedaan heb wordt niet gerept.
Het vertelt zelfs niet of hij mijn brief al gelezen heeft.
En ik vraag het hem niet.
Ik reserveer via internet een kamer in Hotel Adam.
Verzoek om- en krijg een bevestiging per fax.
In Brno reserveer ik niets.
Ik ga er van uit dat er in zo’n grote plaats altijd wel ergens een kamer te vinden is.

De voorbereiding van de reis bezorgt ons de broodnodige afleiding.
Houdt onze gedachten even bezig.
Toch is het slikken als we de koffers inladen.
Het achtercompartiment van mijn Rexton lijkt ineens enorm ruim.
En leeg.

Klaus P.

Het is maandagmorgen, 20 september 2004
Ik loop door Trutnov’s hoofdstraat Horská
Ben op weg om mijn documenten bij de notaris te laten bekrachtigen
Ik heb geen afspraak gemaakt.
Hoop, heel on-Nederlands, dat het er “even tussendoor” kan
Mijn vrouw heb ik achtergelaten op het terras bij het VVV-kantoortje
Ze wil wat winkelen en daarbij loop ik toch maar in de weg
Gisteren hebben we onze intrek genomen in Hotel Adam
Ik heb geen kaart of routebeschrijving meer nodig om naar Trutnov te rijden
Ook de reis zelf verloopt steeds vlotter al zal ik wel nooit een record vestigen

Vlak voor de kiosk steek ik de straat en de parkeerplaats over naar het hoge kantoorgebouw aan de overkant
Het maakt een grauwe, verlaten indruk
Na wat zoeken vind ik de ingang, aan de achterkant
Bevind me in een lege hal
Op het naambordje slechts hier en daar een naam
Ik vind degene die ik zoek; Klaus P., notář
Volgens mijn informatie de enige Duits sprekende notaris in Trutnov
Hij “zetelt” op de vierde verdieping
Ik kijk naar de verouderde lift
Besluit dat het tijd is voor wat beweging en neem de trap
Buiten adem bereik ik de vierde verdieping
Ik ben geen levende ziel tegengekomen
Een met blauw viltstift getekende pijl wijst naar rechts
De deuren ter linkerzijde zijn afgesloten
Ik loop de lange gang in
Bestudeer onderwijl de bordjes op de deuren links en rechts
Zo te zien zit er achter elke deur wel een bedrijfje of instantie
Dan vind ik het kantoor dat ik zoek
Even blijf ik besluiteloos staan
In Nederland wijst zich zoiets vanzelf
Een entree, een balie, een receptioniste die je naam vraagt
Je vriendelijk verzoekt om plaats te nemen in de wachtkamer
Hier slechts een deur in een lange gang
Dan klop ik aan en loop naar binnen
Beland in een benauwd, klein kantoortje
Grotendeels gevuld door een soort kantinetafel die dienst doet als bureau
De secretaresse, een dertiger in muisgrijs tenue, schrikt op van haar werk
In mijn beste schoolduits vertel ik dat ik een notariële bekrachtiging nodig heb
Ze kijkt me aan, schat me in
Dan, blijkbaar goed bevonden; “Haben Sie einen Termin?”
Ik schud mijn hoofd; “Nein”
“Herr Notar hat Besuch, wollen Sie bitte Platz nehmen in die Halle?”
„Aber sicher.....“
Ik sluit de deur achter me en neem plaats op het verschoten bankje in de gang
Een kwartiertje later is er zowaar enige bedrijvigheid
Een juffrouw met een stapeltje papier in haar hand
Ze verdwijnt in een kamer wat verderop
Stilte
De klok aan de muur tikt zijn monotone ritme
Verveeld kijk ik rond
Grijs linoleum, in het midden dof geworden door veelvuldig gebruik
Muren, jaren geleden wit geverfd, een vergeeld systeemplafond
Het “Besuch von Herr Notar” verlaat het kantoor
De deur gaat echter meedogenloos weer dicht
Enkele minuten verstrijken
Tik… tik… tik…
Dan wordt ik uitgenodigd binnen te komen
Ik leg mijn paperassen op het “bureau”
De secretaresse werpt er een korte blik op
Verdwijnt ermee in de aangrenzende ruimte
Een ogenblik later mag ik “op audiëntie”
Zijn kantoor heeft dezelfde afmetingen als dat van zijn secretaresse
Wel wat gezelliger ingericht, een echt bureau
Klaus P. blijkt een middenvijftiger
Peper-en-zout-kleurig, kortgeknipt haar, hier en daar grijs doorschoten
Een wat grauw gezicht, getuigend van jarenlang kantoorwerk
Een dikke trui van onbestemde kleur met daaronder een overhemd
Hij bekijkt mijn mapje en vraagt in vlekkeloos Duits wat de bedoeling is
Onder het bureau zie ik dat hij zijn slippers van zijn voeten heeft laten glijden
Zijn in wollen sokken gehulde voeten wrijven genoeglijk over elkaar
In beduidend minder vlekkeloos Germaans leg ik de bedoeling van mijn bezoek uit
Of hij wil bekrachtigen dat ik ben wie ik zeg dat ik ben
Dat ik, onder zijn toezicht, de voor hem liggende volmacht heb getekend
“Ah ja, eine Begläubigung”
Hij kijkt wat teleurgesteld, had wellicht wat meer verwacht
Ik mag weer terug naar de secretaresse
Ze legt de nodige stempels klaar
Wijst me, enigszins overbodig, de plaats waar ik mijn “podpis” moet plaatsen
Als dat gebeurd is moet Herr Notar zelf even in actie komen
Zorgvuldig zet hij zijn handtekening
Daarover een stempel
Knikt me vriendelijk toe en sloft terug naar zijn werkruimte
Het zitvlak van ‘s mans manchesterbroek vertoont glimmende sleetse plekken
Als ik de rekening onder ogen krijg moet ik bijna lachen
Even overweeg ik een fooi te geven
Doe het toch maar niet
Ik bedank voor de service
Onderneem weer de eenzame tocht naar de uitgang
Op een van de trappen is een werkster bezig met een emmer water en een dweil
Ze kijkt me een beetje verstoord aan

Ik loop terug, de stijgende straat op, richting het door Krkonos gedomineerde plein
Mijn vrouw zit al weer aan haar tafeltje op het terras
Ze heeft niets van haar gading kunnen vinden
Het verbaast me niets, zelfs in Nederland heeft ze daar wel eens moeite mee
We drinken nog een kop Cappuccino
De middag brengen we zoek met een stukje toeren door de omgeving
Niet te ver, ik ben nog een beetje duf van de rit van gisteren
We wandelen een stukje in Janske Lazne
’s Avonds dineren we in het sfeervolle kelderrestaurantje bij het terras waar we ’s middags koffie gedronken hebben
Ze hebben slechts een beperkte menukaart
Ik, avonturier die ik ben, bestel iets dat me niet bekend voorkomt
De naam van het gerecht ben ik vergeten, de smaak niet
Ik krijg een aardewerken potje lauwwarme, zurige vleessmurrie met groente voorgeschoteld
Er wordt donker brood met kruidenboter bij geserveerd
Jaloers kijk ik naar de visschotel die mijn vrouw besteld heeft
“Smaakt het?” vraagt ze, een weifelende blik op mijn maaltijd werpend
“Heerlijk!” weet ik uit te brengen, mijn gezicht met moeite in de plooi houdend
Dapper werk ik me tot de laatste hap door mijn diner heen
De laatste paar happen vallen me het zwaarst
Het lijkt wel of het spul zich weer een weg naar boven wil banen
Nog narillend spoel ik de smaak snel weg met een ferme slok Bacardi-Cola
Een plak brood, dik besmeerd met de kruidenboter, stemt mijn gemoed iets milder
Nou ja, ik heb tenminste geen honger meer.
Intussen verorbert mijn vrouw met smaak de laatste restjes van haar visschotel.
Na afloop nemen we beiden nog een drankje.
Besluiten de avond met een ommetje door de stad
Het is, op één luidruchtig barretje na, erg rustig in de brede winkelstraat
We kijken even naar binnen, besluiten dan vroeg naar bed te gaan
Ik wil morgenvroeg een helder hoofd hebben
Er moeten spijkers met koppen geslagen worden

Me – owner – castle…

Een frisse septembermorgen in Trutnov
De zon gaat nog schuil achter een al wat wijkend wolkendek
Ik loop het kleine stukje van Hotel Adam naar Henk’s kantoor
Onder mijn arm houd ik mijn aktetasje geklemd
Krkonos kijkt me streng na als ik het plein achter me laat
De winkelstraat naar beneden afloop
Ik pin nog snel even 3000 kronen en steek de straat over
De trap op naar de eerste verdieping en linksaf over de galerij
Het kantoor maakt een verlaten indruk
Toch klop ik aan
Wacht even voordat ik de klink naar beneden druk
De deur geeft niet mee
Ik kijk op mijn horloge, vijf voor tien
Hij is er nog niet.
Even kijken of zijn auto al op de parkeerplaats staat
Ik loop weer naar beneden en kijk door het smalle steegje tegenover het gebouw
Geen Pajero.
Ik besluit een ommetje te maken en het dan nog eens te proberen
Ik loop tot het busstation, ga op een muurtje zitten
Bekijk het gekrioel van, veelal gehaaste, passanten
Luidruchtige scholieren, sommigen enthousiast kletsend in hun mobieltjes
Huisvrouwen met boodschappentassen, winkel in, winkel uit schuifelend
Hier en daar nog een verlate toerist
Wat grijze pakken
Na een poosje sta ik op
Drentel langzaam terug.
Het aarzelende zonnetje doet pogingen de morgenkilte te verdrijven
Tevergeefs nog
Ik huiver in mijn dunne zomerjasje.
Overweeg even iets warmers op te halen uit mijn hotelkamer
Maar dan moet ik toch langs het kantoor, bedenk ik me
Nou ja, dan maar niet
Als hij er nu nog niet is bel ik hem neem ik me voor
Ik kijk nog eens op de parkeerplaats.
Een zwarte Pajero komt aanrijden.
Met enige moeite wordt de grote SUV op het smalle plekje tussen twee auto’s gemanoeuvreerd.
Onhandig wurmt de inzittende zich uit de auto
Pakt een zwartleren koffertje van de passagiersplaats
Hij kijkt ernstig, vermoeid
Ik loop hem tegemoet, steek mijn hand uit.
“Ha die Henk, alles goed?” begroet ik hem met een brede grijns
“Ja hoor, sorry dat ik wat later ben, ik kom net van de bouwplaats. Er waren wat problemen.”
“Hindert niet hoor, ik was sowieso wat aan de vroege kant” zeg ik, met een geveinsd goed humeur.
Zijn gezicht klaart wat op.
Hij diept een sleutelbos op uit zijn jaszak op en gaat me voor naar zijn kantoor
“Alles goed met Ria en Hendrik-Jan?” vraag ik om het gesprek op gang te houden.
Hij lijkt met zijn gedachten ergens anders te zijn
“Eh… Ja, ja, prima hoor, dank je”
Hij steekt de sleutel in het slot en opent de deur.
“Koffie?”
Eigenlijk wil ik dat niet, ik heb al twee koppen gehad bij het ontbijt
“Graag, dank je”
“Alles erin?”
“Ja, dure koffie”
Zelf neemt hij thee.
We gaan zitten aan de grote tafel.
Hij zet suiker en poedermelk klaar en ik bedien me.
Besluit met de deur in huis te vallen.
“Heb je mijn voorstel gelezen?”
Zijn gezicht krijgt een zakelijke uitdrukking
“Tsja… ik heb het gelezen…”
Hij kijkt zuinigjes
“En?” dring ik aan
“Ik weet het niet… Als jij stopt met het project ben ik wel het geld voor het opknappen van het appartement kwijt…”
“Ik ben niet van plan om te stoppen. Maar ik heb je in mijn voorstel uitgelegd waarom ik het op deze manier wil” zeg ik geduldig maar resoluut
“Ik weet het niet...” zegt hij nogmaals, dan, ontwijkend: “Ik moet dit bespreken met mijn adviseur. Ik kan dit niet alleen beslissen.”
Zijn adviseur. Het zal.
“We kunnen eventueel nog wat dingen aanpassen. Maar ik wil wel het een en ander op papier hebben. Het is me allemaal veel te vaag zo.” zeg ik overredend
“Ik moet er nog even over nadenken. Ik bel je daarover dan nog wel.”
Ik voel alweer een lichte ergernis opkomen.
Hij heeft al een paar weken de tijd gehad om er over na te denken.
Het is nu tijd voor afspraken
Volgens mij ziet hij mijn voorstel niet zitten.
Maar zeg dat dan gewoon, denk ik bij mezelf
Ik kijk hem aan.
Zie aan de uitdrukking op zijn gezicht dat het geen zin heeft op dit moment verder aan te dringen.
“OK, dan hoor ik het nog wel” zeg ik “Maar ik wil wel het hele kasteel op naam van Cosy Cottage hebben. Over je appartement hebben we het dan later wel.” sluit ik het onderwerp tijdelijk af
Hij knikt met zichtbare tegenzin
Trekt een moeilijk gezicht.
“Ik ben bang dat ik nog extra belasting moet betalen over de transactie. Dat komt dan wel voor jouw rekening. Jij hebt je in de zekerheidsstelling verplicht om die belastingen voor mij te betalen” zegt hij
Ik ben op mijn hoede.
Daar heb je die belastingen weer
Ik wil nu toch wel graag weten waar ik aan toe ben
“Extra belasting? Van de overdrachtsbelasting weet ik en dat zal ik betalen. Dat hebben we afgesproken. Maar wat bedoel je met “extra” belasting?”
“Nou, omdat Wekostav het kasteel binnen een jaar doorverkoopt wordt dat door de Tsjechische belasting gezien als een zakelijke transactie en moet ik daarover belasting betalen.”
Ik begrijp niet wat hij bedoelt
Krijg de indruk dat hij zelf ook niet weet waar hij over praat.
“Hoezo?” vraag ik “Je hebt het kasteel gekocht voor € ***.***.- en verkoopt het voor hetzelfde bedrag weer door aan mij. Dan heb je toch geen winst gemaakt?”
Hij begint te hakkelen.
“Latja zegt dat… Ik heb Holland Trade House toen ook al gewaarschuwd hiervoor!”
Zijn gezicht begint rood aan te lopen.
Jammer genoeg is Latja er niet, anders had hij het me kunnen uitleggen denk ik spijtig
Dennis heeft me niets verteld over “extra belasting” die betaald zou moeten worden
En van die regeling van “binnen een jaar doorverkopen” heb ik ook nog nooit gehoord
Ik overweeg nader op het onderwerp in te gaan
Bedenk me dan, hij weet overduidelijk niet veel van het Tsjechische fiscale stelsel
Gaat volledig af op wat Latja hem influistert
“Nou ja, dat wachten we dan maar af” zeg ik schouderophalend
Ik zal later wel bij Holland Trade House informeren hoe de vork in de steel zit.
Als iemand het zou moeten weten zijn zij dat wel
Ik breng zijn offerte ter sprake.
Zeg dat ik onder de indruk ben van wat hij allemaal kan doen voor het eindbedrag.
Vraag of hij er zeker van is dat de kosten niet hoger zullen uitvallen
“Nou ja, zeker… Wat is zeker? Je weet natuurlijk niet wat je allemaal tegenkomt bij zo’n renovatie… Maar ik denk het wel…”
Hij wil wel geld zien voordat hij met de werkzaamheden begint.
“Ik ben natuurlijk geen bank. Je moest eens weten hoeveel mensen pas achteraf willen betalen en dat kan ik dan allemaal voorschieten” zegt hij verongelijkt
Ondanks alles kan ik hier de logica wel van inzien.
Maar van betalingen of renovatie kan voorlopig helemaal geen sprake zijn
Eerst het kasteel op onze naam.
Dan meer duidelijkheid over de “extra” belastingen die hij denkt te moeten betalen
Tenslotte goede afspraken maken.
En dan pas betalen, gefaseerd uiteraard
Ik houd mijn gedachten voor me

Mijn koffie is lauw geworden
Met tegenzin nip ik van het bittere brouwsel
Het gesprek loopt niet naar mijn zin
Dit is niet de joviale Henk die ik ken van onze eerste ontmoetingen
Dit is een berekenend, zakelijk mannetje
Ik snak naar een sigaret
Zet mijn verlangen snel weer opzij
Ach wat, als het kasteel eenmaal van ons is ben ik niet meer van hem afhankelijk
Ik zou hem zo aan de kant kunnen schuiven als we het niet eens worden
Die gedachte vrolijkt me wat op
Ik besluit te polsen of hij ons in het verkooptraject behulpzaam kan zijn
Denk met afgrijzen terug aan de amateuristische brochure
Hij moet wel meer in zijn mars hebben dan dat
Ik merk op dat veel Nederlanders niet zitten te springen om een s.r.o. op te richten met als enige doel de aanschaf van een appartement.
Weet hij alternatieven?
Een denkrimpel verschijnt op zijn voorhoofd.
“Ik ken iemand in Náchod die daar misschien wel een oplossing voor heeft. Die is heel goed in dat soort dingen. Hij houdt ook lezingen op beurzen in Nederland. Hij heeft een paar meisjes in dienst die Nederlands spreken. Ik zal hem wel eens bellen en het je laten weten als hij ons kan helpen.”
“En Holland Trade House? Kunnen die ons niet helpen?” vraag ik
Onmiddellijk betreur ik mijn vraag
De denkrimpel maakt plaats voor een geërgerde frons.
“Holland Trade House…..”
Hij snuift minachtend
Wat heeft hij allemaal wel niet meegemaakt met hen.
“Het schiet niets op met die mensen. Alles moet exact volgens de regeltjes. Ik heb nog een paar klanten meer die er ook genoeg van hebben gekregen en bij ze zijn weggegaan. Als je echt wilt dat het project nog een paar jaar uitgesteld wordt moet je met hen doorgaan.”
Hij komt nu echt goed op stoom
Ik krijg een déjà vu als hij door blijft foeteren
Na een poosje krijg ik er genoeg van
Heb het al eerder gehoord
Luister niet meer
Heimelijk kijk ik op mijn horloge
Het is bijna half twaalf
We willen vanmiddag naar Zacler om de boel nog eens te inspecteren
Mijn vrouw heeft het kasteel sinds ons eerste bezoekje in april niet meer gezien
Wil het nog eens goed bekijken

“…en dat is door hun schuld!” besluit hij zijn pleidooi met kracht
Ik schrik op
De laatste paar zinnen heb ik niet meegekregen
Uit zijn gezichtsuitdrukking maak ik op dat hij het nog steeds over Holland Trade House heeft
Ik speel zijn verontwaardiging mee
“’t Is toch wat!”
Dan, quasi geschrokken op mijn horloge kijkend: “Wat! Is het al half twaalf?”
Ik sta op.
“Ik moet jammer genoeg weg. We hebben nog iets gepland voor vanmiddag.”
Hij kijkt me vragend aan, maar ik vertel hem niets over onze plannen
Schud zijn hand
“Doo’t heanig an! We bellen nog en anders zie ik je over een maandje wel terug. Ik moet sowieso binnenkort nog een keer naar Brno om mijn verblijfsvergunning op te halen. Denk je nog eens na over mijn voorstel?”
Hij knikt aarzelend.
Is wat beduusd door het onverwachte eind van het gesprek
Het kan me even niet schelen
Als ik weer op straat sta ben ik boos op mezelf.
Ik heb het gevoel dat ik lang niet hard genoeg ben geweest.
Ik had met mijn vuist op tafel moeten slaan
Mijn voorstel er door moeten rammen
Dan realiseer ik me weer dat ik daar nog maar beter even mee kan wachten.
Ik heb zijn medewerking nog nodig om het kasteel op onze naam te krijgen.
Daarna zien we wel verder.

Voor de poort van het kasteel staat een witte bestelauto geparkeerd.
Radio King, Janske Lazne vermeldt het logo
We besteden er geen aandacht aan.
Ik parkeer mijn Rexton iets verderop
Dit keer open ik het hangslot van het hek wel.
Ik wil mijn vrouw het klauterwerk besparen.
We lopen het paadje om de burcht op.
Ik zie haar gezicht betrekken als ze de desolate staat van de kasteelmuren weer onder ogen krijgt
Het onkruid is inmiddels fors hoger opgeschoten.
Er is nog maar een smal doorgangetje naar de binnenplaats.
We slaan de hoek om naar de hoofdingang
Staan plotseling oog in oog met twee mannen in werkkledij
Een van hen draagt een gereedschapskoffer en staat te wachten op zijn collega
Die is bezig de deur met het cilinderslot af te sluiten
Een ogenblik staan we alle vier met onze mond vol tanden
Dan herwin ik mezelf
“Wer sind Sie und was machen Sie hier?” vraag ik, wat bars door de onverwachte ontmoeting
Ze kijken me niet-begrijpend aan
“Who are you? What are you doing here?” probeer ik andermaal
Er lijkt iets door te dringen van mijn vraag
Een van hen wijst op het logo op zijn stofjas: T-Mobile
“Transmitter. Repair.” volgt er in moeizaam Engels met een zwaar accent.
Aha, de heren zijn gekomen om de zender van T-Mobile te repareren
Maar ik wil niet dat Jan en alleman zomaar het kasteel in en uit kan lopen
Ik besluit de sleutels op te eisen.
“Me - owner - castle”
Ik wijs op mezelf en maak een breed armgebaar naar de burcht achter hen
“I want keys of castle”
Ik wijs op de sleutel die hij in zijn hand houdt en vervolgens weer op mezelf
Het lijkt erop dat hun Engelse woordenschat niet verder gaat dan “transmitter” en “repair”
Ik probeer het nog eens, in het Duits, zonder resultaat
Een van hen, Stofjas, haalt zijn mobieltje tevoorschijn en wijst erop
“Call… Chief”
Nou, hopelijk spreekt de chef wel Engels of Duits
Er volgt een rappe conversatie in het Tsjechisch
Dan overhandigt hij me zijn mobieltje
“Hello?”
“Hello, my name is Tomas Jerich from T-Mobile. I understand there is a problem?”
“Well, it doesn’t have to be a problem….”
Ik leg uit dat ik de nieuwe eigenaar ben en niet wil dat zijn mensen een sleutel hebben van het kasteel. Ik wil dat ze de sleutel aan mij geven.
Hij antwoordt dat ze een contract hebben met Omikron, geldig tot 2010, waarin staat dat de zender op de zolder van het kasteel mag staan. Dat zijn mannen periodiek onderhoudswerkzaamheden moeten verrichten aan de zender en dat ze daarvoor toegang moeten hebben tot het kasteel.
Ik zeg dat ze, wanneer er onderhoud verricht moet worden, de sleutels kunnen ophalen bij Wekostav in Trutnov maar dat ik nu de sleutels wil.
Hij sputtert tegen
Ik blijf volharden
Tenslotte draait hij bij, geeft uiteindelijk toe.
Ik geef de telefoon weer aan Stofjas
Die spreekt nog even kort met zijn meerdere en verbreekt dan de verbinding
Wurmt de sleutel van de ring en overhandigt ‘m aan mij
Ik voel dat ik wellicht te bruusk heb opgetreden
Schud ze vriendelijk de hand om het weer wat goed te maken
“Sorry. Dobry den!”
Een aarzelende lach breekt door op de voorheen toch wat beduusde gezichten
De gereedschapskoffer wordt weer opgepakt en de heren blazen de aftocht
Ik kijk naar mijn vrouw die het allemaal zwijgend heeft aangezien
“Nou ja, zeg… Straks loopt iedereen hier maar in en uit. Als ze de sleutel nodig hebben halen ze ‘m maar op bij Henk!” wind ik me nog steeds op
Af en toe heb ik een kort lontje en dat weet ze
Ze gaat er dan ook niet verder op in
We maken een ronde door het kasteel
Het is nog erger dan ze het zich herinnert
Ik zie de zorgelijke blik in haar ogen
“Je moet er gewoon doorheen prikken. Bouwkundig is het allemaal in een uitstekende staat. Er moet alleen wat opgeknapt worden…” probeer ik aarzelend
Ze is niet overtuigd

Er blijkt, behalve de monteurs, nog meer bezoek te zijn geweest
In de met graffiti bekladde kamer slingeren nu nog meer blikjes rond
Ik zie een sigaret, uitgedrukt op een van de houten bladen van een schoolbankje
Trek een recent aangebracht, gerafeld gordijn opzij
Ontdek daarachter een nis, gevuld met lege flessen en smerige kopjes
Hier is ongetwijfeld onlangs nog een feestje gevierd
Ik kijk weer naar de uitgedrukte peuk, de schroeivlek
Ik gun iedereen zijn pleziertje maar dit kan niet
Flitsen van een brandend gebouw schieten door me heen
Straks ben ik geen eigenaar van een kasteel maar van een ruïne...
Hier moeten we beslist iets aan doen
En snel
Alle toegangen moeten dichtgetimmerd worden
Ik neem me voor om Henk daartoe opdracht te geven

We klimmen het wankele trapje op naar de zolder
Het hokje met daarin de zender is afgesloten met een hangslot
Ik zie hier en daar, waar de dakpannen ontbreken, nog steeds licht van buiten doordringen
We lopen voorzichtig over de kreunende vloerdelen die af en toe vervaarlijk doorbuigen
Het is wel een immense ruimte
Hier liggen zeker mogelijkheden
Het uitzicht moet geweldig zijn
Maar die zender?
Dat ding moet beslist weg
Ik noteer in mijn geheugen dat we het contract zo spoedig mogelijk opzeggen
Omzichtig dalen we het trapje weer af
Maken nog een laatste wandeling door de vertrekken
Ik vertel mijn vrouw over mijn plannen met de verschillende ruimtes
Word allengs enthousiaster
Zie de gloednieuwe appartementen voor mijn geestesoog verschijnen
Haar blik blijft sceptisch
Wacht maar tot de verbouwing eenmaal begonnen is, denk ik vol vertrouwen
Intussen loopt de middag ten einde
We verlaten “ons” kasteel en rijden terug naar Trutnov
Die avond maken we het niet laat.
Brno wacht.
Morgenvroeg.

Brno

Kadoem… kadoem… kadoem…
Kilometers betonplaten zoeven onder de wielen van mijn SUV door
Het monotone geluid van mijn banden doet me aan het liedje van Guus Meeuwis denken

We zijn vanochtend niet al te vroeg vertrokken
Van Trutnov naar Brno is het tenslotte maar een kleine tweehonderd kilometer
We hebben een route gekozen die recht naar beneden leidt tot we op de E50/E65 uitkomen
Maar geen rekening gehouden met de beperkingen van de wegen
Die zijn niet slecht maar het blijven “provinciale wegen”
Het schiet dus niet echt op
Afijn, zo zien we nog iets van Tsjechië
Toch ben ik blij als we de afslag naar de autobaan nemen
Ik trap mijn gaspedaal dieper in
Na een tijdje kondigen de voorwijken van Brno zich aan
Ik zie hoge grijze flats links en rechts van me opdoemen
“Opgesierd” door logo’s van bekende en minder bekende bedrijven
We laten ze achter ons en rijden verder richting centrum
Allengs wordt het drukker
Het duurt niet lang of we staan in een file
Bezorgd kijk ik om me heen
Ik heb het niet zo op dat gekrioel in grote steden
Optrekken… remmen… optrekken…
Naarstig zoeken we naar bordjes met verwijzingen naar een hotel
Maakt niet uit welk hotel
Mijn vrouw wijst: “Daar… Grandhotel, vijf kilometer!”
Grandhotel... klinkt goed
We besluiten de bordjes te volgen
Slaan linksaf
De straten worden nauwer, het verkeer intenser
En chaotischer
We missen een bordje
Ik rijd door en sla een achterafstraatje in
Draai
Rijd langzaam terug, wat gepaard gaat met luid getoeter van een achter mij rijdende automobilist
Daar is het bordje weer
Waar wijst die pijl nou heen?
Op goed geluk neem ik de afslag onder een nauw viaduct door
Beland op een brede boulevard
Het is er stervensdruk, rijen claxonnerende auto’s naast en achter elkaar
Een ambulance (of is het een politieauto?) wurmt zich er met loeiende sirenes doorheen
Van links nadert een tram
Even raak ik in paniek door de kakafonie van geluiden en indrukken
Ga keihard op mijn rem staan hetgeen nog meer getoeter oplevert
Ik laat de tram passeren, steek het spoortje over en voeg me in de rij auto's
Dan zie ik links in groene neonletters de naam Grand Hotel
Boven de ingang diverse, wapperende Europese vlaggen
“Rechts is een parkeerplaats” merkt mijn vrouw wat trillerig op
Ze is ook al nerveus geworden door de drukte om ons heen
Ik zet de richtingaanwijzer aan
Steek het spoortje weer over en rijd parallel ermee naar de door haar aangeduide plek
Het blijkt de parkeerplaats van een treinstation te zijn
Na wat zoeken vinden we uiteindelijk een vrij plekje
Met een zucht van verlichting doof ik mijn lichten en zet de motor uit
“Moet je hier betalen?” vraagt mijn vrouw
Ik kijk om me heen
Zie geen automaten
“Als jij even bij de auto blijft ga ik kijken of er nog een kamer vrij is,” zeg
ik “er is vast wel parkeergelegenheid bij zo’n hotel.”
Ik kijk drie keer naar links en rechts voor ik het waag de boulevard over te steken
Het hotel is gevestigd in een gedistingeerd oud gebouw
Ik loop het trapje op
Bevind me in een chique lounge
Grandhotel, klinkt aardig, ja… maar ook poenig denk ik, om me heen kijkend
Vergeleken hiermee is Hotel Adam een goedkoop logementje
Links van me ontdek ik de receptie
Ik spreek de, keurig in een mantelpakje met logo gestoken, receptioniste aan
“We need a room for two nights. Do you have something available?”
Aarzelend kijkt ze naar mijn gekreukte vrijetijdskleding
Dan, wat neerbuigend: “We have a room, the prize is one hundred euro for one night…”
Kennelijk verwacht ze dat ik zal afdruipen als ik de prijs hoor
Zonder blikken of blozen antwoord ik: “Ok, we’ll take it. Were can I park my car?”
Aanmerkelijk vriendelijker wijst ze naar de parkeerhavens voor het hotel
“They are exclusive for our quests, sir.”
Kijk, nu ben ik al meneer, merk ik met enige genoegdoening op
Mijn vrouw is opgelucht dat we een kamer gevonden hebben
Ik vertel haar van het voorval bij de receptie
Ze moet er om lachen
Bekijkt me keurend
“Even douchen en wat netters aantrekken en je bent het mannetje weer….” is haar commentaar
Met de moed der wanhoop wagen we de drieste tocht naar de overkant van de straat
Opgelucht parkeer ik mijn Rexton tussen een Mercedes en een Bentley
Hij misstaat er niet, merk ik tot mijn tevredenheid op
We halen onze koffers uit het achtercompartiment en zeulen ze het trapje op
Ik handel de formaliteiten bij de receptie af
“Mevrouw” behandelt ons inmiddels met de nodige egards
“Smoking or not-smoking, sir?”
“Smoking please.”
Ze overhandigt ons een sleutel met een grote koperkleurige hanger
Wijst ons waar het ontbijt geserveerd wordt, van zeven tot tien uur
“Your room is on the first floor, sir”
We stappen in de lift die ons naar de eerste etage brengt
Linksaf, door een lange, met een rode loper bedekte, gang
We komen niemand tegen
Ik zie mijn vrouw huiveren
“Is er iets?” vraag ik
“Het lijkt hier precies op dat hotel uit die film…” zegt ze
“Film? Welke film?” vraag ik verbaasd
“Nou, die met Jack Nicholson, The Shining”
Ik kijk haar aan, heb de film één keer gezien
Vond het eigenlijk niets bijzonders
De rolprent heeft blijkbaar een diepe indruk op haar gemaakt
“Wil je liever een ander hotel?” vraag ik, hopend dat ze nee zegt
“Ach, nee joh. Ik merkte het maar op…”
We lopen door
Het is de laatste kamer rechts, aan het eind van de gang
Ik open de deur, loop naar binnen
Door een halletje, rechtdoor is de badkamer
Links de woon/slaapkamer
Onder de indruk kijken we om ons heen
De kamer heeft imponerende afmetingen
Een hoog, met sierlijke motieven bewerkt, wit plafond
De inrichting is geheel in stijl met de rest van het hotel
Chique, respectabel met een vleugje nostalgie
Tegen een van de muren staat een groot tweepersoons bed
Niettemin verzuipt het bijna in de enorme ruimte
Een vierkante salontafel met gedraaide houten poten
Comfortabele, statige stoelen met armleggers en hoge rugleuningen, bekleed met stof
Een mahoniehouten kast met spiegel en ingebouwde minibar
Een secretaire completeert het geheel
Ook de badkamer voldoet ruimschoots aan onze verwachtingen
Grijze, in marmermotief betegelde wanden, grote spiegels
Een ruim bad, douche, toilet, grote wastafel met de nodige zeepjes en shampoo
Dikke, warme badhanddoeken hangen uitnodigend over een rek
We kijken elkaar aan
“Nou, we hebben wel eens minder gehad…” merk ik droogjes op
Ik zet onze koffers tegen een van de muren en inspecteer de minibar
Nootjes, chocolade, koekjes
Flesjes met verschillende soorten sterke drank waarvan ik enkele niet ken
Cola, Seven-Up, Cappy’s
En natuurlijk bier, we zijn wel in Tsjechië…
Ik ontkroon een flesje Urquell
Neem een forse slok, zo uit de fles
Plof genietend in een van de stoelen
Kijk door de hoge ramen naar buiten, naar de krioelende mierenhoop
De verkeersgeluiden klinken slechts vaag door tot onze kamer
Een aangenaam warme loomheid stroomt door me heen
This is life…
Vanuit de badkamer hoor ik het gespetter van de douche
Ik kijk op mijn horloge
Het is vier uur geweest
Straks even in het hotel rondkijken en dan wat eten
Vanavond een ommetje door de stad en misschien nog een afzakkertje aan de bar in de lounge
En morgen bellen met Edwin Booijmans
Ik heb geen flauw idee waar ik de Verklaring Omtrent Gedrag moet aanvragen
Ik haal het aanvraagformulier uit mijn aktetas
Heb het thuis al ingevuld maar check het nog eens na
Ik hoor de douche nog stromen
Overweeg nog een flesje open te trekken voor ik mijn “nette” kleren klaarleg

Het is al donker als we de lounge achter ons laten voor een wandeling
Brno blijkt een prachtige stad
Het oude centrum ligt op loopafstand van het hotel
Op de top van een heuvel, boven alles verheven, pronkt een prachtig verlichte kathedraal
We lopen door brede winkelstraten, afgewisseld met intieme, knusse steegjes
Statige gebouwen met daartussendoor, af en toe wat uit de toon vallende, nieuwbouw
We dwalen een half uurtje door de binnenstad
De winkels, hoewel nog steeds uitbundig verlicht, zijn al een tijdje gesloten
Dan lopen we terug naar het hotel
Ik check nog even de deuren van mijn Rexton
Kijk bezorgd naar het nog steeds langsrazende verkeer
Hoop mijn auto morgen in onbeschadigde staat aan te treffen
De bar in de lounge is verlaten op een enkeling na
De barman staat verveeld voor zich uit te kijken
We besluiten van het voorgenomen “afzakkertje aan de bar” af te zien
In plaats daarvan plunder ik de minibar in onze kamer nog maar eens
Pak mijn boek
Nestel me behaaglijk in een stoel
Nog een uurtje lezen en dan plat
Voor de zoveelste keer die dag hoor ik het naargeestige geluid van sirenes

Mijn “Žádost o výpis z rejstříku trestů”

Ik ben vroeg wakker
Heb onrustig geslapen
De straatgeluiden hoor je nauwelijks in onze kamer
Daarentegen dringt het penetrante geloei van sirenes wel degelijk door
Ik vraag me af of we dicht bij een ziekenhuis of politiebureau zitten
Ik kan me niet herinneren ooit zo vaak in mijn slaap gestoord te zijn
Ik ben dan ook wat knorrig als we de kamerdeur achter ons sluiten om te ontbijten
Dat “knorrige” is gauw verdwenen
Het ontbijt buffet overtreft al onze verwachtingen
In de ruime zaal pronken een klaterend fonteintje en diverse waterpartijtjes
Ronde tafeltjes met stoelen eromheen staan verspreid opgesteld
Aan een van de wanden, op lange tafels, staat het meest overvloedige ontbijt uitgestald dat ik ooit gezien heb
Obers lopen bedrijvig rond om tekorten weer aan te vullen
De topdrukte is blijkbaar al geweest, we zijn wat aan de late kant
Wel zie ik opvallend veel “grijze pakken” in de zaal
We pakken een dienblad, bordjes en bestek
Beginnen bij de eerste tafel
Het water loopt me in de mond als ik al die lekkernijen zie
Al gauw zijn de borden gevuld
Er kan gewoon niet meer op
We vinden een vrij tafeltje bij de ingang
Verorberen onze buit met smaak
Normaal neem ik ’s morgens genoegen met een boterham een eitje en een kop koffie
Deze keer bedien ik me drie keer
Die honderd euro per nacht, die zullen we eruit krijgen
Gulzig zet ik mijn tanden in een warme, met roomboter besmeerde croissant

Het is ongeveer elf uur als ik het voorgeprogrammeerde nummer kies
Een medewerkster neemt op
Ze spreekt me aan in het Tsjechisch
Ik versta alleen de woorden Holland Trade House
Gooi het over de Engelse boeg
“Hello, my name is John Damink, Cosy Cottage. Could I speak to mister Booijmans please?”
Een moment van stilte, ze moet even omschakelen
Dan, op een plotseling veel hoger toontje: “One moment please….”
Na een korte pauze gevolgd door wat telefoongeklik: “Dag John, met Edwin”
“Hallo Edwin, alles goed daar?”
We wisselen de gebruikelijke beleefdheden
Dan kom ik ter zake
“We zijn in Brno om die Verklaring Omtrent Gedrag aan te vragen. Maar ik heb eigenlijk geen flauw idee waar dat kantoor is waar ik dat moet doen.”
“Ok. Hoe lang blijven jullie?”
“Morgenvroeg vertrekken we weer richting Nederland.”
“Dan moet het dus vanmiddag nog gebeuren. Tsja, het is nogal moeilijk uit te leggen waar het is als je totaal onbekend bent in Brno. Maar misschien kan een van onze stagiairs je helpen. Heb je een momentje?”
Dat heb ik.
Even later
“John?”
“Ja?”
“Er komt zo meteen iemand langs die je zal brengen. Welk hotel zitten jullie?”
“Het Grand Hotel”
“Het Grand Hotel? En waar is dat?”
Ik zeg dat ik de straatnaam niet ken maar dat er een treinstation tegenover het hotel is
“Ok, dan denk ik dat ik het wel weet. Om ongeveer halféén is hij bij jullie.”
“Fijn, hartstikke bedankt zeg!”
“Graag gedaan hoor. Laat je de verklaring naar ons kantoor sturen?”
“Ik heb jullie adres ingevuld op het formulier dus dat moet goed komen.”
“Prima, een fijn verblijf nog in Brno!”
“Dank je, dat zal wel lukken.”
Ik verbreek de verbinding
Vertel mijn vrouw dat ik gebracht wordt door iemand van Holland Trade House
“Dat noem ik nog eens service!” zegt ze goedkeurend
Ik knik
Van de andere kant heb ik wel ruimschoots betaald voor de begeleiding

Om kwart over twaalf sta ik met mijn aktetas voor het hotel
Ik weet niet hoe de stagiair er uit ziet of welke auto hij rijdt
Nou ja, zoveel mensen staan hier nu ook weer niet te wachten, hij zal me wel opmerken
Een kwartiertje later stopt er een klein model Skoda voor de ingang
Een slanke jongeman, voor in de twintig, stapt uit
Blond haar, spijkerbroek met colbert en stropdas
Ruim een kop groter dan ik
Hij laat de motor draaien
Ziet me, loopt op me toe en steekt zijn hand uit
“Meneer Damink?”
“Ja, maar John is ook goed hoor”
“Hans Bossink, aangenaam” (naam gefingeerd)
We drukken handen
“Hebt u het aanvraagformulier bij de hand?”
Ik tik op mijn aktetas
“Hier zit ie in, ingevuld en al…”
Hij glimlacht
“Ok, dan gaan we maar”
We stappen in het autootje
Hij wurmt het karretje behendig in de ononderbroken rij auto’s
“Bedankt dat je de tijd had om me te brengen!” zeg ik
Hij kijkt me even aan alvorens zijn aandacht weer op het verkeer te richten
“Oh, geen probleem hoor. Dit soort klusjes krijg ik wel vaker.” grijnst hij
“Ben je al lang in Brno?” vraag ik nieuwsgierig
Hij remt voor een stoplicht.
“Nee, nog maar een paar maandjes. Ik studeer nog en loop hier een stage van een half jaar bij Holland Trade House.”
“En? Bevalt het een beetje?”
“Nou en of!”
Hij vertelt enthousiast over de stad, zijn stage en de collega’s
Even later staan we voor een wegversperring
De straat is opgebroken
Hij kijkt wat uit het lood geslagen om zich heen
“Daarginds moeten we ergens wezen….” zegt hij, recht voor zich uit wijzend
Hij denkt even na
Neemt dan een besluit
“Sorry hoor, ik moet even bellen…”
Ik glimlach toegeeflijk
Aan de toonhoogte te horen krijgt hij een van de dames aan de lijn
Hij vertelt waar we zijn
Krijgt aanwijzingen, houdt zijn mobieltje aan zijn oor en stuurt met één hand
Af en toe vraag hij iets
Dan is hij weer op bekend terrein
“Thank you, I will find it from here”
Hij verbreekt de verbinding
Parkeert even later aan de kant van de straat voor een groot grijs gebouw
Het herbergt verschillende kantoren en winkeltjes
“Daar is het. Ik ga wel even met je mee.”
Hij loopt naar een deur van iets wat ik voor een postkantoortje aan had gezien
Maar dan wel een uit mijn prille jeugd
We gaan naar binnen
Het is maar een kleine ruimte
Aan de straatkant, voor het raam, een eenvoudige houten tafel met twee stoelen
Beide in gebruik
Op een ervan zit een jongeman ongeduldig te draaien
De andere wordt bezet door een al wat oudere dame die gelaten voor zich uit kijkt
Daartegenover een loket met erachter een wat gezette, stuurs kijkende vrouw
Rond de vijftig, een grote hoornen bril op het puntje van haar neus
Zo te zien is ze bezig met het ordenen van formulieren
Haar lippen prevelen onuitgesproken woorden
We wachten geduldig tot ze zich verwaardigt ons te helpen
Na een tijdje richt ze haar ogen over de rand van de bril heen op ons
Haar in het Tsjechisch gestelde vraag begrijp ik uiteraard niet
Hans, die achter me staat, zegt me het aanvraagformulier door het luikje te schuiven
De vrouw kijkt ons wat verstoord aan, buigt zich dan over mijn formulier
Schuift het ding terug en tikt op een plek op het blaadje
“Podpis!” snauwt ze bijna
Verhip. De handtekening vergeten. En ik had het nog wel gecheckt
Ik haal een ballpoint uit mijn binnenzak en zet de gevraagde krabbel
Ze is nog niet tevreden.
Tikt ongeduldig met haar wijsvinger op een andere plaats, me daarbij streng aankijkend
Ik begrijp het niet, kijk vragend naar mijn metgezel
“O ja, er moet nog een zegeltje op. Dat was ik vergeten. Ze zijn hier gek op zegeltjes…”
“En hoe kom ik aan zo’n zegeltje?” vraag ik, wat uit mijn doen door de onvriendelijke behandeling
“Die kun je kopen bij de kiosk een eindje verderop. Wacht hier maar even, ik haal er wel een voor je.”
Hij loopt de deur uit, de straat op
Ik blijf besluiteloos voor het loket staan, niet wetend wat te doen.
De vrouw schuift het formulier naar me toe
Wuift me ongeduldig terzijde
Een volgende “klant” staat te wachten
Ongelovig kijk ik naar de manier waarop ook deze bijna afgeblaft wordt
Hij is het blijkbaar gewend want zijn gezicht blijft onverstoorbaar
Intussen is Hans terug, in zijn hand het gewenste zegeltje
“Geef me het formulier maar even”
Hij plakt het zegeltje op de daarvoor bestemde plaats.
We wachten deemoedig tot we weer aan de beurt zijn.
Wat timide schuif ik mijn aanvraagformulier weer door het luikje
Ze gunt me geen blik waardig
Routineus zet ze haar eigen handtekening en drukt er een stempel overheen
Een laatste snauw geeft aan dat ze “klaar” is met ons
We druipen af
Bij de deur draai ik me nog eens om
De jongeman is opgestaan en staat driftig protesterend voor het loket
Het gezicht van de lokettiste begint rood aan te lopen
Zelfs als ik al op straat sta hoor ik haar de arme knaap op luide toon van repliek geven

“Wat ben ik je schuldig voor dat zegeltje?” vraag ik, naar mijn portemonnee reikend
“Ach, laat maar zitten, het is niet de moeite waard.” zegt Hans genereus
Ik protesteer maar hij lacht het weg
“’t Is werkelijk de moeite niet, zie het maar als een stukje service van ons.”
Ik laat het er bij
Bedank hem
“Gaat het hier altijd zo?” vraag ik, doelend op de onvriendelijke behandeling zo-even
“Ach ja, dat is een beetje blijven hangen uit vroeger tijden. Sommigen denken nog steeds dat ze de koning zijn wanneer ze achter hun bureautje zitten. Die dingen moeten nog veranderen maar dat gaat langzaam. Dit was trouwens nog niets bijzonders hoor…”
De terugreis naar het Grand Hotel verloopt probleemloos
Aangekomen bedank ik hem en schud zijn hand.
“Doe de groeten aan Edwin. Als we wat langer waren gebleven had ik graag kennis gemaakt maar we rijden morgen al weer naar Nederland.”
Hij belooft de groeten over te brengen
Wenst ons een goede reis.
Wacht even om enkele politieauto’s met gillende sirenes voorrang te geven
Trekt dan op
Ik zwaai hem na
Het autootje verdwijnt uit mijn zicht in de verkeersmêlee

Mijn vrouw zit te lezen in een van de comfortabele stoelen in onze kamer
Kijkt vragend op als ik binnenkom
“En? Ging het goed?”
Ik pak een glas, schenk me een biertje in en steek een sigaret op
Vertel haar mijn lotgevallen
Ze kijkt me ongelovig aan als ik haar vertel over de afhandeling aan het loket
“Ze moeten hier nog wel het een en ander leren” merkt ze op
Ik knik bevestigend
“Maar voor dat zover is gaat er nog wel een tijdje overheen.” citeer ik, wijs kijkend, Hans’ woorden
Ik drink mijn glas leeg

We besluiten de dag met een diner in een romantisch, gewelfd kelderrestaurantje
De menukaart biedt een ruime keuze
Ik besluit dit keer geen risico te nemen
Kies voor een “Schnitzel mit Beilage”
Kijk om me heen.
Toortsvormige wandlampen werpen een gedempt licht op het ruwe, met knoestige eiken balken doorschoten, metselwerk van de nis waarin we zitten
Een weemoedig Tsjechisch deuntje murmelt op de achtergrond
De ober zet geruisloos de bestelde drankjes voor ons op tafel
Ik mijmer wat weg
Morgenavond zijn we weer in Hengelo, Nederland.
Onze trip is een dag korter uitgevallen
Vreemd eigenlijk
Ik kan het me bijna niet voorstellen.
We zijn maar een kleine duizend kilometer van huis
En toch lijkt het af en toe een heel andere wereld
Een wereld die nieuw voor mij is
Een wereld die ik nog moet leren kennen
Ik maak de balans op van de voorbije week
Moet glimlachen als ik weer aan de notaris, Klaus P., in Trutnov denk
Was dat echt pas afgelopen maandag…?
Ik haal het gesprek met Henk Westendorp weer voor mijn geest
Die man, die kon nog wel eens een probleem worden
Al zie ik nog niet precies in op welke manier
Ik kijk op mijn horloge
Het datumblokje geeft 23 september aan
Over ongeveer drie weken moet het koopcontract door beide partijen getekend zijn
Daarna zijn we niet meer afhankelijk van hem
We hebben geen overeenkomst getekend
Kunnen zo op zoek gaan naar een andere aannemer
Toch zit het me niet lekker
Misschien kan ik eens naar hem informeren bij de Kamer van Koophandel in Enschede
Hij heeft tenslotte ook in Nederland een aannemersbedrijf gehad
Daar zou iets over bekend moeten zijn
Gewoon wat informeren, voor alle zekerheid
Hoewel, Holland Trade House zal zijn referenties toch ook wel zijn nagelopen?

“Guten Appetit!”
Ik schrik op uit mijn gedachten als de ober mijn schnitzel opdient

Wilt u reageren dan kan dat via

info@cosycottage.nl

{ Vorige                                                                                    Volgende }