Kaantjes

Zaterdag 30 oktober 2004

We passeren de eerste huizen van Male Svatonovice Petrovice

Het is een koude oktobermiddag

Mijn vrouw zit naast me

Met een flinke dosis tegenzin

Ze heeft de bezoekjes aan huis met Henk en Ria wel een beetje gehad

Vindt Ria maar een vervelend, betweterig mens

Ik ben het niet geheel met haar oneens

Maar ik wil ongestoord met Henk kunnen praten

Zonder voortdurende onderbrekingen door het gekwetter van Ria

En daarvoor is haar aanwezigheid onontbeerlijk

Ze moet Ria aan de praat houden zodat ik rustig met Henk kan overleggen

Zonder na te denken draai ik het smalle pad in

Betreur mijn besluit onmiddellijk

Het voert steil naar beneden

Ik vloek binnensmonds

Ik had mijn auto gewoon boven aan de verharde weg moeten laten staan

Hoe kom ik hier zo meteen weer uit?

Draaien kan niet, veel te smal

 “Daar verderop is wat meer plaats, misschien kun je daar draaien” merkt mijn vrouw op, het probleem overziend

Ik rijd met een slakkengangetje door

Het pad houdt op bij een woonhuis met erf

Ik rijd verder totdat de neus van mijn Rexton vlak voor het lage raam staat

Draai scherp bij en zet hem in zijn achteruit

“Pas op, een hekje” waarschuwt mijn vrouw

Ik rem abrupt

Schakel

Vooruit

Achteruit

Na een poosje lukt het me uiteindelijk de draai te maken

De bewoner van het huis is in de deuropening verschenen

Bekijkt ons met een norse blik

Verstoord door de inbreuk op zijn privacy

Ik lach wat krampachtig en wijs naar het huis van Henk

Zijn gelaatsuitdrukking verandert niet

Ik haal mijn schouders op, rijd terug tot Henk’s woning

Parkeer mijn auto links van de weg, vlak voor het hek

We stappen uit en lopen door het tuintje naar de voordeur

Aanbellen is niet nodig

De Appenzeller kondigt met luid geblaf ons bezoek aan

Ria verschijnt in het halletje en dirigeert de hond met zachte dwang naar de woonkamer

Opent de deur en laat ons het halletje in

“Hallo, hoe is het? Goede reis gehad?”

Ze drukt ons de hand

“Ja hoor, prima. Dank je.”

“Brrrr…. Frisjes he?”

Rillend sluit ze de deur achter ons

Als gevolg daarvan staan we met zijn drieën wat klem in het kleine vertrekje

Met moeite ontdoen we ons van jassen en schoenen

“Kom binnen” zegt Ria uitnodigend

In de woonkamer is het behaaglijk warm

Er hangt een zware baklucht

“Sorry hoor, we waren net aan het eten”

“Geeft niet hoor, moet ook gebeuren hè?” merk ik goedgehumeurd op

Henk zit op een van de stoelen bij de salontafel

Op zijn schoot een bord

Als we binnenkomen zet hij het haastig op de tafel

Mijn blik valt onwillekeurig op zijn lunch

Twee dik besmeerde boterhammen

Een ervan ruimschoots belegd met iets dat op uitgebakken kaantjes lijkt

Breed lachend schudt hij ons de hand

“Hallo, hoe is het?”

Hij is gekleed in een manchester broek en donker overhemd

De knopen op buikniveau staan wat onder spanning

“Ha, die Henk, alles goed?”

“Prima hoor, dank je”

Hij nodigt ons uit te gaan zitten

Zoals afgesproken neemt mijn vrouw plaats tegenover Ria

Ik ga op de stoel tegenover Henk zitten

Zet mijn aktetas tegen een stoelpoot

“Nog in de file gestaan?” informeert hij, een hunkerende blik op zijn bord werpend

“Gelukkig niet, maar eet rustig door hoor, anders wordt het koud” zeg ik aanmoedigend

Dat laat hij zich geen twee keer zeggen

Hij duwt beide boterhammen tegen elkaar en drukt het geheel stevig aan

Toch moeten zijn kaken nog een behoorlijke afstand overbruggen

Met enige moeite lukt dat

Het gaat wel ten koste van zijn verdere motoriek

Er valt er een kaantje op de vloer

“Hoho…” roept hij terwijl hij het vettige ding opraapt en weer op zijn plaats drukt

Zichtbaar genietend van de delicatesse neemt hij een volgende hap

“Willen jullie misschien ook wat?” vraagt Ria

Ze is naar het aanrecht gelopen en roert in een grote braadpan

Ik kijk argwanend naar de inhoud

“Nee dank je, we hebben zojuist al gegeten” lieg ik

De boterhammen slinken zienderogen in omvang

Ik kijk het eenvoudig ingerichte kamertje rond

Het vuur in de houthaard maakt knisperende geluiden

Beslist geen weelde hier constateer ik

De meubels doen zelfs wat armetierig aan

Als de laatste kaantjes verorberd zijn komt het gesprek op gang

De eerste ronde koffie wordt geserveerd

Henk vertelt dat Hendrik-Jan vroeger ook een kamer in het huis had

“Nu niet meer hoor, hij heeft een eigen huis boven op die berg”

Hij gebaart in de richting van de hoofdstraat

“Het is daar heerlijk rustig, ’s morgens lopen er reeën in zijn tuin”

Ik kijk geïnteresseerd

Maak af en toe een opmerking om mijn belangstelling te laten blijken

Vraag hoe het met zijn Tsjechisch staat

“Het moet toch moeilijk zijn om hier een bedrijf te runnen als je de taal niet spreekt?”

Henk haalt zijn schouders op

“We kunnen ons goed redden, spreken wat woordjes Tsjechisch. Maar gelukkig verstaan de meesten hier ook redelijk Duits.”

“Vroeger hoorde dit gebied bij Duitsland, daarom praten vooral de ouderen hier nog goed Duits” mengt Ria zich in het gesprek

“Als je met de Tsjechen hier praat moet je wel zeggen dat je “Hollandjan” bent anders houden ze je voor een Duitser. En daar zijn ze niet gek op” voegt Henk er lachend aan toe

“Maar we leren de taal wel een beetje kennen hoor” zegt Ria

Als bewijs draagt ze wat Tsjechische woordjes aan

Het gesprek kabbelt verder tot de goede relatie die ze hebben met de buren

Ze krijgen elke dag eieren van ze

“En daarvoor willen ze geen geld. Ze zijn juist beledigd als je ze betalen wilt. Een heel verschil met Nederland hoor…”

Ik hoor het allemaal aan maar begin wat ongeduldig te worden

Hier ben ik niet voor gekomen

Na een poosje begint onze “tactiek” zijn vruchten af te werpen

Mijn vrouw begint een een-tweetje met Ria

Ik schuif mijn stoel wat dichter naar Henk toe

Zet mijn zakelijke gezicht op

Henk voelt mijn bedoelingen aan

Port het vuur in de houtkachel wat op

Buigt zich voorover in mijn richting

“Ik was gisteren bij Dennis” begin ik

Zijn gezicht krijgt een geërgerde uitdrukking

Ik geef hem geen gelegenheid zijn mening omtrent Holland Trade House te uiten

Die ken ik inmiddels

Vervolg snel: “Hij heeft me een vertaling van het koopcontract meegegeven. Ik vond het er goed uitzien. Heb jij het al doorgelezen?”

Hij kijkt verbaasd

“Ik heb geen koopcontract gezien. Kon het dus ook niet doorlezen”

“Maar Dennis zei dat hij het eergisteren al opgestuurd had. Dan had je het nu toch wel moeten hebben? Zo ver is Vrchlabi hier toch niet vandaan?”

Hij houdt vol dat hij het contract niet gekregen heeft

Zijn blik overtuigt me

Ik houd het er maar op dat Tante Pos in Tsjechië wellicht wat minder snel werkt

“Nou ja, dan krijg je het waarschijnlijk maandag wel. Wil je me een lol doen en het dan direct doorlezen? Ik wil het kasteel nu toch eindelijk eens op mijn naam hebben. Het heeft me al lang genoeg geduurd.”

Hij knikt: “Zo gauw ik het binnen heb zal ik het lezen en het je laten weten”

Met spijt bedenk ik dat mijn exemplaar op het nachtkastje in het hotel ligt

Verdorie, als ik het bij me had gehad hadden we het nu gelijk kunnen bespreken

En afronden

Noodgedwongen laat ik het onderwerp verder rusten

Ik vertel dat het aantal bezoekers aan mijn site begint te groeien

Dat mensen vragen beginnen te stellen

Dat er een mevrouw bij het kasteel is geweest om te kijken

Dat ze behoorlijk geschrokken was van de toestand rondom het gebouw

“Misschien is het een goed idee om het terrein wat op te ruimen. Gewoon gras maaien, onkruid weghalen, wat snoeien. En misschien kunnen we sommige appartementen en de hal wat toonbaarder maken. Het pleisterwerk hier en daar opknappen zodat bezoekers in de toekomst een betere indruk krijgen van het project.”

Hij denkt even na

“De buitenkant lukt niet meer met de winter voor de deur. Maar binnen zouden we met een paar kachels wel kunnen werken. Dan moeten de materialen en machines wel voor de winter bij het kasteel zijn. Als het begint te sneeuwen krijg ik die spullen niet meer naar boven”

Ik herinner me dat hij geen geld voorschiet

Vraag hoeveel hij denkt nodig te hebben

Hij noemt een bedrag

De hoogte valt me mee

Ik ga akkoord

We spreken af dat hij een factuur stuurt.

Zo gauw die binnen is zal ik hem voldoen en zal hij aan de slag gaan

Ik kijk even opzij

Mijn vrouw kwijt zich uitstekend van haar taak

Ria toont geen enkele belangstelling voor ons gesprek

Ik richt me weer tot Henk

“Over facturen gesproken; we hebben nog steeds die factuur niet binnen die je beloofd hebt. Je weet wel, die van “Voorschot op de renovatie”. Dat hebben we in juli al afgesproken.”

Hij slaat op de armleuning van zijn stoel

“Oh ja, helemaal vergeten. Ik zal Latja maandag meteen vragen er een te maken”

Het is al de tweede keer dat ik hem aan de factuur herinner

“Echt? Ik heb ‘m wèl nodig voor mijn boekhouding” dring ik aan

“Binnenkort heb je ‘m thuis” verzekert hij me

Ik zweer bij mezelf dat ik hem ditmaal aan zijn belofte zal houden

Heb nog één onderwerp op mijn agenda

“En heb je nog contact gehad met die man in Náchod? Die ons misschien kan helpen om de appartementen te verkopen zonder s.r.o.-verplichting?”

Er verschijnen denkrimpeltjes op zijn voorhoofd

“Náchod….? Oh ja, die. Ik heb geprobeerd hem te bellen. Maar het schijnt dat hij overspannen is en een tijdje rust moet houden. Ik zal het volgende week nog eens proberen”

Ik kijk hem bevreemd aan

“Overspannen?”

“Ja, ik heb een van zijn medewerksters aan de lijn gehad. Die vertelde me dat…”

Ik vind het maar een vreemd verhaal

Een medewerkster die beweert dat haar baas overspannen is

Niet echt professioneel

“Hoe heet hij eigenlijk?” vraag ik “Misschien kan ik hem zelf bellen”

Hij twijfelt even

Dan: “Sodomka, Pavel Sodomka. Ze staan ieder jaar op de beurs in Utrecht.”

Ik grif de naam in mijn geheugen

Neem me voor hem na te checken op internet voor ik contact met hem opneem

Naast me is mijn vrouw nog steeds verwikkeld in een “geanimeerd” gesprek met Ria

Ik ben inmiddels uitgepraat, wil weg

Nip aan mijn koffie

Zet het kopje met een stevige tik terug op het schoteltje

Mijn poging om haar aandacht te trekken slaagt

Ze begrijpt mijn wenk

Rondt het gesprek handig af

“Bedankt voor ons, het was gezellig” zeg ik, geheel tegen de waarheid in

“Morgen vroeg weer terug naar Nederland”

Ik trek een gezicht

“’t Is wel een verrekt eind rijden hoor…”

“Hoe lang doen jullie er nu over” vraagt Ria belangstellend

“Zo’n tien uurtjes”

Henk moet lachen

“Tien uur? Wij doen het in zeven en een half uur!”

“Dan houd je je niet aan de maximum snelheid” merk ik op

“Die is er niet in Duitsland” antwoordt hij snedig

We drukken handen, nemen afscheid

Buitengekomen open ik mijn aktetas

“Oh ja, was ik bijna vergeten”

Ik overhandig het stapeltje berichten van Thom Wolting aan Henk

“Deze berichten kreeg ik een paar weken geleden toegestuurd”

Hij werpt een blik op de eerste pagina

Een blos trekt over zijn gezicht

“Ach, die vent. Die is hartstikke gek. Hij heeft ook al eens een hele dag voor onze kraam gestaan tijdens de Second Home Beurs in Utrecht. Hij denk dat hij nog geld van ons krijgt. Nou, dat kan hij mooi vergeten”

“Het zijn mijn zaken niet maar ik vond dat je het moest weten” zeg ik

“Misschien wil je er iets aan doen”

“Ik zie wel…” mompelt hij

We stappen in onze auto, zwaaien nog een laatste keer

Ik zet mijn auto in de “four-wheel-drive” en geef een dot gas

Het grind knarst onder mijn banden als we de helling nemen naar de verharde weg

Ik werp een blik opzij

Kijk mijn vrouw aan

“En, gaat het een beetje?”

Ze kijkt me vermoeid aan

“Schei uit, ik heb stijve kaken van het glimlachen en kan wel een boek schrijven over de familiegeschiedenis van de Westendorpjes. De volgende keer spreek je maar op zijn kantoor af…”

“Maar het werkte wel. Ik heb ongestoord met Henk kunnen praten.”

“Ja, het werkte wel…”

Zwijgend rijden we terug naar Trutnov

Frustraties

Ik worstel me nog eens door de “Belgische versie” van het koopcontract

Best wel taaie kost

Een aantal passages zijn me niet helemaal duidelijk

Kan ook aan de vertaling liggen, vermoed ik

Op de laatste pagina stuit ik op een alinea met uitleg van een van de bijlagen:

“beslissing van één vennoot tijdens statutaire vergadering waar mevr. Ing. Katerina C. van functie werd ontslagen en in haar plaats werd mijnheer J. Damink (sinds 9.7.2004) aangesteld. Het werd vastgesteld dat er voorlopig geen wijzigingen werden aangebracht in handelsregister onder Krajský soud te Brno omtrent het veranderen van de waarnemer. Aangezien het inschrijven van de waarnemer in handelsregister eerder declatoriaal is, is het mogelijk de verkoopsovereenkomst afsluiten en ondertekenen”

Declatoriaal?

Wat is dat nu weer?

Ik schud niet-begrijpend mijn hoofd

Toch maak ik uit het stukje op dat ik sinds negen juli jednatel ben

Het is alleen nog niet gewijzigd in het handelsregister

Ik mag dus tekenen

Nou ja, mag…

Moet

Ik stel een berichtje op naar Dennis

Vraag verduidelijking van de betreffende passages

Informeer of ik speciaal voor de ondertekening naar Tsjechië moet komen

Of er geen andere mogelijkheid is

Tenslotte vraag ik of Henk gereageerd heeft op het contract

Als het goed is moet hij het inmiddels ontvangen hebben

Ik verzend het bericht

Strek mijn benen

Steek een Barclay op en neem een slok, koud geworden, koffie

Ik trek een gezicht

Loop naar de keuken en kieper het restantje in de gootsteen

Mijn gedachten dwalen af naar morgen

Morgen gaan we naar Friesland

Puppies kijken

Een keuze maken

Ondanks alle beslommeringen voel ik me wat vrolijker

“Puppies!!!!” kraait ze als ze de deur naar de keuken openduwt

We zijn bij boxerkennel De Maalpeer

Het tot woonhuis verbouwde boerderijtje ligt aan een rustige doorgaande weg

De kennel wordt gerund door twee oudere, maar zeer kwieke dames

Ze stellen zich voor als “Annie” en “Femke”

Na het hartelijke welkom worden we meegetroond naar de woonkeuken

Een gedeelte ervan is met twee benches ingericht als kraamkamer

In één ervan ligt “moeders” languit bij te komen van haar ouderlijke verplichtingen

Tot we binnenkomen

Nieuwsgierig staat ze op en bekijkt de bezoekers

Het is een forse gele boxer met een witte borstpartij

Bewonderend kijk ik naar haar gespierde torso

Met een waardige blik kijkt ze ons aan

Geen gevaar voor haar kroost, lijkt ze te denken

Ernaast staat een bench met het kleine grut

Acht grutjes om precies te zijn

Ze buitelen over elkaar heen, kruipen onder elkaar door

Het is een vrolijke bende

“Twee ervan hebben al een nieuw baasje” vertelt Femke

Ze wijst de hondjes aan

We hurken neer bij de bench

Kijken door de spijlen

Het is wel even wennen, die lange staartjes

Remi was gecoupeerd, maar dat mag niet meer

De beestjes hebben intussen alleen belangstelling voor elkaar

Één ervan maakt zich los uit het gewoel

Drentelt wat onzeker in onze richting

Het is een reutje

Een witte borstkas en dito streepje van de neus tot het voorhoofd

Ik kijk nog eens goed

Hij heeft een stompje waar het staartje zou moeten zitten

Ik kijk vragend naar Annie

“Hij had een vreemde kronkel in zijn staart,” legt ze uit

“die is daarom om medische redenen verwijderd“

Het beestje is zich niet bewust van het verschil

Lijdt er zo te zien zeker niet onder

Drukt zijn snoet tegen de spijlen

Ik aai zachtjes over zijn kopje

Als dank zet hij zijn vlijmscherpe tandjes in mijn vinger

Ik vertrek mijn gezicht

Vooral niet terugtrekken nu

Ik kijk mijn vrouw aan

Ze knikt

Dit wordt ‘m

De dames glimmen als we onze keus kenbaar maken

Annie pakt het hondje op en tilt hem uit de bench

Legt hem in de armen van mijn vrouw

Vertederd streelt ze het beestje

We krijgen thee aangeboden

“En hebben jullie al een naam bedacht?” vraagt Femke

Ik kijk mijn vrouw aan

“Elco” zegt ze beslist, ze heeft erover nagedacht

De naam wordt geproefd, gewogen en goedgekeurd

Elco wordt op de tafel gezet

Wat angstig kijkt hij vanuit zijn hoge positie de keuken rond

Annie wijst op zijn pootjes

Die zijn al behoorlijk fors voor een puppy

“Het wordt een grote hoor” zegt ze, puttend uit haar ervaring

Onderzoekend kijkt ze ons aan

“Hij kan wat ons betreft niet groot genoeg worden” glundert mijn vrouw

Het beestje drentelt intussen wat onhandig in de richting van mijn thee

Ik pak de mok op en neem een slok

Als hij te dicht bij de rand van de tafel komt duw ik hem zachtjes terug

De donkere oogjes kijken me nieuwsgierig aan

Elco

Ja, dat past wel bij hem

25 november mag ie mee met zijn nieuwe baasjes

Dennis heeft mijn e-mail niet beantwoord

Dus bel ik hem

Vraag uitleg van de betreffende passages in het contract

Hij haalt mijn berichtje er bij

Legt me uit dat het slechts om formaliteiten gaat

“Het zijn gewoon standaardbepalingen voor een koopcontract. Die horen er nu eenmaal in te

staan”

“Hmmm”

Ik ben niet helemaal tevreden

Begrijp graag alles voordat ik iets teken

“Ik lees hier dat ik het contract zelf moet ondertekenen” zeg ik

“Maar is het echt nodig dat ik alleen daarvoor naar Tsjechië reis?”

“Nee hoor, je kunt het contract gewoon in Nederland ondertekenen bij de notaris. Je moet het

dan wel weer laten voorzien van een apostillestempel”

Ik ben opgelucht, dat scheelt weer een vermoeiend tripje

“Heb je nog iets van Henk gehoord?” vraag ik wat gespannen

Dat heeft hij niet

“Zou je hem dan nog eens willen bellen? Straks zitten we al in 2005 en staat het kasteel

nog steeds niet op mijn naam”

Hij belooft hem morgen te bellen

“Ik verwacht geen problemen hoor” probeert hij me gerust te stellen

Tevergeefs

We krijgen bericht van onze boekhoudster uit Brno

Er is een factuur binnengekomen van Wekostav

Of ze die moeten betalen

Zo ja, dan moeten we geld overmaken omdat het saldo ontoereikend is

Indachtig de opmerking van Henk dat de materialen “voor de sneeuw” bij het kasteel moeten

zijn maken we het geld over naar de rekening courant van Cosy Cottage

Geven opdracht de factuur te voldoen

Het is vrijdag 5 november 2004

De weken slepen zich voort

Het zijn frustrerende weken

Henk heeft het contract ontvangen

Hij heeft geen tijd gehad het door te nemen

Het geld is nog niet binnen

Henk heeft het contract gelezen

Hij wil er nog eens “naar laten kijken”

Het geld staat nog niet op zijn rekening

Het contract ligt nog bij Henks’ “adviseur”

Hij verwacht het morgen terug

Geld heeft hij nog niet gezien

Ik bel met Dennis

“Weet jij wat er aan de hand is? Waarom hij niet tekent?”

Dennis weet het niet

Bel met Henk:

“Je hebt nu toch wel tijd genoeg gehad. Wanneer ga je dat contract tekenen?”

“Ik verwacht morgen bericht van mijn adviseur. Het contract moet wel helemaal in orde zijn

hoor…”

Met Edwin:

“Is die factuur nu al voldaan?”

“Als het goed is wel. Maar ik zal het nog even navragen en het je laten weten”

Ik bel.

Fax

E-mail

Bel weer

Dring aan

Dreig

Smeek

Vloek

Op 24 november krijgen we een fax:

“Het geld staat op de rekening wij gaan ermee aan de slag

Groetjes Henk”

Het zal mij benieuwen

Ergens in Friesland

Ik zie dat ze er een beetje moeite mee hebben, de twee dames

We zijn bij Boxerkennel “De Maalpeer”

Klaar om te vertrekken

“Nou ja, we kunnen ze ook niet allemaal houden” zegt Femke manmoedig

“Hij krijgt een goed tehuis hoor” stelt mijn vrouw haar gerust

“Laat je af en toe eens horen hoe het met hem gaat?” vraagt Annie

Ze streelt het beestje nog een laatste keer

We beloven het

Stappen schielijk in, ze mochten zich eens bedenken…

Elco brengt de thuisreis door op de schoot van mijn vrouw

Heeft geen idee van de verandering die zijn leventje zojuist heeft ondergaan

Dut halverwege in

November loopt op zijn eind

Vertwijfeld mail ik nog eens naar Dennis

Vraag naar de “status van de vorderingen m.b.t. ondertekening van het koopcontract”

De volgende dag lees ik:

“Beste John,

Heden heb ik contact gehad met dhr Westendorp en deze heeft het contract nog niet getekend. (naar ik begrijp wil hij toch wat wijzigen). Ik heb bij hem er op aangedrongen om het contract te tekenen zoals deze is opgemaakt. Morgen verwacht ik de ondertekende contracten te kunnen ontvangen.

Met vriendelijke groet,

Dennis M. Ritsema”

Morgen, grrrrr

Hoe vaak heb ik dat nu al gehoord

De bel gaat

“Kraamvisite”

Aan aandacht ontbreekt het Elco niet, die eerste dagen

Wat gegeneerd denk ik terug aan de verrassing toen we terugkwamen uit Friesland

De grote ooievaar die onze voortuin sierde

In d’r snavel een luier met daarin een puppy

Vluchtige voorbijgangers moeten ongetwijfeld een andere conclusie getrokken hebben

De volgende dag al hebben we de “verrassing” verwijderd

Ons kersverse huisgenootje verkent intussen naarstig zijn nieuwe leefomgeving

Laat hier en daar donkere plekjes na op de vloerbedekking

Kauwt op dingen die niet bestemd zijn om op te kauwen

Het wordt allemaal bedekt met de mantel der liefde

De capriolen die hij uithaalt maken het ruimschoots goed

Maar ’s nachts mist hij zijn broertjes en zusjes

En laat dat horen ook

Er verstrijkt weer een dag

Een dag zonder nieuws uit Tsjechië

Zonder het verlossende bericht: “De contracten zijn binnen, ondertekend en wel”

Mijn vrouw heeft alle vertrouwen in Henk en Holland Trade House verloren

Met name in Henk

Ze is woedend op hem

“Hij flikt ons iets” zegt ze met een felle blik in haar ogen

“Waarom zou hij anders niet tekenen?”

Ik moet toegeven dat ik dat ook niet begrijp

Hij zal vroeg of laat toch zijn handtekening moeten zetten

We hebben immers die zekerheidsstelling achter de hand?

Toch kan ik niet ontkennen dat ik me zorgen maak

Die nacht kan ik de slaap niet vatten

Ik zal binnenkort toch naar andere maatregelen moeten grijpen

Als hij niet tekent…

Van beneden bereikt een klaaglijk gejank onze slaapkamer

“Probleempjes”

Vastberaden toets ik het nummer in

De telefoon gaat enkele keren over voor hij opneemt

“Dennis Ritsema, Holland Trade House, Vrchlabi”

“Hallo, met John, Cosy Cottage”

“Oh, hai, hoe is het?”

“Goed, dank je”

Ik ben niet in de stemming voor een vriendelijk gesprekje

Kom onmiddellijk terzake

 “Je hebt het contract zeker niet gekregen van Henk? Ik heb tenminste niets van je gehoord”

“Euh, nee… Ik heb hem een paar keer gebeld. Maar hij heeft er wat probleempjes mee, zegt hij”

“Probleempjes? Wat voor probleempjes?”

“Iets met BTW die hij zou moeten betalen als hij het kasteel verkoopt”

Weer die BTW

“Moet er dan BTW betaald worden?” vraag ik ongeduldig

“Volgens mij niet, maar Henk denkt van wel”

Ik aarzel

“En nu? Hoe gaat het verder?”

“Hij komt volgende week naar Nederland. Ik heb hem gezegd dat hij gewoon ondertekenen moet. Dat heeft hij tenslotte beloofd. Hij zal het contract bij jullie langsbrengen”

Morgen…. Volgende week…. Over een maand….

Ik word er tureluurs van

Heb het gevoel dat ik aan het lijntje gehouden word en niet zo’n beetje ook

Ik rond het gesprek af

Verbreek de verbinding

Draai onmiddellijk het nummer van Henk

Ik val met de deur in huis

“Ik heb van Dennis gehoord dat je nog niet ondertekend hebt. Wat is er mis?”

“Nou, volgens Latja moet ik 19% BTW over de koopsom betalen. Ik wil er zeker van zijn dat

dat niet voor mijn rekening komt”

“Dennis zegt dat er geen BTW betaald hoeft te worden”

“Ach, Dennis… Wat weet die nou…”

Ik voel een woede-uitbarsting opkomen

Haal diep adem

Ik moet hem zover krijgen dat hij tekent

Ruzie zal daarbij zeker niet helpen

Toch kan ik niet voorkomen dat ik met een lichte stemverheffing verder ga:

“Nou moet je eens goed luisteren Henk. Het is nu al vijf maanden geleden dat ik voor het

kasteel betaald heb. Ik vind het nu toch echt tijd worden dat het op mijn naam komt”

“Nou het ligt niet aan mij hoor. Ik heb begin juli al tegen Holland Trade House ouseHHHHHhhhhhhh       HHHHHHHHHHHHHHHgezegd dat ik

bang was voor extra belastingen.” antwoordt hij op een wat verontwaardigde toon

Ik voel mijn handpalmen vochtig worden

Dit lijkt op een zichzelf repeterend drama

“Weet je dat wel zeker van die BTW?”

“Nou, Latja zegt dat”

Ik zucht, Latja zegt dit, Latja zegt dat

Wie is die man nu helemaal?

“En weet Latja dat zeker?” zeg ik met nauwelijks ingehouden woede

Hij aarzelt

Ik stoom door: “Als er belasting betaald moet worden, en ik zeg ALS, dan komt die voor mijn

rekening. Dat staat in de zekerheidsstelling die we indertijd getekend hebben. Er is dus geen

enkele reden niet te ondertekenen”

Hij zwijgt

“Hallo, ben je er nog?”

“Ja, ja, ik was even aan het denken”

“Je vertrouwt me toch wel?” vraag ik indringend

“Jawel, maar het gaat om een boel geld…”

Niet dus

Hij vertrouwt me niet

Ik besluit door te drukken

“Dennis vertelde me dat je volgende week in Nederland bent”

“Ja, ik moet even iets regelen, maar het wordt wel een kort bezoekje”

“Te kort om langs te komen?”

Een aarzeling

“Nee, dat zal nog wel lukken”

We spreken dinsdag 7 december af bij mij thuis

“Zo rond één uur?”

“Is goed…”

Ik laat even een pauze vallen

Vervolg: “En neem je het ondertekende contract dan mee?”

Weer een stilte

Tenslotte: “Is goed…”

“Nou, tot dinsdag dan maar”

“Ja, tot dinsdag…”

Ik verbreek de verbinding

Pak mijn zakdoek

Dep de hoorn af voor ik hem op zijn plaats terug leg

Maandag 6 december

Ik bel hem nog eens

Gewoon voor de zekerheid

Wil weten of de afspraak morgen doorgaat

Hij klinkt wat timide

De afspraak gaat door

Hij zal het contract meebrengen

Maar hij heeft het niet ondertekend

Latja heeft het nagecheckt

Er moet 19% BTW betaald worden over de koopsom

Hij wil zeker weten dat wij die betalen

Dan pas wil hij ondertekenen

Dennis zou het al sinds 2 december weten

Had gezegd dat hij mij hierover zou bellen

Ik vloek binnensmonds

“Maar je hèbt toch zekerheid? Het staat verdorie in die zekerheidsstelling. Wat wil je nog meer?”

Hij mompelt iets onverstaanbaars

Ik besluit het gesprek niet op de spits te drijven

“We praten morgen wel verder” zeg ik

Ik bel met Vrchlabi

De telefoonrekening zal deze maand hoog uitvallen

Dennis gelooft nog steeds niet dat er BTW betaald moet worden

“Maar mocht dat wèl zo zijn dan kun je die terugvorderen. Cosy Cottage moet dan wel een BTW-administratie aanvragen”

Ik ben even stil

Terugvorderen?

Dat klinkt een stuk minder zeker dan voorheen

Langzaam dringt het tot me door dat niet Dennis maar Latja gelijk dreigt te krijgen

Ik word boos

“En waarom wist ik dat begin juli niet? Eerst die overdrachtsbelasting en nu weer BTW. Behalve het feit dat ik al vijf maanden zit te wachten op de overdracht begint het kostenplaatje nu ook aardig op te lopen” val ik uit

“Rustig maar, het is nog niet zeker” zegt hij sussend

Ik bedwing mijn neiging om de haak op het toestel te smakken

“We spreken elkaar” zeg ik

Breek het gesprek abrupt af

Dinsdag 7 december

Het loopt tegen enen

Mijn vrouw is niet thuis

Ze kan een hernieuwde ontmoeting met Henk en Ria niet opbrengen

Is bang dat ze uit haar slof zal schieten

Ik kan haar geen ongelijk geven

Persoonlijk sta ik ook niet te springen

Maar het kasteel staat op naam van Wekostav

Nog even “vriendjes” blijven dus

Hoe zwaar het me ook valt

Ongeduldig kijk ik op mijn horloge

Dan gaat mijn mobieltje over

Ik kijk op de nummermelder; Henk

Verdorie, zou ie nu toch weer afzeggen?

“John”

“Hallo, met Henk. We staan in Hengelo maar kunnen het niet vinden”

“Waar sta je precies”

“Bij een bouwmarkt aan de Enschedesestraat. Euh… Karwei”

“Ik kom er zo aan, wacht daar maar even”

Ik spring in mijn auto voor het korte ritje

Krijg de Pajero in het oog

Claxonneer, wenk ze me te volgen

Draai mijn auto

Even later parkeren we voor mijn huis

Ik verman me

Plooi mijn gezicht in een glimlach

Hoop dat die overtuigend overkomt

“Hallo, hoe is het? Goede reis gehad?”

Ik druk handen

Hendrik-Jan is ook meegekomen

Als ik hem aankijk slaat hij zijn ogen neer

Ik ga voor naar de woonkamer

“Ga zitten” zeg ik uitnodigend “Willen jullie koffie?”

“Nee dank je” zegt Ria “We kunnen maar even blijven. Morgen gaan we weer terug en we moeten nog pakken”

“Eigenlijk komen we alleen maar het contract langsbrengen” voegt Henk eraan toe

Ik kijk ze aarzelend aan

Dit dreigt wel heel snel te gaan

“Iets fris dan?” dring ik aan

Met zichtbare tegenzin stemmen ze toe

Gaan zitten, op het puntje van hun stoel

Hendrik-Jan zit onrustig te draaien op de bank

Henk opent zijn aktetas

Legt het contract voor me op de salontafel

“Er zijn een paar dingen in veranderd hoor”

Ik werp er een korte blik op

Het is in het Tsjechisch opgesteld

Nou ja, die vertaling krijg ik wel van Holland Trade House

Ik laat “de veranderingen” maar even voor wat ze zijn

Er zijn belangrijkere zaken te bespreken

Ik schraap mijn keel

Concentreer me op Henk

“Wat is nu precies de reden dat je niet wilt ondertekenen?” vraag ik geforceerd rustig

Ik kijk hem aan

Hij verschuift wat ongemakkelijk op zijn stoel

“Nou ja, het gaat wèl om **.*** euro hoor. Het enige wat we willen is zekerheid dat we die niet hoeven te betalen”

“Maar dat is toch al geregeld in die zekerheidsstelling?” herhaal ik

Ik begrijp niet dat dat niet tot ze door wil dringen

“Vind je dat nog niet genoeg?”

Ria mengt zich in het gesprek

“We willen geen moeilijkheden met de fiscus in Tsjechië. We willen de garantie dat jij die BTW betaalt. Die zekerheidsstelling alleen is niet genoeg. Daar wordt de BTW niet in genoemd”

Op haar gezicht ligt een vastberaden uitdrukking

Verbaasd kijk ik haar aan

In de zekerheidsstelling is sprake van “eventuele andere belastingen”

Daartoe hoort BTW dan toch ook?

Ik kijk van Ria naar Henk en terug

“Hoe willen jullie het dan geregeld hebben?” vraag ik vertwijfeld

Henk haalt flauwtjes zijn schouders op

Ik denk na

“En als ik een verklaring opstel waarin ik garant sta voor betaling? Een soort sideletter bij het contract?”

Ik ben nu zo ongeveer tot alles bereid

Als hij maar ondertekent

Henk werpt een onzekere blik op Ria

Knikt dan aarzelend

“Dat zou een oplossing kunnen zijn”

We komen overeen dat ik de sideletter opstel

Ik zal hem, tezamen met de contracten, bij een notaris ondertekenen

Laten voorzien van een appostillestempel en het pakketje naar Henk sturen

Die zal het dan tekenen en naar Holland Trade House verzenden

De lucht lijkt wat opgeklaard

“Ik was al bang dat we hierdoor ruzie zouden krijgen” zegt Henk opgelucht

Ik slik de scherpe opmerking in die op het puntje van mijn tong ligt

Ria neemt een slok van haar icetea en kijkt op haar horloge

Ik stap snel over naar het volgende onderwerp

“Hoe gaat het met die opknapbeurt? Ben je al begonnen?”

“De materialen zijn besteld. Volgende week gaan we beginnen met het opruimen van het terrein” zegt Henk

“Tenminste als het weer meewerkt” voegt hij er aan toe

Volgende week, hmmm

Ria maakt aanstalten op te staan

“We moeten nu echt gaan hoor, anders redden we het niet

Het is half twee, ze zijn een half uurtje geweest

In de hal trek ik Henk aan zijn mouw

“Oh ja, die factuur die je me toegezegd hebt, wanneer krijg ik die?”

Hij kijkt me verbaasd aan

“Heb je die nog niet gekregen? Ik heb Latja wel opdracht gegeven”

“Ik heb hem nog niet ontvangen” zeg ik

“Ik zal Latja er deze week nog eens naar vragen” belooft hij met zijn hand op de deurknop

Ik krijg amper de gelegenheid ze een goede reis toe te wensen

Ze haasten zich naar hun auto

Met gemengde gevoelens kijk ik ze na

Hendrik-Jan heeft tijdens het bezoek geen woord gezegd

Ik blijf achter met een ongemakkelijk gevoel

Het zit me niet lekker

Helemaal niet lekker

Waarom vertrouwt hij me niet?

Wie garandeert me dat hij nu wèl zal tekenen?

Is er een andere reden dat hij de boel loopt te vertragen?

Ik denk na

Schud mijn hoofd

Ik kan niets bedenken

In het uiterste geval kan ik gebruik maken van de zekerheidsstelling

Dat moet hij toch ook beseffen?

Ik recht mijn rug

Ben het wachten beu

Op Dennis vertrouw ik niet meer

Ik twijfel aan zijn deskundigheid en aanpak

Er zijn teveel zaken misgegaan

Wat ik nodig heb is een breekijzer

Iemand die de zaak in beweging kan krijgen

Vastbesloten start ik mijn computer op

Ik zal het hogerop zoeken

Bij de man bij wie het hele avontuur begonnen is

Die me in contact heeft gebracht met Wekostav

Maarten van Dam

Een brief

“Geachte heer Van Dam,

Het spijt me u mee te moeten delen dat wij ons gedwongen zien onze plannen m.b.t. project kasteel Zacler te heroverwegen en wel om de volgende redenen.

Wij zijn zeer teleurgesteld in de voortgang van zaken  met name die van de ondertekening van het koopcontract tussen Wekostav en Cosy Cottage.

Wij hebben bij zowel uw medewerker als bij Henk Westendorp diverse keren aangedrongen op een spoedige ondertekening van e.e.a. doch door allerlei 'gebeurtenissen' is dit tot op heden niet gebeurd en ziet het ernaar uit dat e.e.a. pas volgend jaar zal geschieden. Dit is voor ons onverteerbaar aangezien wij al sinds april van dit jaar onze plannen kenbaar hebben gemaakt.

Ik weet niet in hoeverre u op de hoogte bent van de ontwikkelingen, daarom zal ik u in het kort verslag doen.

Gezien het feit dat wij naar onze mening veel te weinig informatie ontvingen omtrent de mogelijkheden en de onderhoudstoestand van het gebouw hebben wij eind juni een beroep gedaan op uw organisatie om aankoopbegeleiding.

Vlak voor de geplande ondertekening werd door de verkopende partij geëist dat een deel van de koopsom (**.*** euro) niet op het contract vermeld diende te worden maar 'onderhands' uitbetaald diende te worden. Wij waren geschokt maar konden op dat moment niet meer terug aangezien de aanbetaling van **.*** euro dan ten goede zou komen van de verkoper. De heer Westendorp had namelijk geen voorovereenkomst opgemaakt waarin e.e.a. geregeld was. Bemiddeling van HTH resulteerde in een constructie waarin de heer Westendorp de eventuele verdere 'verrassingen' op zou vangen door via Wekostav het contract te tekenen en de betaling te verrichten met het door ons inmiddels overgemaakte resterende bedrag. In een overeenkomst met wekostav werd vastgelegd dat de heer Westendorp het gebouw 3 dagen later weer zou overdragen aan Cosy Cottage. Dat bleek na de ondertekening onmogelijk aangezien het OG eerst in de registers beschreven zou moeten staan als zijnde eigendom van Wekostav, wat enige maanden op zich zou laten wachten. In oktober van dit jaar was dat het geval en sindsdien heb ik diverse keren aangedrongen op een spoedige afhandeling, zowel tijdens bezoeken aan Tsjechië als telefonisch vanuit Nederland. Om voor mij onduidelijke redenen en elkaar tegensprekende verklaringen van uw medewerker en de heer Westendorp duurde het tot deze week voordat het contract getekend kon worden, althans: dat dacht ik. Nadat de heer Westendorp vorige week te kennen had gegeven het met enkele alinea's in het contract niet eens te zijn ging hij uiteindelijk toch akkoord.

Afgelopen weekend was hij in Nederland en zou de contracten ondertekenen en aan mij doorgeven zodat ik ze in Nederland kon tekenen waarmee e.e.a. afgerond zou zijn. Toen ik hem maandagavond belde met de vraag wanneer hij het contract af zou leveren bleek er weer een probleem te zijn waardoor hij naar zijn zeggen niet tot ondertekening kon overgaan. Hij zou, omdat de overdracht naar Cosy Cottage binnen 3 jaar na aankoop door Wekostav plaatsvindt, geconfronteerd worden met een BTW afdracht over het aankoopbedrag en wilde zekerheid dat niet hij maar Cosy Cottage hiervoor zou opdraaien. Het gaat om een bedrag van **.*** euro.

Concluderend:

- door niet professioneel handelen van de heer Westendorp (het niet laten opmaken van een voorovereenkomst met de verkopende partij) worden wij nu geconfronteerd met een ellenlange aankoopprocedure en een fors extra bedrag van **.*** euro. (**.*** BTW en **** euro overdrachtsbelasting)

- wij zijn van mening dat uw medewerker voordat voor de constructie gekozen is, om Wekostav als tussenpersoon te gebruiken bij de aankoop van het kasteel, tenminste op de hoogte had moeten zijn en ons in kennis had moeten stellen van het feit dat het gebouw niet binnen 3 dagen doorverkocht kon worden zoals in de overeenkomst tussen Cosy Cottage en Wekostav werd gesteld.

- bovendien hadden wij op dat moment ook moeten weten dat e.e.a. extra kosten van deze orde met zich mee zouden brengen. In dat geval hadden wij zeker niet voor deze constructie gekozen.

Bovenstaande en het feit dat de partijen waar wij mee verder moeten m.b.t. Project Kasteel Zacler naar onze mening 'niet door een deur kunnen' doen ons in hoge mate twijfelen aan het toekomstige succes van het project. Wij willen in deze nadrukkelijk geen schuldige aanwijzen maar slechts wijzen op de bovenomschreven ontwikkelingen.

Tenslotte willen wij er graag op wijzen dat partijen waarmee wij zaken doen ons aanbevolen werden door uw organisatie waardoor er naar onze mening toch wel sprake is van enige verantwoordelijkheid van Holland Trade House. Wij zijn nog steeds overtuigd van de mogelijkheden van Kasteel Zacler en willen graag verder met het project. Wij hopen dan ook dat door uw tussenkomst de gerezen problemen zo snel mogelijk uit de wereld geholpen kunnen worden zodat wij alsnog verder kunnen met het project.

Vriendelijke groet,

John Damink 

Cosy Cottage S.R.O.”

Ik druk de sigaret uit die op de rand van de asbak ligt te smeulen

Wrijf door mijn ogen die branderig aanvoelen

Resoluut sla ik het bericht op

Ik zal het straks nog een keer doorlezen en daarna versturen

Heb nu dringend behoefte aan een kop koffie

Ik zet het raam op een kier

Verlaat mijn kantoortje en loop naar de keuken

Duw een pad in het Senseo-apparaat

Hoor de voordeur dichtslaan

Mijn vrouw loopt de keuken binnen

In haar kielzog Elco, onhandig, struikelend over zijn korte pootjes

Ik buk me, aai het beestje over z’n kop

Het wordt beloond met een protesterend, schel kefje

Mijn vrouw kijkt me onderzoekend aan

“Hoe is het gegaan?”

Ik doe verslag van het korte bezoekje

Als ik haar vertel over onze overeenkomst onderbreekt ze me

“Wat? Je gaat garant staan dat wij die BTW betalen?”

Ze kijkt me aan alsof ze mijn geestelijke vermogens in twijfel trekt

Ik hef mijn handen in een hulpeloos gebaar

“Wat had ik anders moeten doen? Als we het kasteel eenmaal op onze naam hebben zet ik Henk heus wel aan de kant. Maar tot dan moeten we gewoon “vriendjes blijven”. En eigenlijk verandert het niets aan onze situatie. Die BTW hadden we sowieso moeten betalen”

Ze lijkt niet overtuigd

“En Dennis? Kan die niets doen?”

“Ik geloof niet dat Dennis de zaken nog in de hand heeft” antwoord ik

“Als je nagaat hoe vaak hij Henk nu al gebeld heeft. Tenminste… dat beweert hij”

Haar gezicht betrekt

“Hmmm… Ik moet nog zien of hij nu wel tekent. Om eerlijk te zijn vertrouw ik de zaak helemaal niet meer. We hadden nooit met die man in zee moeten gaan!”

“Tsja, ik weet het ook niet meer. Aan de andere kant moet hij toch een keer tekenen. Hij heeft geen andere keus. Eerlijk gezegd begrijp ik gewoon niet waarom het allemaal zo lang duurt. Waarom hij de boel loopt te vertragen”

Ik pak mijn koffie op

“In ieder geval ga ik contact opnemen met Maarten van Dam. De zaak moet nu toch een keer in een stroomversnelling komen”

Met het dampende kopje loop ik terug naar mijn kantoortje

Het is er fris geworden, de vitrage wappert heen en weer voor het half geopende raam

Rillend sluit ik het

Steek mijn zoveelste sigaret op

Draai het nummer van Dennis

Vertel dat ik een sideletter ga opstellen waarin ik betaling van de BTW garandeer

Omdat ik geen expert ben zal ik het hem toesturen

Ik vraag of hij het kan corrigeren en eventueel aanvullen

“Zo gauw ik het binnen heb zal ik het bekijken” belooft hij

“Ik heb trouwens ook het nieuwe contract ontvangen, ik zal het je zo direct mailen”

“Is goed” zeg ik, er van uitgaande dat hij op de vertaling doelt

Ik open outlook en het opgeslagen bericht

Is het wel dwingend genoeg?

Ik overweeg een aantal zinnen wat aan te scherpen

Het bezoekje van Henk te vermelden

Verwerp mijn ingeving

Het zou niets toevoegen

Ik open het adresboek

Klik op ******@nlchamber.info

Verzend het bericht

Ik neem een laatste slok van de lauw geworden koffie

Schuif het kopje opzij en trek het toetsenbord naar me toe

Open Word en begin zuchtend aan de opstelling van de garantiestelling

Ik ben er een half uur zoet mee

Verstuur het opzetje:

“Beste Dennis,

Hierbij als bijlage de door mij opgestelde overeenkomst tussen Wekostav en Cosy Cottage betreffende de eventueel door Wekostav af te dragen BTW inzake Zacler.

Wil je e.e.a. doorlezen en mij van advies dienen over eventuele aanvullingen of formuleringen?

Als je van mening bent dat e.e.a. er mee door kan dan neem ik het morgen gelijk mee naar de notaris voor ondertekening.

Vriendelijke groet

John Damink”

Ik klik op de verzendbutton

Krijg meteen een nieuw bericht:

“Beste John,
Bijgaand de laatste versie van de contracten
Met vriendelijke groet,
Dennis M. Ritsema
Holland Trade House
Krkonosska 186
54301 Vrchlabi
Czech Republic”

Ik open de bijlage

Het is hetzelfde contract dat ik even hiervoor van Henk gekregen heb

Tsjechisch

Geen vertaling

Grommend sluit ik Outlook

Kan er dan helemaal niets in één keer goed gaan?

Moet ik overal achter aan zeuren?

Mijn humeur is tot het nulpunt gezakt

Ik loop naar de hal

Mijn gezicht staat op onweer

Ik werp een snelle blik in de woonkamer

Mijn vrouw zit op de vloer

Elco drentelt speels om haar heen

“Ik ga even een luchtje scheppen” zeg ik

“Is goed” antwoordt ze, zonder op te kijken

Ik schiet in mijn winterjas

Tijd voor een stevige wandeling

Even afkoelen

De wandeling duurt twee uur

Het loopt tegen zessen als ik weer achter mijn bureau plaatsneem

Ik breng het scherm tot leven

Lees Dennis’ reactie op mijn bericht:

“Beste John,
Ik heb textueel een en ander aangepast binnen de door jou aangegeven
context. Mochten hier nog vragen over zijn kun je me uiteraard telefonsich
bereiken.
Met vriendelijke groet,
Dennis M. Ritsema
Holland Trade House”

Ik open de bijlage

Hij heeft nauwelijks iets aangepast merk ik op:

“Overeenkomst behorende bij aankoop kasteel te Zacler (Cz)

WEKOSTAV S.R.O.

Identificatienummer (IČO): 25942409

te Strážkovice 2, Malé Svatoňovice, 542 34

ingeschreven in het handelsregister bij Krajský soud te Hradec Králové, afdeling C,

nummer 16382

vertegenwoordigd door H. J. M. Westendorp, Jednatel,

hierna genoemd partij 1

en

Cosy Cottage S.R.O.

Identificatienummer van het bedrijf (IČO): 26931559

te Brno, Roubalova 13, 602 00

ingeschreven in het handelsregister bij Krajský soud te Brno, afdeling C, nummer 46218

vertegenwoordig door J. P. P. Damink, Jednatel,

hierna genoemd partij 2

Komen het volgende overeen:

Partij 2 verklaart garant te staan voor betaling van de mogelijk door partij 1 af te dragen BTW over de koopsom van ***.*** euro voortvloeiend uit de overeen te komen koopovereenkomst betreffende het object zoals hieronder beschreven

Het gebouw Žacléř nummer 1 dat staat op terrein nummer 24, verder terrein nummer 24 met een omtrek van 2959 m², het bebouwde terrein en binnenplaats en verkaveling nummer 1026, omtrek 897 m², met bestemming - diverse terreinen. Zo geregistreerd  in de regio Trutnov, kadastergebied Žacléř, zoals  ingeschreven in eigendomslijst (LV) nummer 1433.

Verder verklaart partij 1 mee te werken aan alle mogelijke onderzoeken, binnen de juridische kaders van de Tsjechische en Nederlandse wetgeving, om voornoemde BTW heffing te voorkomen en indien BTW heffing kan worden voorkomen of geminimaliseerd zij daar actief haar medewerking aan zal verlenen.

Partij 2 zal de BTW over de koopsom slechts vergoeden wanneer partij 1 onomstotelijk en met behulp van officiële en originele documenten aantoont dat de BTW afdracht door partij 1 betaald dient te worden.

Aldus overeengekomen en ondertekend  ____ december 2004”

Ik print de overeenkomst uit

Bekijk het geheel nog eens sceptisch

Dan haal ik mijn schouders op

Dit is alleen maar een overbodig formulier

We waren toch al overeengekomen dat ik alle belastingen zou betalen

Alleen had ik er niet op gerekend dat het zoveel zou worden

Hopelijk is het genoeg om Henk te overtuigen

Ik word in mijn overpeinzingen gestoord door de telefoon

Kijk op de display: 00420 *** *** ***

Tsjechië

Het nummer komt me niet bekend voor

Een laat advies

“John Damink”

De lijn kraakt, een moment denk ik dat de verbinding wegvalt

Dan: “Met Laurens Gerard Rinkes, Holland Trade House”

Ik ben verrast

Val even stil

Het is de eerste keer dat ik persoonlijk contact met hem heb

Tot nu toe was hij niet meer dan een naam op een stuk papier

Ik antwoord aarzelend: “Hallo…”

“Goedenavond meneer Damink. Ik heb uw bericht doorgestuurd gekregen van Maarten van Dam. Ik begrijp dat er wat problemen zijn?”

Nou, mijn mailtje heeft indruk gemaakt

Zo’n snelle reactie had ik niet verwacht

“Nogal, ja. Maar ik neem aan dat u het bericht doorgelezen hebt?”

Ik heb geen trek het hele verhaal nog eens woordelijk te herhalen

“Ja, lees ik het goed dat u wilt stoppen met het project?”

Ik zucht, hoe komt hij daar nu bij? “Heroverwegen” schreef ik, niet “stoppen”

“Nee hoor, zo gauw geef ik niet op. Al moet ik wel zeggen dat ik behoorlijk moe wordt van de gang van zaken”

“Het duurt inderdaad allemaal wat lang…”

“U zegt het. Ik zou in juli al eigenaar van het kasteel zijn. Het is nu december”

Ik merk dat ik mijn stem wat verhef, houd me in

“Tsja, het is allemaal een beetje anders gelopen dan we vooraf ingeschat hadden”

Ik word een beetje kriegel van zijn ontwijkende antwoord

Haal diep adem: “OK, maar ik zou nu eindelijk wel eens dat koopcontract getekend willen zien. Ik begrijp niet wat er allemaal aan de hand is bij jullie in Tsjechië. Waarom het allemaal zo lang moet duren. Wel weet ik dat het bepaald niet botert tussen Henk en Dennis. En ik wil daarvan niet de dupe worden. Ik wijs u erop dat ik via uw organisatie met Henk in contact ben gekomen. U draagt dus wel enige verantwoordelijkheid!”

Ik zwijg, wat buiten adem

Even is het stil

Ben ik te ver gegaan?

Dan: “Ik zal met Henk en Dennis overleggen hoe we het probleem uit de wereld kunnen helpen. Wat die verantwoordelijkheid betreft, daarin verschillen we toch iets van mening””

Ik slik een scherp antwoord in

Niet verantwoordelijk?

En wie heeft dan die Wekostav-constructie bedacht en geadviseerd?

Wie heeft die zekerheidsstelling opgesteld?

Wie heeft er met de koopcontracten “gerommeld”?

Met moeite beheers ik mezelf

Het gesprek laten escaleren zou onverstandig zijn

“Het heeft nu geen zin om over verantwoordelijkheden te discussiëren. Ik wil gewoon waar voor mijn geld. We hebben in juni al betaald voor het kasteel. Het wordt hoog tijd dat we het op naam krijgen” ga ik het onderwerp uit de weg

“Binnenkort ga ik met Henk en Dennis om de tafel. We komen er wel uit denk ik” zegt hij sussend

Het antwoord overtuigt me niet echt

Ik wil een harde toezegging

Toch besluit ik niet verder aan te dringen

“Goed, dan wachten we dat af” ga ik met tegenzin akkoord

Geïnteresseerd vraagt hij naar de vorderingen van het project

Ik zeg dat ik Henk opdracht heb gegeven om hier en daar het pleisterwerk te herstellen en het kasteelterrein wat op te ruimen.

“Verder ben ik niet van plan om er geld in te steken voordat het kasteel op mijn naam staat”

Hij aarzelt

Dan: “Misschien kunt u beter op zoek gaan naar een ander”

Even begrijp ik niet wat hij bedoelt

Een ander dan Holland Trade House?

Word ik te lastig?

Hij merkt mijn verwarring op

“Ik bedoel een andere uitvoerder”

“Hoezo? Is er dan iets mis met Henk?” vraag ik

“Nee, hoor,” haast hij zich te antwoorden “Henk is een prima vakman, maar hij is meer gespecialiseerd in het bouwen van vakantiehuizen. Hij heeft geen ervaring met grootschalige projecten.”

Ik laat zijn opmerking even bezinken

Holland Trade House is al vanaf het begin op de hoogte van mijn plannen

Een beetje laat dus voor zo’n advies

“Dan zal hij wel eerst het kasteel moeten doorverkopen. Ik zit nu aan hem vast” merk ik wat knorrig op

“Ik ga mijn best voor u doen” zegt hij effen

We beëindigen het gesprek

Ik houd er een onbevredigd gevoel aan over

Ik kijk op mijn horloge

Het is zeven uur

Ik besluit het er bij te laten

Ben moe

Er is veel gebeurd vandaag

Ik heb gedaan wat ik kon om de zaak vlot te trekken

Maar of het allemaal geholpen heeft?

Ik heb mijn twijfels

Mismoedig sluit ik de computer af

Trek de kantoordeur achter me dicht

Zeven december was een enerverende dag

De volgende morgen

Ik zit aan de tafel in de woonkamer

Ben mijn kantoortje even helemaal zat

Voor me het oude en het nieuwe contract

Nauwkeurig vergelijk ik, alinea na alinea, de beide documenten

Ik kan geen Tsjechisch lezen maar ik kan wel zien waar er iets veranderd is

Ik heb geen trek om Dennis te bellen voor een vertaling

Dat zou minstens een week duren en zolang wil ik niet wachten

Ik heb vanmiddag een afspraak bij de notaris

Die wil ik koste wat kost nakomen

Het contract en de sideletter moeten nog dit jaar getekend worden

Het valt gelukkig mee

Op twee plaatsen zie ik verschillen

Ik maak een aantekening

Loop met tegenzin naar mijn kantoor

Open het vertaalprogramma

Probeer het eerst met een hele zin

De uitkomst is abracadabra

Goed, woord voor woord dan

Het kost me een half uur voor ik de woorden aaneengesmeed heb tot aanvaardbare zinnen

Inhoudelijk lijkt het me niet belangrijk genoeg voor weer een vertraging

Ik vind het welletjes

Zet de printer aan en druk nieuwe exemplaren af

Dennis heeft me verteld hoeveel stuks er van ieder nodig zijn

Het wordt een aardig stapeltje

Zes koopcontracten, twee formulieren voor het kadaster en twee BTW-overeenkomsten.

Ik schuif ze in een enveloppe

Check of ik mijn paspoort bij me heb en ga op weg

De notaris kent me inmiddels bij naam en toenaam

Toch moet ik mijn identiteitsbewijs laten zien

“Tsja, dat hoort nu eenmaal, formaliteitje” verklaart hij met een brede glimlach

Nauwkeurig bestudeert hij mijn paspoort

Vergelijkt zelfs de foto

Ik zet mijn krabbels

Vraag of er spoed achter de stempels gezet kan worden

Dat kan, maar kost wel wat extra

Ik ga akkoord

Vrijdag verwacht hij de documenten terug

Ze zullen bellen als ze binnen zijn

’s Avonds, na het eten

Op mijn buik kruipt een monstertje

Onzeker waggelend klimt hij naar boven

Naar mijn borst

En hoger

De donkere oogjes glanzen van inspanning

Een scherp nageltje beroert mijn hals

Maakt een oppervlakkig krasje

Hij kan niet hoger

Legt zich er bij neer

Zet zijn naaldtandjes in de punt van mijn kraag

Begint er, tevreden geluidjes uitend, in te knagen

Na een tijdje wordt hij moe

Valt in slaap

Ik blijf nog even onderuithangen op de bank

Til het boxertje dan voorzichtig op

Leg hem in zijn, veel te grote, mand

Zijn linkeroogje opent zich, lodderig

Ziet me en sluit weer

Ik kijk naar de verfomfaaide kraag van mijn pull-over

Donderdag 9 december

“Beste Dennis, Edwin,

Ik verwacht vrijdag a.s. of uiterlijk komende maandag de koopcontracten en de sideletter betreffende de BTW terug van de notaris. Ik zal dan alles direct doorsturen naar Henk Westendorp ter ondertekening die het vervolgens weer naar jullie zal doorspelen. Ik heb begrepen dat Dennis volgende week niet in Tsjechië is. Toch had ik graag dat e.e.a. nu met spoed afgehandeld wordt.

Bovendien vernam ik graag hoe het nu precies zit met de BTW die Henk zou moeten afdragen i.v.m. de doorverkoop van Zacler. Ik ga er voorlopig nog maar even vanuit dat dat niet het geval is aangezien ik nog geen antwoord van jullie gekregen heb.”

Ik heb het bericht zowel naar Dennis Ritsema als Edwin Booijmans gestuurd

Wil druk op de ketel houden

Dennis is met de feestdagen in Nederland heeft hij me verteld

Toch wil ik geen oponthoud

De notaris houdt zijn woord, een verademing

De volgende dag krijg ik een telefoontje

De documenten liggen klaar

Voorzien van een appostillestempel

Ik kan ze aan de balie afhalen

Thuisgekomen stouw ik het stapeltje in een A4-enveloppe

Adresseer het aan Henk Westendorp

Verstuur het per aangetekende post met de hoogst mogelijke prioriteit

Ik schrik van het tarief

Het is maandag

Ik heb geen antwoord van Dennis gekregen

Moet toch weten waar Henk het contract heen dient te sturen

Ik toets het nummer van Holland Trade House Vrchlabi in

Krijg Dennis aan de lijn en stel hem mijn vraag

“Hij kan ze het beste naar Brno sturen, het kantoor hier is een paar weken gesloten” zegt hij

Ik wens hem, in weerwil van alles, prettige feestdagen toe

Vergeet naar het BTW-probleem te vragen

Ik stel een fax op:

“Beste Henk,

Vrijdag j.l. heb ik per expresse de bij de notaris ondertekende en van een appostillestempel voorziene documenten naar jou opgestuurd. Ze zouden morgen, dinsdag 14 december, bij jou afgeleverd moeten worden. Het betreft: 6 kopieën van de koopcontracten, 2 kopieën formulieren van het kadaster, 2 kopieën overeenkomst BTW kasteel Zacler.

Aangezien de kwestie met de BTW nu geregeld is verzoek ik je vriendelijk deze met spoed te ondertekenen en door te sturen naar: Holland Trade House, Roubalova 13, 602 00 Brno onder vermelding van “Inhoud contracten Zacler / Cosy Cottage” en “Spoed”

Met het oog op het opmaken van de jaarcijfers van onze BV in Nederland wil ik je tevens herinneren aan mijn verzoek betreffende de “Factuur van € **.***.-“

We komen in januari weer richting Tsjechië om de vorderingen van de werkzaamheden te bekijken. Mocht ik je dit jaar niet meer spreken dan wens ik je alvast fijne feestdagen en een gezond 2005”

Dat van die jaarcijfers is flauwekul

Mijn boekhouder heeft me nergens om gevraagd

Ik hoop echter dat het hem ertoe aanzet eindelijk die factuur op te stellen

Wel ben ik van plan om in januari weer naar Tsjechië te reizen

Ik kan en wil niet meer op anderen vertrouwen

Het gaat allemaal te veel buiten me om

Ik hoop dat mijn persoonlijke aanwezigheid dwingender werkt

Ik print het bericht uit en duw het in het faxapparaat

Toets het nummer in en druk op de verzendknop

Wacht op “Result OK”

Hecht de verzendbevestiging aan de fax

Perforeer de papieren en berg ze op in mijn map

Nu kan ik niets anders meer doen dan afwachten

Ik leun achterover in mijn stoel

Kijk naar buiten

Het begint al te schemeren

Druilerige sneeuwregen daalt neer uit een diepgrijs wolkendek

De lantaarn voor mijn huis springt aan

Werpt een gele glinstering over het natte wegdek

Ik tast naar mijn pakje Barclay

Pak de laatste sigaret

Steek hem aan en inhaleer diep

Verfrommel het pakje

Ondanks het gure weer open ik het raam

Blaas de rook naar buiten

In gedachten ga ik terug naar het begin van dit jaar

Ik herinner me mijn enthousiasme

De aangename prikkeling bij aanvang van het nieuwe avontuur

Mijn zelfverzekerdheid, dit kàn ik

Dan de eerste teleurstelling

Gevolgd door de tweede

En derde

Mijn gezicht betrekt

Een plotselinge, heftige windvlaag blaast wat sneeuw naar binnen

Ik druk mijn sigaret uit en sluit het raam

Open Mijn documenten

Bekijk foto’s van het kasteel die ik gemaakt heb

Het ligt er zó prachtig

Het zou een uniek project zijn

Appartementen in een echt kasteel

Dat moet toch aanspreken?

Dat moet toch verkopen?

Iets van mijn vroegere zelfverzekerdheid keert terug

Henk Westendorp… Dennis Ritsema… Maarten van Dam…Laurens Gerard Rinkes…

Ze kunnen me wat

Wanneer ik eenmaal eigenaar van het gebouw ben schuif ik ze allemaal aan de kant

Ik kàn dit

De laatste dagen van 2004 gaan voorbij

Ik hoor niets uit Tsjechië

Een goedkope soap

Het is maandag 3 januari

We zijn gisteren weer thuisgekomen uit de Belgische Ardennen

De vakantie heeft me goed gedaan

Ik heb de gebeurtenissen van afgelopen december kunnen relativeren

Wat afstand genomen

Het komt allemaal goed, het kàn gewoon niet mislopen

Het kasteel staat binnenkort op mijn naam

Koste wat kost

2005 wordt mìjn jaar

Energiek open ik de deur naar mijn kantoortje

Start de computer en Outlook op

Klik de spam weg

Constateer dat er geen bericht overblijft

Ach, had ik iets anders verwacht?

Ik open een nieuw bericht

Vraag Dennis of de ondertekende contracten inmiddels in Brno gearriveerd zijn

Tegen beter weten in eigenlijk

Kondig mijn bezoek aan Tsjechië aan

Voeg eraan toe dat ik hoop dat er dan iets nieuws te melden valt

Ik wacht tot woensdag maar krijg geen antwoord

Het enige bericht dat ik ontvang is van Holland Trade House, Brno

Of ik weet wanneer Henk de documenten voor de zetelwijziging van Cosy Cottage retourneert

Geërgerd frons ik mijn wenkbrauwen

Hoe moet ik dat nu weten?

Ik wist niet eens dat hij die gekregen had

Trouwens, ik betaal voor de afhandeling van die zetelwijziging

Ben niet van plan om me hiervoor als boodschappenjongen te laten gebruiken

Zìj zitten toch in Tsjechië, niet ik!

Ik sluit het bericht

Toets het nummer van Dennis in

Er wordt verrassend snel opgenomen

Hij verontschuldigt zich dat hij mijn mail niet beantwoord heeft

Is net weer terug in Vrchlabi en heeft nog geen tijd gehad

Hij heeft ook nog niets van Henk gehoord

Belooft hem te bellen en daarna weer contact met mij op te nemen

Hij houdt woord, een half uurtje later gaat mijn telefoon

“Henk heeft nog niet getekend, hij moest nog ‘iets’ met de belastingen nakijken”

Op mijn vraag wat dat “iets” dan wel niet is moet hij het antwoord schuldig blijven

“Maar ik heb er bij hem op aangedrongen toch te tekenen. Hij heeft me beloofd dat uiterlijk

maandag te doen”

Maandag…

Het zal wel weer

Ik houd me in

Zeg dat ik van tien tot dertien januari in Tsjechië ben

“Misschien kunnen we dan nog eens met elkaar spreken?”

Hij gaat akkoord

Ik zal hem later per e-mail een tijdstip voorstellen

Ik wil eerst met Henk praten

Ik stel een fax op richting Male Svatonovice Petrovice

Ik wil uit de eerste hand vernemen waarom hij zijn belofte niet nagekomen is

Wil hem laten merken dat ik “not amused” ben

“Beste Henk,

Allereerst de beste wensen voor 2005 voor jou, Ria en Hendrik-Jan.

Volgende week ben ik in Tsjechië. Ik bel je dan voor een afspraak voor (o.a.) het ophalen van de sleutel van het kasteel.

Ik hoorde van Ritsema dat je het koopcontract en de overeenkomst betreffende de eventueel door jou af te dragen BTW, ondanks aandringen van Dennis en de fax die ik hem 13 december gestuurd heb, niet ondertekend hebt. Bovendien heb ik van Holland Trade House begrepen dat je documenten voor wijziging van de zetel van Cosy Cottage van Brno naar Kasteel Zacler eveneens nog niet geretourneerd hebt.

Ik ben hierdoor bijzonder teleurgesteld aangezien ik extra kosten heb gemaakt (± € 300.- voor het verzenden per expresse en de afhandeling bij een Nederlandse notaris) omdat ik e.e.a. voor het einde van 2004 geregeld had willen zien.

Ik wil je er graag aan herinneren dat wij vanaf het begin (april 2004) hebben gezegd dat Project Kasteel Zacler in 2005 al geresulteerd moet hebben in de verkoop van enkele appartementen. Gezien de voortgang tot nu toe zijn we er niet optimistischer op geworden.

Ik ben benieuwd naar je redenen voor het niet ondertekenen van het contract.

Begin december, tijdens je bezoek aan ons, ging je immers akkoord als de BTW-afdracht d.m.v. een aparte overeenkomst geregeld werd.

Zie je volgende week”

De volgende morgen wordt mijn fax geretourneerd

Zijn antwoord staat gekrabbeld in de kantlijnen:

“Beste John, de beste wensen voor 2005 aan jouw en ********

Het speit mij dat het kontrakt nog niet is getekend maar men zegt hier dat een Nederlandse verklaring hier niet geldig is dit moet in het kontrakt staan

Ik heb het kontrakt naar onze man bij het kadaster gebracht

Hij corieert het en ik zal het ondertekenen

Ik ben verantwoordelijk voor alles wat met het kasteel gebeurd tegenover jullie maar ook tegenover de belastingen in Tsjechie

Ik heb je geholpen door het op Wekostav te kopen

Wist niet van het betalen van BTW wil je helpen dit op jullie naam te krijgen maar alle kosten zijn voor julli.

Ik ben van 12 tot 19 januari niet in Tsjechie”

Hij ontkent dat Dennis zou hebben aangedrongen op ondertekening;

“Dit is niet gebeurd”

Ik lees het berichtje twee keer door

Schud mijn hoofd

Wat moet die man meegemaakt hebben dat hij zo wantrouwig is?

Ik heb hem daartoe, voor zover ik weet, geen aanleiding gegeven

Of is het een kwestie van “Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten”?

Ik trek een grimas bij zijn opmerking “Ik heb je geholpen…”

Nou, mooie hulp

Dat soort hulp kan ik missen als oorwarmers in de Sahara

Ik scan de fax en voeg hem in een bijlage toe in een bericht aan Dennis

Vraag zijn reactie

Die komt snel, telefonisch

“Die man van het kadaster is betrouwbaar, we werken er zelf ook wel eens mee. We zullen er natuurlijk op toezien dat het contract goed in elkaar steekt en niet nadelig voor jou is”

“Weer een nieuw contract, het hoeveelste wordt dit inmiddels?” antwoord ik bits “Wat was er mis met het vorige? Wat bezielt die man? Waarom loopt hij de boel zo te vertragen?”

“Tsja, hij is nu eenmaal bang dat hij die BTW moet betalen…”

“Zou dat werkelijk de enige reden zijn?” vraag ik meer aan mezelf dan aan Dennis

Hij gaat er niet op in

“We zullen proberen hem te laten tekenen voordat hij woensdag vertrekt. Ik verwacht geen moeilijkheden meer nu die BTW-kwestie geregeld is”

Ik ben niet overtuigd en laat dat merken

“Het kan nu in een paar dagen allemaal rond komen” verzekert hij me sussend

“Als je volgende week in Tsjechië bent kun je het contract nog eens doornemen en daarna zelf tekenen. Na akkoord natuurlijk”

Hij lijkt zeker van zijn zaak

Ik zet mijn mobieltje ’s middags rond twee uur aan

Ben het ding compleet vergeten

Krijg onmiddellijk de melding “Oproep gemist”

Check mijn voicemail

“John… Henk hier…”

Het is even stil

Dan: “Ik wil je best graag helpen maar ik wil zelf geen trammelant met de belasting hier. Latja zegt dat die garantie dat jij de BTW betaalt in het Tsjechische koopcontract moet staan”

Hij zwijgt weer even

“En die papieren voor de wijziging zetel van Cosy Cottage naar het kasteel heb ik nooit gekregen. Die kan ik dus ook niet ondertekenen. Dennis heeft me dat begin december ook al eens gevraagd, maar wat ik niet krijg kan ik ook niet ondertekenen”

Aarzelend: “Ik hoop dat we hierdoor geen ruzie krijgen. Ik sta wel borg met al mijn bezittingen en die zijn wel iets meer waard dan ***.***.-“

Na een korte pauze

“Nou, ik spreek je nog wel…”

Klik

Ik denk even na

Ik wil het kasteel zo snel mogelijk op naam

Als daarvoor weer een nieuw contract nodig is, het zij zo

Ik heb trouwens geen alternatief

Holland Trade House schijnt machteloos te staan tegenover Henk’s eisen

Ik besluit geen amok meer te maken

Als er volgende week getekend wordt heb ik in ieder geval één grote zorg minder

En kan ik op zoek gaan naar een andere uitvoerder

Ik toets zijn mobiele nummer in

“Henk”

“Dag Henk, John hier”

“Oh… hallo…”

“Ik heb je fax gelezen en je voicemail beluisterd. Het is wel jammer dat alle moeite die ik gedaan heb voor die sideletters voor niets was…”

Ik kan niet nalaten het op te merken

“Ja, maar ze zeggen hier dat overeenkomsten in het Nederlands hier niet geldig zijn…Dat moet in het contract staan…”

Ik onderbreek hem voor ik het hele verhaal weer te horen krijg

“Nou ja, als het nieuwe contract goed in elkaar steekt en je tekent het volgende week dan heb ik er verder geen probleem mee”

“Ok”

Hij klinkt opgelucht

“Maarre…,” vervolg ik “ik ben volgend week in Tsjechië en zou je dan graag nog eens spreken. Wanneer komt het je uit?”

“Ik ben vanaf woensdag niet in Tsjechië en maandag heb ik een afspraak met Dennis” zegt hij

“Dinsdagmorgen 11 januari dan? Zo rond elf uur?” stel ik voor

Hij gaat akkoord

Ik heb niet de indruk dat het van harte is

“Hoe staat het trouwens met die bouwmaterialen?” vraag ik

“Die liggen nog niet in het kasteel,” zegt hij “het heeft gesneeuwd in Zacler en dat weggetje naar boven is spekglad geworden. We hebben sneeuwkettingen besteld zodat we het volgende week in Zacler kunnen afleveren. Het spul ligt nu in de opslaghal bij mijn werkplaats”

Ik hoor het gelaten aan, sneeuwkettingen besteld, het zal…

“Goed, dan wachten we dat af. Ik zie je dus volgende week dinsdag om 11.00 uur in Trutnov?” sluit ik het gesprek af

“Is goed, tot dan!”

De perikelen rondom de zetelverhuizing beginnen intussen de vorm van een goedkope soap aan te nemen

Ik stuur een berichtje naar HTH Brno waarin ik zeg dat Henk geen documenten ontvangen heeft

Krijg antwoord dat de formulieren ook nog niet verstuurd zijn

Henk zou in december gevraagd zijn een uittreksel van het kadaster naar Brno te sturen waarin Wekostav als eigenaar vermeld staat

Dat uittreksel hebben ze nodig om het huurcontract voor Cosy Cottage op te stellen

Ze hebben niets ontvangen

Ik mail Dennis of hij Henk daarover nog eens wil aanspreken

Krijg antwoord dat hij dit al enkele keren gedaan heeft

Henk had het beloofd maar niet gedaan

Ik zucht

Kan er dan helemaal niets goed gaan zonder mijn inmenging?

Waar betaal ik eigenlijk voor?

Mopperend stel ik de zoveelste fax op

“Beste Henk,

Holland Trade House kan, naar ik nu begrijp, de formulieren voor de wijziging van de zetel van Cosy Cottage naar Zacler, niet eerder klaarmaken en naar jou opsturen dan wanneer jij een kopie van het uittreksel van het kadaster van het kasteel (op jouw naam) naar hen faxt.

Het origineel kun je later nasturen.

Ze zeggen dat ze er al eerder om gevraagd hebben maar dat het tot nu toe niet gebeurd is.

Het faxnummer is 00420 - *** *** **

Ik vertrouw erop dat je e.e.a. morgen zult faxen”

Ik sluit de computer af en zet mijn mobieltje uit

Vandaag wil ik niets meer uit Tsjechië horen of zien

2005 is begonnen zoals 2004 is geëindigd merk ik geërgerd op

De dag erop mail ik nog een laatste keer voor ik afreis:

“Beste Dennis,
Ik heb gisteren met Henk gesproken en een afspraak op dinsdag om 11.00 uur
gemaakt. Ik heb begrepen dat jullie maandag bij elkaar komen ivm het
koopcontract. Als je daarna nog tijd hebt zou ik graag dezelfde dag nog
e.e.a. kortsluiten. Ik arriveer zondag in Tsjechië. P.S. ik heb Henk per fax
verzocht het uittreksel naar Brno te faxen.”

Ik krijg geen antwoord

Nou ja, ik bel hem wel ter plekke

Maandag 10 januari 2005

Een barretje aan de Horska in Trutnov
Buiten giert de ijskoude wind door de brede hoofdstraat

Ik wil nog een afzakkertje voor ik de harde matras in mijn hotelkamer op zoek
Het is rustig, drie man aan de bar, een jong stelletje aan een van de tafels

Mijn binnenkomst lijkt nauwelijks opgemerkt te worden

Ik zoek een plaatsje achterin, zo ver mogelijk van de deur

Klim met enige moeite op de hoge kruk

Kijk toe hoe er een enorm glas bier getapt wordt
De jongeman met het skinheadkapsel mompelt een bedankje

Zet zijn lippen gretig in de schuimkraag

Ik ril

Geef mij maar iets dat ècht verwarmd

Er staat weer een ander meisje achter de bar constateer ik

Ik wenk haar

Bestel een Bacardi Cola, dubbele Bacardi
Die wordt netjes afgemeten in een borrelglaasje
Te klein naar mijn smaak, maar wel tot de rand toe vol
De alcohol verwarmt mijn maag
Nieuwe gasten, twee echtparen, rond de veertig, maken luidruchtig hun entree
Ik ontwaar de Twentse tongval van mijn geboorteregio
Meng me in het gesprek
”Ik heur dat ie bie mie oet de buurt komt?” (1

Ze kijken me verrast aan

“Wie komt oet Geester’n. En ie?” (2

“Oet Hengel” (3

Ze zijn voor het eerst in Tsjechië

Een van de dames kijkt teleurgesteld rond in de vrijwel verlaten bar

“Woar is hier wa wat te doon?” vraagt ze, me hoopvol aankijkend (4
’t blijkt dat ze een après-ski a la Kitzbühl verwacht hadden
Ik leg uit dat ze daarvoor toch echt naar Oostenrijk moeten
Of misschien Spindleruv Mlyn
“Wat doo ie hier dan?” (5
Ik zeg dat ik hier “voor zaken” ben
“Iets met vrouwleu?” vraagt ze me schalks aankijkend (6
Ik antwoord wat verontwaardigd op dat ik niet in “die handel” zit
Het gesprek stokt en eindigt tenslotte

Ik richt mijn aandacht weer op het meisje achter de bar
Een charmant kind ondanks de prop kauwgom die ze telkens van haar linker- naar haar rechterwang verplaatst

Ik bestel nog een drankje

Probeer een gesprekje aan te knopen

Ik heb geluk
Ze blijkt redelijk Engels te spreken
Ik vertel dat ik een onroerend goed project heb in Zasjler
Ze kijkt me niet-begrijpend aan
“Zasjler…?”
Ik geef haar m’n visitekaartje
Ze bekijkt het aandachtig

“Ah… Sjatsllètsj!”
Onhandig probeer ik haar uitspraak te imiteren

“Sjats…llll…ètsj….?”
Ze moet lachen om mijn hopeloos mislukte poging

“Ne.. Sjatsllètsj!”

Na een tijdje oefenen is ze enigszins tevreden
De skinhead vraagt nadrukkelijk om nog een biertje

Ze draait me haar rug toe en kwijt zich van haar taak
Ik zie mijn landgenoten afdruipen
Kijk op mijn horloge, kwart voor elf
Ik leeg mijn glas en vraag om de rekening

Geef een royale fooi, trek mijn jas aan
Mijn, aarzelend uitgesproken, “děkuji mockrat” tovert een glimlach op haar gezicht
Met tegenzin verlaat ik het etablissement

Vertaling:

(1 Ik begrijp dat u bij mij in de buurt woont?

(2 Wij komen uit Geesteren. En jij?

(3 Uit Hengelo

(4 Waar is hier wèl iets te doen?

(5 Wat doe jij hier dan?

(6 Iets met vrouwen?

Hotel Adam, acht uur ‘s morgens
Vanuit mijn kamer kijk ik uit op de beboste heuvels tegenover me
Ik heb spijt van die laatste Bacardi-Cola gisteravond
Het was er net een te veel

Over een paar uurtjes staat de afspraak met Henk te wachten
Het lijkt me een goed idee om mijn hersens wat op te frissen
Niets beter dan een ferme wandeling na een stevig ontbijt
Het stevige ontbijt gaat niet door
Mijn tong voelt als een lichaamsvreemd stuk leer
Mijn smaakpapillen laten het afweten, geteisterd door nicotine en alcohol
Één broodje, een blauw gekookt eitje en een glas vruchtensap blijken het maximum
Ik slik twee paracetamolletjes en trek mijn wandelschoenen aan
Haast me langs de receptie naar buiten
Zijn mijn ogen rood….?

Ik vermijd de receptioniste aan te kijken

De snijdende wind treft me als een mokerslag

Rillend haal ik mijn das wat strakker aan en trek de kraag van mijn jas op

Steek de straat over en volg de bewegwijzering naar boven

Het zijn dan wel geen èchte bergen maar steil genoeg om me buiten adem te brengen

Ik temper mijn tred en besteed wat meer aandacht aan de omgeving

Smalle paadjes met hier en daar houten leuningen

Stenen monumenten met namen, jaartallen

Een bunker

Heroïsche afbeeldingen, soldaten gewikkeld in een gevecht

Een toren met nog meer namen en jaartallen

Ik kan de teksten niet lezen maar begrijp dat zich hier een veldslag heeft afgespeeld

De wandeling voert, iets te snel naar mijn zin, weer naar beneden

Ik krijg een mooi uitzicht op het centrum van Trutnov

Neem plaats op een vochtig houten bankje

Steek mijn eerste nicotinepil aan

Twee trekjes en hij gaat in de prullenbak naast me

Ik steun mijn kin op mijn handen

Bereid me voor op het gesprek

De wandeling heeft me opgefrist maar tegelijkertijd wat triest gemaakt

Oorlogen werken altijd op mijn gemoed

Het zinloze verlies van zovele jonge levens

Gesmoord voor de wasdom

Ik schud de sombere gedachten van me af

Overweeg weer een sigaret op te steken

Zie dat de vorige ligt na te smeulen in de prullenbak

Sta op, recht mijn rug en begin de afdaling

De trein

Ik druk mijn sigaret uit

Gooi de peuk in een prullenbak langs de kant van de straat

Schraap mijn keel

Die voelt niet echt lekker aan

Ik wrijf over mijn hals

Kuch een paar keer

Het ongemakkelijke gevoel blijft

Ik verman me en beklim de trap naar de galerij

Linksaf, de op een na laatste deur, voor de Lego-winkel

Ik plooi mijn gezicht in een glimlach

Klop twee keer op de deur

Druk de klink naar beneden en stap het kantoor binnen

Henk zit aan zijn bureau

Tegenover hem een forse vijftiger met een pafferig gezicht

Een afgedragen grijs pak

Daaronder een groezelig overhemd dat ooit wit is geweest

Dunne slierten, zorgvuldig achterover gekamd haar

Waarschijnlijk om de kale plekken te verbergen

Henk draait zijn hoofd in mijn richting

Zijn gezicht staat wat gespannen terwijl hij me onderzoekend opneemt

Als hij mijn glimlach ziet ontspant hij

“Hoi John, kom binnen”

Hij staat op en drukt mijn hand

Wijst naar de man

“Mag ik je voorstellen aan meneer Huler?”

De man hijst zijn omvangrijke lichaam met moeite op uit de stoel

Zijn hand voelt klam aan

“Huler ist der Nam”

Ik hoor een zwaar accent

Noem mijn naam

Mompel dat het een genoegen is kennis te maken

Veeg, naar ik hoop onopgemerkt, mijn hand af aan mijn broek

“Meneer Huler is van de verzekeringsmaatschappij Generali in Trutnov” zegt Henk

“Hij kan een offerte voor je maken voor het kasteel”

Ik ben onaangenaam verrast

Dit is niet de afspraak

Ik zou een gesprek met Henk alleen hebben

Sta ik verdorie plotseling oog in oog met een slonzige verzekeringsagent

Henk bemerkt mijn verwarring

Kijkt me aan

“Het kasteel moet toch verzekerd zijn? Stel je voor dat het in brand vliegt of zoiets…”

Ik ben kwaad maar slaag erin mijn gezicht in de plooi te houden

Ik heb ervaring met verzekeringsagenten

Heb geen trek in een discussie over wat er wel of niet gedekt dient te worden

Zeker niet nu

Ik wil gewoon van hem af

De snelste manier is die offerte te laten maken

Als voer voor de versnipperaar

Ik peins er niet over een verzekering af te sluiten op het kasteel voordat het mijn eigendom is

Ik stem dus in met een offerte

Henk vertaalt mijn antwoord in zijn mengelmoesje van Duits/Tsjechisch/Nederlands

De man lijkt het te begrijpen

Begint te stralen en knikt

Steekt opnieuw zijn hand uit in mijn richting

Met tegenzin druk ik die

Hij wisselt nog een paar woorden met Henk

Knikt me nog eens vriendelijk toe en verlaat tot mijn opluchting het vertrek

Ik draai me om

“Nou, dat had je ook wel even mogen zeggen” begin ik

Hij heft zijn handen in een gebaar van onmacht

“Hij kwam toevallig langs. Toen ik zei dat je zou komen kwam het kasteel ter sprake. En toen wou hij even met je praten…”

“Hmmm, nou ja, laat ook maar”

Ik kom ter zake

“Hoe staat het met het koopcontract dat “jouw man van het kadaster” zou opstellen?”

Zijn gezicht betrekt

“Dat is klaar, maar ik heb het niet hier”

“Niet hier? Waar is het dan?”

Ik voel de bui al weer hangen

“Het ligt nog bij die man, het is allemaal wat uitgelopen. Ik zou het vandaag krijgen”

“Vandaag krijgen? Je zou het gisteren al tekenen!”

 “Ja, nou, er moest nog iets in veranderd worden, daarom duurt het wat langer”

Mijn glimlach smelt als sneeuw voor de zon

Ik heb genoeg verhaaltjes gehoord over “veranderingen in het contract” en BTW-problemen

Ik zet me schrap

Het is gedaan met de diplomatie

Ik kies voor de frontale aanval

“Ik begin er nu toch wel genoeg van te krijgen. Je hebt me al zo vaak beloofd te tekenen. Ik kwam hier vandaag speciaal naar toe om dat contract op te halen. En nu vertel je me weer dat er nog iets veranderd moet worden en dat je het niet hebt. Wat moet ik hiermee aan?”

De kriebel in mijn keel begint nu echt lastige vormen aan te nemen

Ik kuch in mijn hand in een wanhopige poging de kikker kwijt te raken

Henk kijkt me quasi-bezorgd aan

Dan: “Nou, het is niet allemaal mijn schuld, als het aan mij gelegen had, had ik het kasteel helemaal niet gekocht. Ik had alleen borg willen staan maar Laurens Rinkes wilde het op deze manier. Ik wilde je alleen maar helpen. Als ik had geweten dat er BTW betaald zou moeten worden was ik er niet eens aan begonnen”

Ik houd me met moeite in

“Ok, dat heb je me al eens eerder verteld. Maar die BTW is nu geregeld. Er is geen reden meer om niet te tekenen”

Ik onderdruk een hoest, schraap mijn keel

Hij kijkt me verdedigend aan

 “Nou, dat zal ik ook doen. Zo gauw ik het binnen heb en jij het doorgelezen hebt”

Ik schud mijn hoofd

Dit gaat weer niet zoals ik gehoopt had

Ik overweeg hem met de zekerheidsstelling te confronteren

Bedenk me

Nog even niet

Dat is het laatste middel dat ik in wil zetten

Ik ben bang dat het op dit moment averechts zal werken

Toch wil ik het er niet bij laten zitten

Zet een ander dreigement in

“Het heeft me nu allemaal lang genoeg geduurd. Er moet niet veel meer bijkomen of ik stop met het project. Ik wil dat er nu eindelijk eens getekend wordt. Ook wil ik dat er dit jaar een paar appartementen verkocht worden. Zo niet dan is het gebeurd met het project”

De laatste woorden zijn te veel voor me

Een hevige hoestbui overvalt me

Haastig pak ik mijn zakdoek

“Heb je een glas water voor me?” vraag ik benauwd

“Ja natuurlijk”

Hij haast zich aan mijn verzoek te voldoen

Ik neem een paar slokken

“En? Hoe gaan we nu verder?” breng ik met moeite uit

Het water helpt niet echt, mijn keel kriebelt bij elk woord

“Als ik het contract krijg zal ik het direct doorsturen naar Dennis. Maar ik denk dat we beter kunnen wachten met tekenen tot jouw SRO een BTW-administratie heeft. Dan kun je die BTW tenminste terugvorderen. Het gaat wel om **.*** euro hoor…”

Ik frons mijn wenkbrauwen

Ja, kom… nog meer uitstel

Daar voel ik niets voor

 “Wat is er trouwens nu weer veranderd in het contract?” rasp ik

Ik neem nog een slok water

Hij aarzelt

“Die clausule die zegt dat er geen verplichtingen op het kasteel rusten heb ik laten schrappen. T-Mobile heeft een zender op de zolder, dus…”

Ik wil antwoorden maar voel een nieuwe hoestbui opkomen

“Maar dat ding krijgen we wel weg hoor” zegt hij sussend als hij het protest in mijn ogen ziet

“Als ik in de buurt van die kast kom kan ik de straling voelen. Dat is al een reden op zich om die zender te laten verwijderen”

Ik kijk hem vol ongeloof aan

Hij kan de straling voelen?

Meent hij dat nou?

Zijn gezicht blijft onbewogen

Hij meent het

Dit is de druppel

Ik kan hem nu helemaal niet serieus meer nemen

Maar intussen zit ik nog wel aan hem vast

Ik denk koortsachtig na

Ik zal hier vandaag niets meer bereiken

Mijn hoop is gevestigd op Holland Trade House

Door hen ben ik immers in deze situatie beland

Ik besluit vanmiddag te bellen voor een afspraak met Dennis Ritsema

Het wordt tijd voor een andere benadering

Intussen ga ik me slechter voelen

Begin te zweten

Ik wil het gesprek afsluiten

Maar niet voordat ik nog één antwoord gekregen heb

Met moeite slaag ik er in te vragen of de bouwmaterialen al in het kasteel zijn

“Nog niet, we hebben de sneeuwkettingen nog niet binnen”

Waarom verrast zijn antwoord me niet?

 “Sneeuwkettingen? Er ligt niet eens sneeuw” merk ik op

“Nee, hier niet, maar in Zacler wel, dat ligt een stuk hoger dan Trutnov”

Ik kijk hem sceptisch aan

 “Maar we kunnen wel vast het terrein opruimen” vervolgt hij snel

“Tot 19 januari ben ik weg, daarna beginnen we direct”

Ik kuch en schraap mijn keel nog eens

Maak me op om te antwoorden

Zo ver komt het niet

Er wordt op de deur geklopt, een man stapt naar binnen

Rond de veertig, eenvoudig, maar netjes gekleed in een spijkerbroek met coltrui

In zijn rechterhand een koffertje

Henk staat op, ogenschijnlijk blij met de onderbreking

Drukt hem de hand

Ze praten even

Ik word voorgesteld

“Dit is de heer Radek, hij heeft een loodgieterbedrijf in Trutnov”

Ik neem zijn hand aan

Slaag er nog net in mijn naam te noemen

“Hij doet ook in verwarmingssystemen. Hij werkt met een nieuw systeem dat veel goedkoper is dan die er nu bestaan. Misschien iets voor jouw kasteel?”

Ik geloof mijn oren niet

Staar hem aan

Een verzekeringsagent, een loodgieter…

Wie volgt?

De elektricien?

De stukadoor?

Ik heb er genoeg van

Mijn voorhoofd staat inmiddels blank van het zweet

Mijn benen voelen slap aan

Ik moet naar buiten, de frisse lucht in

Ik verontschuldig me hoestend en blaffend

“Sorry… Kan zo niet praten… Moet naar buiten… Zie je nog wel”

Ik word verbaasd nagestaard als ik haastig naar de deur loop

Henk’s roep houdt me tegen: “John, momentje nog!”

Ik draai me om

“Jij gaat deze week toch nog naar Dennis Ritsema?”

Ik knik, niet in staat te antwoorden

“Ik heb nog een taxatierapport van het kasteel en een uittreksel van het kadaster. Zou je hem die willen geven?”

Hij overhandigt me een mapje

“Is goed..” zeg ik “Ik ga nu…”

Een moment later sta ik op de galerij

Met diepe teugen de kille lucht inhalerend

De wind voelt welkom aan op mijn verhitte voorhoofd

Ik spoed me terug naar Hotel Adam

Vastbesloten om de eerstkomende uren onder de dekens door te brengen

De pizzeria ligt wat achteraf maar staat goed aangegeven met bordjes
Ik beklim het trapje, loop over het nu gesloten terras
Het restaurant is gezellig ingericht, meer Grieks dan Italiaans eigenlijk
In het midden staat een boom die “door het dak gegroeid is”
Van daaruit een naar alle hoeken uitwaaierend net waarin druivenranken
Overduidelijk nep, toch geven ze een extra tintje aan de mediterrane sfeer
Ik eet er vaker
De ober kent me, ik geef flinke fooien
Het is acht uur

Ik heb de hele middag in mijn hotelkamer doorgebracht

Heb zowaar nog een paar uurtjes geslapen

Tegen vieren heb ik Dennis gebeld en een afspraak voor morgen gemaakt

De hoestbuien zijn verdwenen maar ik voel me slapjes

Heb besloten dat ik toch iets zou moeten eten

Het is druk vanavond
Ik kijk om me heen

Alle tafels zijn bezet
Ik loop naar achter en weer terug
Zie dat een gezelschap aanstalten maakt om te vertrekken

Stel me strategisch op
Hebbes, een mooie tafel voor vier in een rustig achteraf-hoekje
Ik krijg de kaart en bestel cola, zonder Bacardi dit keer
Ik kijk uit het raam

De pizzeria ligt achter het gebouw waarin ik vanmorgen mijn benauwde gesprek voerde

Ik zie de galerij en tel de ramen af

Daar, dat moet het kantoor van Henk zijn

Het is er donker

Even verbeeld ik me dat ik iets achter het glas zie bewegen

Ik kijk nog eens goed maar zie niets meer

Ik zal het me verbeeld hebben

Als hij morgen “weg gaat” is hij om deze tijd zeker niet meer in zijn kantoor

Ik overdenk voor de zoveelste keer het gesprek

Ben woedend dat hij zijn woord weer niet gehouden heeft

Toch is zijn opmerking over de BTW blijven hangen

**.*** Euro is een behoorlijk bedrag

Misschien zou ik inderdaad beter kunnen wachten tot we een BTW-administratie hebben

Aan de andere kant, het heeft al zo lang geduurd

Nog meer uitstel…

Ik kom er even niet uit

Zal het er morgen met Dennis over hebben

De klanten blijven binnenstromen
Ik begin te vrezen dat mijn privacy van korte duur is
En ja hoor
Twee dames stevenen met kordate tred op mijn territorium af
Een van hen draagt een grote doos onder haar arm

In hun midden een mollig knaapje van een jaar of acht
Zijn beide knuisten stevig geklemd in die van, ogenschijnlijk, moeder en oma
Oma spreekt me aan, in het Tsjechisch uiteraard
Ik maak duidelijk dat ik de taal niet machtig ben
“Frei?” vraagt oma, wijzend op de lege plaatsen naast en tegenover me
Ik knik, wij Nederlanders staan immers bekend om onze gastvrijheid
Het knaapje wordt tegenover mij geposteerd, veilig ingeklemd tussen mama en de muur
Oma neemt plaats naast mij
Terwijl het jochie me met grote ogen aanstaart beginnen de dames een geanimeerd gesprek
Af en toe een liefdevolle blik op hun spruit werpend
Die kan blijkbaar geen genoeg van me krijgen en blijft me aanstaren
De ober neemt mijn bestelling op

Ik heb vandaag geen trek in pizza

Kies voor een schnitzel
Ik begin me wat ongemakkelijk te voelen onder de onophoudelijke blikken van het knaapje
Neem me voor straks in het toilet even in de spiegel te kijken
Misschien heb ik een vlekje op mijn gezicht of zoiets
Ik haal mijn aktetas tevoorschijn en begin wat papieren door te nemen die ik al bijna uit mijn hoofd ken
Tenslotte verliest hij zijn interesse voor me
Begint te jennen, stoort de dames in hun gesprek
Mams krijgt er genoeg van en haalt de doos tevoorschijn
Overhandigt die aan het ventje
Terwijl mijn eten geserveerd wordt begint hij hem uit te pakken
Vanachter mijn schnitzel, gedecoreerd met een plak kaas en een klodder spinazie, zie ik rails en een trein tevoorschijn komen
Zorgvuldig begint hij de rails uit te leggen
Uit voorzorg verplaats ik mijn cola en druk me wat dieper in mijn hoekje
Het is geen elektrische trein en hij moet er zelf geluid bij maken
Hij kwijt zich enthousiast van zijn taak al lijkt het voortgebrachte geluid niets op dat van een trein
Ik scherm mijn bord af voor eventuele vloeistoffen die mijn kant van de tafel zouden kunnen bereiken
Uiteraard ontspoort de trein en belandt met een stevige tik tegen de rand van mijn bord
Mams krijgt eindelijk zicht op de situatie en spreekt het ventje vermanend toe
Verontschuldigt zich tegenover mij
Ik glimlach vriendelijk en toegeeflijk, ach ’t is zo’n lief knaapje…
Er komen nog meer rails uit de doos, het wordt een flink netwerk
Wagons worden aan de trein gekoppeld
Het is blijkbaar spitsuur, de trein passeert herhaaldelijk rakelings mijn diner
Het geluid, meer dat van een Ferrari, neemt een hoogst irritant volume aan
Tenslotte krijg ik er genoeg van en overzie mijn mogelijkheden
Ik kan mams vragen een paar tabletjes tegen ADHD in de ranja van zoonlief op te lossen
Helaas is mijn Tsjechisch hiervoor niet toereikend
Ik kan het ettertje een weloverwogen portie spinazie in zijn oog mikken
Het vooruitzicht staat me wel aan
Vanwege mijn goede opvoeding verwerp ik, met tegenzin, die gedachte
Het enig overgebleven aanvaardbare alternatief is betalen en wegwezen
Dat doe ik dan ook
Een verontschuldiging mompelend wurm ik me langs oma
Ze werpt een verbaasde blik op mijn slechts gedeeltelijk leeg gegeten bord
Ik haast me naar buiten
Eigenlijk had ik toch al niet zo’n honger

Ik wandel nog even door de winkelstraat

Passeer mijn “stamkroegje”

Werp een hunkerende blik naar binnen

Ik kijk op mijn horloge

Het is bijna negen uur

Ik wil niet het risico lopen dat het weer een latertje wordt

Draai me vastberaden om en loop in de richting mijn hotel

Misschien staat er iets van mijn gading in de minibar

Nog een uurtje lezen

En dan plat

Morgen staat Vrchlabi op het programma