Een charmeoffensief

Ik moet zijn vertrouwen zien te winnen

Nee, méér dan dat…

We moeten écht goede maatjes worden

Ik moet hem zover zien te krijgen dat hij niet meer twijfelt

Tekent…

En als hij dat gedaan heeft… dan kan hij stappen

Ik wil niets meer met hem te maken hebben

Tot dan echter; vriendjes blijven

Kameraadschappelijk met hem omgaan

Mijn weerzin opzij zetten

Maar vooral…

Niets laten merken van mijn voornemens

Het is maandagmiddag 17 januari 2005

Ik zit aan het bureau in mijn kantoor

In gepeins verzonken

De rook van mijn sigaret kringelt gestaag richting plafond

Mijn koffie staat koud te worden

De atmosfeer in het vertrekje wordt rokerig, benauwd

Ik merk het niet

Gedachteloos tik ik de bijna zwichtende askegel in de asbak

Neem een volgende trek die ik diep inhaleer

Mijn gedachten vertoeven in Tsjechië, bij mijn probleem

Holland Trade House heb ik zo goed als afgeschreven

Ik heb het wel gehad met hun softe aanpak, hun twijfelachtige adviezen

Het voortdurende getraineer

Zogauw ik andere contacten heb is het “dag met het handje”

Dat herinnert me eraan dat ik dat bedrijf in Náchod nog moet natrekken

Ik neem me voor vanavond het internet uit te pluizen

Pavel Sodomka in Náchod…. misschien levert het wat op

Mijn gedachten gaan weer naar de oorzaak van mijn probleem: Henk Westendorp

Dat vertrouwen winnen… hoe pak ik dat aan?

De man lijkt gewoon argwanend tegenover iedereen te staan

Ik probeer me onze gesprekken voor de geest te halen

Wat zou ik kunnen doen om hem te paaien?

Dan herinner ik me dat hij diverse keren heeft verteld dat hij hulp zoekt

Iemand die zijn bedrijf in Nederland promoot, contacten met klanten onderhoudt

Het begin van een plan vormt zich in mijn grijze cellen

Als ik nu eens….

Ik schud afkeurend mijn hoofd

Dat kan ik niet maken

Toch blijft het idee hangen

Het zou maar voor een korte periode zijn

Totdat ik niet meer van hem afhankelijk ben

Totdat hij getekend heeft

Geërgerd frons ik mijn wenkbrauwen

Die factuur moet ik ook nog steeds van hem krijgen

En die doos met het bestek van het kasteel wil ik terug

Het begint me te duizelen

Hoe krijg ik dat allemaal voor elkaar zonder zijn argwaan opnieuw te wekken?

Een penetrante lucht dringt door tot mijn neusgaten

Het filter van mijn sigaret is begonnen te smeulen

Snel doof ik het ding in de uitpuilende asbak

Plotseling bemerk ik dat het grijs ziet van de rook

Open een raam en laat een stroom kille winterlucht binnen

Ik trek de ritssluiting van mijn dikke wintertrui op tot vlak onder mijn hals

Besluit mijn plannetje even te laten bezinken

Een paar dagen later

Ik zit me te verbijten

Ik hoor maar niets over de procedure omtrent mijn BTW-registratie

En ik heb nog wel zo aangedrongen op spoed

Dan kunnen ze me toch tenminste op de hoogte houden van de vorderingen?

Of zijn die er niet?

Ik besluit Dennis te mailen

Vraag hem hoe het ermee staat

Aan het eind van de dag krijg ik een berichtje terug

Edwin Booijmans zal me binnenkort een mailtje sturen, luidt het antwoord

Ja, dat zei hij, ruim een week geleden in Vrchlabi, ook al

Maar ik wil niet langer wachten, ik wil resultaten zien

Ik stel dezelfde vraag in een mailtje naar Edwin

Het antwoord laat een dag op zich wachten:

„Beste Henk,

Om Cosy cottage als BTW betaler te kunnen registreren, moeten er eerst extra handelslicenties aangevraagd worden. Je zult begin volgende week hiervoor volmachten met begeleidend schrijven ontvangen. Daarna kunnen we Cosy Cottage als BTW betaler registreren. In totaal zal het voorgaande omstreeks 6 weken in beslag nemen (volmachten tekenen, registreren bij de rechtbank, aanvragen BTW nummer), dus een maand in beslag nemen.“

Geërgerd kijk ik nog eens naar de aanhef

Beste Henk...

Dan haal ik mijn schouders op

Vergissinkje... kan gebeuren...

Wat me meer stoort is de inhoud van zijn antwoord

Duurt het nou zes weken of een maand?

Wat snibbig antwoord ik dat ik een snelle afhandeling verwacht:

„Aangezien vanaf het begin duidelijk was wat onze plannen in Tsjechië waren hadden wij gelijk als BTW-betaler geregistreerd dienen te worden. Naar onze mening zijn jullie ons dus wel iets verschuldigd....“

Vier dagen later krijg ik een mailtje met als bijlagen de volmachten

Uiteraard zijn er weer Verklaringen omtrent Gedrag nodig

Zowel een Nederlandse als een Tsjechische

Verder een kopie van mijn paspoort en een origineel uittreksel uit het geboorteregister

Natuurlijk allemaal voorzien van de nodige appostillestempels

Ik trek een grimas

De notaris wordt nog rijk van me

Maar… moet ik nu weer naar Brno voor zo’n beduimeld papiertje?

Ik grijp naar de telefoon

Draai het nummer van Edwin Booijmans

Die stelt me gerust

Hij zal een volmacht laten opstellen die hen toestaat het papiertje op te halen in mijn plaats

Dan, met een lichte weifeling in zijn stem: “Euh… Misschien is het verstandig om eens te laten onderzoeken of Cosy Cottage überhaupt wel voor BTW-verrekening in aanmerking komt. Alleen maar om teleurstellingen te voorkomen”

“Hoezo ‘niet in aanmerking’? Tot nu toe was dat wel het geval” merk ik wat geïrriteerd op

“Nou, ik heb het nog eens nagevraagd. Het zou best eens zo kunnen zijn dat er geen verrekening plaatsvindt als Cosy Cottage een bepaalde minimumomzet niet haalt….”

Ik slik een scherpe opmerking in

Daar komt hij nu pas mee

“Oké, wat stel je voor?” vraag ik gelaten

“We kunnen een onderzoekje laten doen door BDO in Praag, maar eerst zal ik een offerte bij ze aanvragen. Akkoord?”

Schoorvoetend stem ik in

Ik voel de bui alweer hangen

Ik ben eruit

De afgelopen dagen heeft het plan door mijn hoofd gespookt

Ik heb voors en tegens tegen elkaar afgewogen

Mijn bedenkingen tenslotte opzij gezet

Ik besef dat het eigenlijk niet helemaal kosjer is wat ik ga doen

Maar zo kan het niet langer, er moet iets gebeuren

En dus… begin ik een charmeoffensief richting Henk Westendorp

Om te beginnen zal ik een website voor Wekostav maken

Die onderhouden en beheren

Als het moet zal ik zelfs wat contacten voor hem onderhouden

Totdat ik heb wat ik hebben wil

Gelukkig heb ik al wat ervaring met het opzetten van een website

Toch bekijk ik eerst wat sites van concurrenten

Ik vergelijk opbouw en inhoud

Hmmm… ze zien er in grote lijnen allemaal hetzelfde uit

Wat algemene informatie over Tsjechië, de aankoopprocedure en het aanbod

Iets over het bedrijf zelf en natuurlijk de contactinformatie

Dat moet te doen zijn

Ik ga aan de slag, voor ik me weer bedenk

Verzin teksten, waar nodig kopieer ik ze

Steel plaatjes van diverse sites, gebruik mijn eigen fotoarchief

Ik ontwerp zelfs een nieuw logo voor Wekostav

Binnen een week staat er een alleszins aanvaardbare versie op mijn computer

Ik loop alles nog eens minutieus na en publiceer hem tenslotte

Daarna stel ik een fax op waarin ik Henk mededeel dat de site “op het net” staat

En nu maar wachten op zijn reactie

Ik zet het computerscherm uit

Strek mijn benen

Leun achterover in mijn stoel

Weer komt die knagende twijfel

Kan ik dit eigenlijk wel maken?

Lok ik op deze manier niet nog meer argeloze klanten in een val?

Ik probeer mijn geweten in slaap te sussen

Het is maar voor even

Zogauw het kasteel op mijn naam staat gooi ik de site subiet weer plat

Toch zit het me niet lekker

De verwachte reactie komt de volgende dag als de telefoon overgaat

Ik kijk op de nummermelder, het is Henk

Hij is blij verrast met de site

“Waar haal je dat toch allemaal weg? Het ziet er gewoon perfect uit!”

Ik vertel hem maar niet dat een belangrijk deel afkomstig is van andere sites

Wat niet weet, wat niet deert

“Maarre… de site zal nog niet veel bezocht worden,” zeg ik “hij moet namelijk nog aangemeld worden bij de zoekmachines…”

“Oh…”

Hij zwijgt, dit gaat hem duidelijk boven zijn pet

“Maak je geen zorgen,” stel ik hem gerust “ik wil dat wel voor je doen. Maar dan moet ik wel eerst je huizenaanbod hebben, anders heeft het natuurlijk geen zin”

“Is goed,” antwoordt hij enthousiast “ik zal het vanmiddag direct op de fax zetten”

“Euh.. zou je het misschien kunnen mailen?” vraag ik, beducht voor een enorme berg typewerk

Hij aarzelt

Ik bedenk opeens dat hij waarschijnlijk niet weet hoe dat in zijn werk gaat

“Nou, Hendrik-Jan komt misschien vanmiddag nog op kantoor, dan zullen we wel eens zien…” mompelt hij, meer tegen zichzelf dan tegen mij

Dan: “Oh ja, ik heb goed nieuws…”

“En dat is?” vraag ik nieuwsgierig

Ik ben inmiddels wel toe aan een beetje goed nieuws

“Ik heb iemand gevonden die er voor kan zorgen dat er geen BTW over de transactie betaald hoeft te worden”

Ik spits mijn oren, dat klinkt interessant

“Geen BTW, hoe bedoel je?”

“Ik ken iemand van het kadaster in Trutnov die ons misschien kan helpen”

Ik ben teleurgesteld, hoe kan iemand van het kadaster hulp bieden?

En meer nog: waarom zou hij dat doen?

Dan komt de aap uit de mouw

“Hij vraagt er wel duizend euro voor…”

“Duizend euro?”

Ik ben geschokt

“En hoe wil hij dat geld?” vraag ik wat overbodig

“Nou, handje-contantje…”

“En hoe wil die meneer ervoor zorgen dat er geen BTW betaald hoeft te worden?” vraag ik uitermate sceptisch

“Tsja, dat weet ik ook niet precies, iets met de manier waarop het kasteel geregistreerd wordt…” antwoordt hij aarzelend

“Hmmm”

Ik laat merken dat ik niet overtuigd ben

Henk, haastig: “Hij heeft dat vaker gedaan voor Jan Kolbe en dat is tot nu toe altijd goed gegaan. Eigenlijk ken ik de man ook via Kolbe”

Ik denk na, Kolbe…

De naam komt me bekend voor

Dan herinner ik me de fax die Henk me begin juli van het vorige jaar stuurde

“Jan Kolbe? Is dat niet die makelaar in Trutnov? Die waarmee je wel eens samenwerkt?”

“Klopt, hij heeft erg veel ervaring in de onroerend goed-wereld en hij kent de nodige mensen”

Ik val even stil, laat de zojuist gekregen informatie op me inwerken

Ik geloof nog steeds niet dat een ambtenaar van het kadaster iets voor mij betekenen kan

Maar kan ik het feit dat Henk het blijkbaar wel gelooft niet gebruiken?

Als dat voldoende reden voor hem zou zijn om zijn twijfels opzij te zetten?

Ik besef dat ik op deze manier wel opnieuw in een schimmig zaakje betrokken word

“Hallo? Ben je er nog?”

Ik neem een besluit, zet mijn scrupules opzij

“Ja hoor, ik dacht alleen even na... Als je er zeker van bent dat die man ervoor kan zorgen dat er geen BTW betaald hoeft te worden ben ik misschien bereid te betalen…”

Hij klinkt gretig: “Nou, ik geloof hem wel hoor, hij is een belangrijke pief op het kadaster, chef over een afdeling zelfs”

“Goed dan, over een paar weken kan ik weer naar Tsjechië komen. Kunnen we die zaak dan meteen regelen? En daarna de contracten tekenen?”

Hij bedenkt zich geen ogenblik: “Oké, ik zal een afspraak maken als je me zegt wanneer je precies komt”

“Ik laat het je zo gauw mogelijk weten” zeg ik

Ik besluit van de gelegenheid gebruik te maken om nog een paar vragen te stellen

Zo vaak belt hij immers niet, te duur…

“Euh… hoe staat het eigenlijk met de opknapbeurt van het kasteel? Ben je al begonnen?”

Hij aarzelt: “Nou, nog niet eigenlijk. We hadden deze week willen beginnen maar we hebben wat pech gehad met de shovel. Die moet nu eerst gerepareerd worden maar dan beginnen we echt hoor”

Pech met de shovel…

Ik schud mijn hoofd

Het volgende smoesje op zijn repertoire

Ik besluit mijn strategie in het oog te houden, niets te laten merken van mijn ergernis

“Nou ja, het kasteel loopt niet weg. Nog iets van Holland Trade House gehoord trouwens?” vraag ik

Hij snuift minachtend: “Nee, maar we kunnen het ook wel regelen zonder hen. Die Dennis loopt toch maar in de weg. Zonder hem gaat het veel sneller”

Ik besluit zijn spelletje mee te spelen, doe een duit in het zakje: “Ik heb ook nog geen bericht van ze gehad. Ik ben eigenlijk wel een beetje teleurgesteld in ze”

Henk ruikt zijn kans

“Als je wilt kun je je boekhouding door Latja laten doen, dan zit je niet meer aan Holland Trade House vast. Hij doet wel voor meer van mijn klanten de administratie. Hij is er erg goed in” biedt hij bereidwillig aan

Dat gaat me nou net iets te ver maar ik wil hem niet voor het hoofd stoten

Ik houd de boot dus af

“Nou, dat is misschien geen slecht idee, ik zal er eens over nadenken”

Ik vraag door: “En heb je inmiddels al contact gehad met die Sodomka?”

“Nee, ik heb hem al een paar keer gebeld maar er neemt niemand op”

“Nou ja, laat ook maar, ik zal het zelf wel proberen. Weet je hoe die firma heet?”

“Euh… iets met reality… wacht even: Eureality, dat is het. Ze zitten in Náchod”

“Oké, dank je, ik zoek ze zelf wel op via het internet”

We wisselen nog wat beleefdheden

Dan beëindig ik het gesprek: “Je hoort nog van me, doo’t heanig an!”

Met gemengde gevoelens leg ik de haak op het toestel

De scharnieren piepen, nauwelijks hoorbaar

De deur naar mijn kantoor opent zich op een kier

Twee kogelronde donkere ogen verschijnen in de deuropening

Ik leun voorover in mijn stoel, knip met mijn vingers

“Elco…. Kom eens hier jong…”

Aarzelend maakt hij zijn entree

Nestelt zich aan mijn voeten

Ik streel zijn kop

Hij likt mijn vingers, kwispelt met zijn korte staartstompje

Ik bekijk hem vertederd

Hij is gegroeid als kool

Inmiddels al een aardige puber geworden

Wel mist hij nog de voor boxers kenmerkende forse bouw

Ik grinnik

Af en toe vergelijk ik hem met Pluto

Tot ergernis van mijn vrouw

Gedachteloos aai ik zijn nek

Hij schurkt zich tegen me aan

Ik verzink weer in gepeins

Mijn charmeoffensief lijkt gelijk al zijn vruchten af te werpen

Het kan toch geen toeval zijn dat die kadasterman ineens opduikt?

Zou het er dan toch eindelijk van komen dat hij tekent?

Na al zijn aarzelingen en smoezen?

Ik kan het eigenlijk nauwelijks geloven

Toch ben ik wat optimistischer

Ik heb nu tenminste iets in handen waarmee ik invloed op hem kan uitoefenen

Hij leek ontzettend blij met de site, daar kan ik dus iets mee

Alleen… dat smeergeld, die duizend euro…

Mijn gezicht betrekt

Ik voel er eigenlijk niets voor om aan zo’n “transactie” mee te werken

Maar als het helpt om hem over de streep te trekken?

Toch heb ik er een onbehaaglijk gevoel bij

Ik neem me voor om me verre van dit soort zaken te houden als ik eenmaal van Wekostav verlost ben

Nog even door de zure appel heen…

Een klaaglijk zacht gejank brengt me weer bij mijn positieven

Elco wordt ongeduldig

Ik aai zijn al wat stugger wordende nekvacht

Met een pijnscheut realiseer ik me dat ik iets mis

Een ruitvormige witte vlek in zijn nek...

Het duurt maar een ogenblik

Ik trek de boxer tegen me aan, kroel hem onder zijn bek

Hij likt mijn wang

“Ga je mee naar buiten jong?”

Aan het eind van de middag ontvang ik een e-mail

In de bijlage enkele tientallen beschrijvingen van huizen in het Reuzengebergte

Kompleet met foto’s

Hendrik-Jan is dus toch “op kantoor” gekomen

Eunite?

Aarzelend kijk ik naar het dikke wollen vest

Meenemen of niet?

Het is weliswaar al lente maar het kan nog altijd behoorlijk fris zijn ginds

Ach vooruit, die kan er ook nog wel bij

Met enige moeite rits ik de overvolle koffer dicht

Sjouw het ding de trap af naar de hal en posteer het bij de voordeur

Ik denk na, heb ik alles bij me?

Niets vergeten?

De auto is gecontroleerd op alle onontbeerlijke vloeistoffen

De banden zijn op spanning gebracht, de tank zit vol

Mijn papieren zitten in de binnenzak van mijn jas tezamen met mijn creditcard

Mijn bankpas in mijn portemonnee, de kaart in het handschoenenvakje

Ik kan niets meer bedenken

Vanavond vroeg in de veren, maar eerst: een afzakkertje…

Ik schenk een lentebokje in en nestel me behaaglijk op de bank

Het loopt tegen het eind van de middag op deze eerste zondag van mei

Morgen staat mijn zoveelste reis naar Tsjechië gepland

Ik neem een slok, laat mijn gedachten teruggaan over de afgelopen maanden

……

Ik heb vooruitgang geboekt, al ging het moeizaam

Zo heb ik inmiddels het “nieuwe” koopcontract ontvangen van Henk.

Het laten vertalen en uitvoerig bestudeerd

Eigenlijk zie ik niet veel verschil met de vorige versies

De passage die de “verplichtingen rustend op het kasteel” behandelde is wel geschrapt

Ik ben er niet blij mee maar heb besloten het onderwerp te laten rusten

Eigenaar worden, dat is het enige dat nu telt

Op mijn zoektocht naar een nieuwe contactpersoon heb ik Eureality nagetrokken

De site is in het Tsjechisch en in het Nederlands en komt professioneel over

Helaas is dat geen garantie bedenk ik me grimmig

Op “het net” kom ik echter louter positieve berichten tegen

Ik hak de knoop door

Stel een berichtje op waarin ik mij en mijn project voorstel

Leg mijn probleem voor en vraag om een afspraak

Ik krijg antwoord van een van de medewerksters: Jarmila Bohmova

Ze stelt voor dat ik naar de Second Home beurs in Utrecht kom om kennis te maken

Ik heb mijn bedenkingen, Henk Westendorp staat er ook…

Bovendien praat ik liever in een rustige omgeving en dat kan van de beurs nu niet bepaald gezegd worden

Ik stel voor om naar hun kantoor te Náchod te komen

Ik zal binnenkort de datum doorgeven als ik mijn volgende bezoek aan Tsjechië plan

Ik beloof de doos met info over het kasteel voordien langs te brengen zodat ze zich kunnen voorbereiden op het gesprek

Ondanks de schimmige deal met de “man van het kadaster” heb ik besloten te wachten met tekenen totdat Cosy Cottage officieel als belastingbetaler geregistreerd staat

Op 25 april komt eindelijk het verlossende bericht; de BTW-registratie is een feit

Ik neem onmiddellijk contact op met Henk Westendorp om een afspraak te maken

We komen uit op dinsdag 3 mei

Indachtig mijn eerdere ervaringen dring ik erop aan dat het contract dan ook inderdaad aanwezig is

Vraag nogmaals nadrukkelijk om de factuur betreffende het “voorschot op de renovatie” onder het mom dat mijn accountant die nodig heeft

Tenslotte verzoek ik hem de doos met info over het kasteel klaar te zetten

Aanvankelijk sputtert hij wat tegen: “dan moet ik kopieën laten maken want we hebben ze zelf ook nodig…”

Tenslotte legt hij zich er bij neer, stemt schoorvoetend toe

Ik mail Eureality, schrijf dat ik van drie tot en met zes mei in Tsjechië ben

Hebben ze woensdag, donderdag of vrijdag tijd voor een afspraak?

Het wordt vrijdag zes mei, om twee uur ’s middags

……

Peinzend nip ik aan mijn bier

Word me langzaam weer bewust van mijn omgeving

Het is stil in huis

Mijn vrouw maakt een boswandeling met Elco

Waarom ben ik eigenlijk niet meegegaan?

Ik sta op, zet de radio aan, op een laag volume

Kijk naar buiten, zie het prille voorjaarsgroen

De rododendron staat te bloeien in heel zijn uitbundige glorie

Daarbovenuit pronkt de goudenregen met zijn weelderige bloesems

Tezamen vormt het een pittoresk geheel

Toch kan ik er om de een of andere reden niet van genieten

Mijn hoofd voelt te vol aan

Ik slenter terug naar de bank

Zet afwezig mijn glas terug op het viltje, steek een Barclay op

Mijn gedachten dwalen weer af naar Tsjechië

……

Het is nog maar de vraag of ik de BTW inderdaad terugvorderen kan

Ik heb daarop geen duidelijk antwoord gekregen van Holland Trade House

Het voorgestelde rapport van BDO heb ik aan me voorbij laten gaan

Het zou me duizend euro kosten terwijl ik er geen enkel recht aan kan ontlenen

En daar pas ik voor

Sinds ik de site van Wekostav beheer verlopen de contacten wat soepeler

Henk stelt zich inschikkelijker op, beantwoordt nu tenminste mijn berichten

Hij stelt me zelfs een deal voor; voor ieder object dat via de site verkocht wordt betaalt hij me honderdduizend kronen, cash…

Zijn opmerking: “Dat deed ik ook zo met Holland Trade House” doet mij mijn oren spitsen

Heeft hij over de transactie van het kasteel ook provisie betaald? schiet het door me heen

Zou Holland Trade House van twee walletjes eten?

Provisie van Wekostav en tegelijkertijd betalingen van mij voor de “begeleiding”?

Ik laat de gedachte varen, wil er niet over nadenken

Het is maar een opmerking, de zoveelste in een eindeloze reeks

Ik geloof trouwens niet ooit een cent van hem te zullen zien

Zou het waarschijnlijk niet eens willen accepteren…

De site begint na een stroeve start een beetje te lopen

De eerste belangstellenden melden zich aan

Ik heb eelt op mijn ziel gekregen

Stuur de reacties zonder aarzeling door naar Wekostav

Ik verneem er daarna niets meer van, weet niet of het tot iets leidt

Ik haal mijn schouders op, dat is ook niet mijn zorg

Af en toe krijg ik een correctie op het aanbod

Meestal per fax: “Huis is door de eigenaar verkocht”

“…door de eigenaar…”

Ik schud grimmig mijn hoofd, ja, ja… dat scheelt hem weer de nodige kroontjes

De zetelwijziging van Cosy Cottage is inmiddels een feit

Het heeft de nodige faxen, e-mails en telefoontjes gekost om Henk zover te krijgen dat hij de noodzakelijke documenten opstuurt

Uiteindelijk is hij gezwicht onder mijn zachte maar onophoudelijke druk

Het nieuwe zeteladres luidt: Žacléř, C.p. 1, PSC 542 01, oftewel het kasteel in Zacler

Anderhalf jaar later zal die wijziging me bijna lelijk opbreken

Tussen de bedrijven door bereid ik het afscheid van Wekostav voor

In weerwil met mijn eerdere ervaringen zoek ik contact met de man die Henk introduceerde: Maarten van Dam

Ik wil zijn hulp om zonder problemen van Henk af te komen

Dat is toch wel het minste wat hij kan doen?

Ik stuur een berichtje naar zijn e-mailadres: ******@nlcamber.info

Vraag om een afspraak om “de gerezen problemen te bespreken”

Mijn verzoek wordt gehonoreerd:

“Geachte heer Damink,

Hierbij bevestig ik bovenstaande afspraak op maandag 23 mei met de heer Maarten van Dam op de Laan Copes van Cattenburch 60a in Den Haag. De routebeschrijving vindt u op onze website ‘www.eunite.nl’ onder contact.

Met vriendelijke groet,

Brigid David

(Eunite)”

Ik kijk verbaasd naar het onderschrift, Eunite…?

Wie en wat is Eunite?

Wat is er met Holland Trade House gebeurd?

Dan haal ik mijn schouders op, nou ja, what’s in a name?

Het draait tenslotte om de persoon die erachter staat

……

De voordeur valt met een dreun in het slot

Het geluid brengt me weer terug in de tegenwoordige tijd

Ik hoor het getrippel van hondenpoten op het parket in de hal

Snuivend en hijgend stormt Elco de kamer binnen

Springt naast me op de bank, schudt zich eens flink uit

Even later volgt mijn vrouw, een blos op haar wangen

“En? Fijn gewandeld?”

“Heerlijk! Ben je klaar met pakken?”

“Ik geloof het wel, tenminste, ik kan niets meer bedenken”

“Nou, ik hoop dat je dit keer meer succes zult hebben”

Ik kijk haar sceptisch aan: “Minder kan in elk geval niet…”

Die avond kan ik de slaap niet vatten

Ik lig te woelen en te draaien

Zie op tegen de reis

Zie op tegen het toneelspelletje dat ik de komende dagen moet opvoeren

In feite al een paar maanden speel

Het frisse is van het avontuur af

De tinteling is verdwenen

Tegelijk voel ik vastberadenheid: ik zàl hieruit komen

Ik zàl het project ten uitvoer brengen

En het zàl een succes worden

Al moet ik er…

Uiteindelijk val ik in een onrustige slaap

Na Vrchu 169

Met mijn ingestudeerde glimlach stap ik het kantoor binnen

Mijn gezicht betrekt echter onmiddellijk weer

Rond de tafel zitten drie personen waarvan Henk er één is

Het echtpaar tegenover hem kijkt verstoord in mijn richting

Ik kijk op mijn horloge, het is elf uur

We hadden toch om deze tijd afgesproken?

Henk, wat formulieren in zijn hand houdend, staat op

Loopt op me toe

Hij maakt een gejaagde indruk

“Hoi John, alles goed?”

Hij drukt mijn hand

“Ja hoor, dank je, maar we hadden toch een afspraak om elf uur?”

Ik kijk wat verongelijkt

“Klopt helemaal. Maar ik heb het contract nog niet hier. Kucera komt het straks langsbrengen. Kun je misschien over een uurtje terugkomen? Dan zijn wij hier ook wel klaar denk ik”

Hij werpt een vriendelijke blik op het stuurs kijkende stel aan de tafel

Ik krijg een deja-vu

Het zal toch niet weer…

Met moeite slaag ik erin mijn glimlach weer tevoorschijn te toveren

“Over een uurtje? Twaalf uur dus?”

“Twaalf uur is oké”

Ik mompel een groet in de richting van het echtpaar dat me geërgerd nakijkt

Draai me om en loop in de richting van de uitgang

Henk is al weer druk bezig met zijn verkooppraatje: “Het is een mooi pand op een prachtig groot perceel. Er moet nog wel iets aan gebeuren maar dat kunnen wij wel voor onze rekening nemen”

Het antwoord hoor ik niet meer

Ik sluit de deur achter me en stap de galerij op

Ik kan het bijna niet geloven

Voor me, op de tafel, ligt het koopcontract, in zevenvoud

We gaan ècht tekenen

Nauwgezet vergelijk ik het contract met het exemplaar dat ik per mail ontvangen heb

Henk fronst zijn wenkbrauwen, het kan me niet schelen

Ik wil geen risico’s meer lopen

De teksten zijn identiek

Ik haal een pen uit mijn binnenzak

Rommel wat in mijn aktetas en diep het bedrijfsstempeltje van Cosy Cottage op

Even is er verwarring

Moet er wel gestempeld worden?

Latja, die achterin het kantoor met de computer bezig is, wordt geraadpleegd

Na een korte aarzeling schudt hij resoluut zijn hoofd “Ist nicht nötig”

De contracten worden eerst door mij en vervolgens door Henk van een handtekening voorzien

Ik krijg een euforisch gevoel

Eindelijk, na bijna een jaar ellende en twijfels word ik dan toch eigenaar van het kasteel

Dinsdag 3 mei 2005, een historische dag…

We hoeven slechts even te wachten in het gemeentehuis van Trutnov

Dan mogen we plaatsnemen aan het kleine tafeltje

De beambte, een dame van middelbare leeftijd, bekijkt de papieren, vluchtig

Vraagt naar onze paspoorten

Bestudeert die wat nauwkeuriger

Ze kijkt me indringend aan als ze de foto vergelijkt met mijn gezicht

Een moment van twijfel

Even houd ik mijn adem in

Het is al een oud paspoort en de foto lijkt niet ècht meer op me

Mijn haardracht is drastisch veranderd terwijl mijn snor aan het scheermes ten prooi is gevallen

Gelukkig blijken er nog genoeg overtuigende kenmerken over te blijven

Ze schuift de paspoorten terug over de tafel

Haalt wat formulieren tevoorschijn die we beiden moeten tekenen

Zet vervolgens zelf ook haar krabbel en drukt er een stempel overheen

Plakt het onontbeerlijke zegeltje op de daarvoor bestemde plaats

Tenslotte overhandigt ze het stapeltje aan Henk

We verlaten het gebouw met een groet

Lopen naar buiten, de stralende voorjaarszon tegemoet

We zijn een half uur te vroeg voor onze afspraak bij Jan Kolbe.

Henk kijkt me aarzelend aan: “Ik heb nog even iets te doen in mijn kantoor, wil je mee? Ik kan koffie zetten als je wilt”

Ik neem zijn uitnodiging aan

Al was het maar om gebruik te maken van zijn kopieerapparaat          

Ik wil absoluut een kopie van het getekende contract

Het pand bevindt zich in een smal steegje, even voorbij Pizzeria La Piazza

Het maakt een zeer bescheiden indruk

De ramen zijn geblindeerd

Een bordje op de deur vermeldt “Realitní kancelář Immobilien Reality - Jan Kolbe”

Verder doet niets vermoeden dat hier een makelaarskantoor gevestigd is

Er is geen bel

Henk klopt aan, loopt naar binnen zonder op een antwoord te wachten

Ik volg hem in zijn kielzog de halfschemer in

Ik schat hem op een late vijftiger

Grijzend haar en een wat grauw uiterlijk

Een stoppelbaard van naar schatting een dag of twee op zijn licht ingevallen wangen

Een gekreukt grijs pak, volgens de heersende mode in de vroege jaren negentig

Daaronder een wit overhemd, wat smoezelig rond de kraag

Het bovenste knoopje open, daaronder zie ik de rand van een T-shirt

Ik druk zijn hand

“Angenehm, John Damink”

Hij neemt me onderzoekend op

„Es freut mich, Sie kennen zu lernen“

We wisselen wat beleefdheden

Dan komt hij terzake: “Herr Kucera kommt sofort. Bitte nehmen Sie Platz. Wollen Sie Kaffee?”

Hoewel ik eigenlijk geen trek heb stem ik uit beleefdheid in: “Ja, bitte”

Het kantoor blijkt van binnen groter dan de buitenkant doet vermoeden

De entree bestaat uit een vierkante ruimte met een massief houten bureau

Links daarvan een smaller langwerpig gedeelte waarin een salontafel en een viertal gemakkelijke fauteuils met hoge rugleuningen

Het geheel ademt de stijl van enkele decennia geleden uit

Ik word aan de salontafel geparkeerd

Schrik even als de secretaresse uit het niets opduikt en een hoog, taps toelopend glas voor me op het tafeltje zet

Vriendelijk glimlachend verdwijnt ze weer achter de deur die ik in eerste instantie over het hoofd gezien had

Ik kijk wat besmuikt naar het dikke, bijna ondoorzichtige glas

Daarin bevindt zich een onduidelijke bruine substantie met onderin een drabbige laag

Ik zie de damp die er af slaat

Besluit het geheel nog maar even te laten rusten

Ik schuif wat ongemakkelijk heen en weer in mijn stoel

Voel me niet op mijn gemak

Henk zit inmiddels aan het bureau tegenover Jan Kolbe

Er volgt een geanimeerd gesprek

Af en toe vang ik wat flarden op:

“....Ruine... ...kan nicht wiederhergestellt werden... ...Grundstück schöne Lage... ...gibt Interessierte...“

Ik probeer me af te sluiten van het gesprek, kijk het kantoor rond

De muren zijn vrijwel volledig behangen met schilderijen

Landschappen, een jachttafereel, kastelen, een stel bekoorlijke maar triest kijkende madonnagezichten

Allemaal zijn ze voorzien van duur uitziende lijsten

Ik bekijk ze aandachtig

Ik ben geen kunstkenner maar het lijken me geen reproducties

Eigenlijk passen ze niet in het interieur van een makelaarskantoor

Ik schrik op van de gong van een antieke klok die een plaatsje gekregen heeft naast het jachttafereel

“…müssen ankaufen… ..bald… ...sonst zu spät.. ...brauchen Geld…”

Henk kijkt schichtig over zijn schouder in mijn richting

Snel wend ik mijn blik af

Voeg wat suiker toe aan de voor mij staande vloeistof en begin te roeren

Foutje!

De drab verheft zich onmiddellijk van de bodem en mengt zich met de koffie tot een troebel geheel

Ik zet het glas schielijk terug

Besluit te wachten tot het helderheidniveau weer wat aanvaardbaarder wordt alvorens een slok te nemen

Onopvallend kijk ik op mijn horloge

Ik zit hier nu al een kwartier, waar blijft die Kucera?

Uit mijn ooghoeken zie ik dat Jan Kolbe een bureaulade opent

Henk een bundel bankbiljetten overhandigt

De stapel, wel vijf centimeter dik, wordt bijeengehouden door een elastiekje

Het zijn Euro’s in verschillende coupures

Henk laat het, zonder te tellen, verdwijnen in de binnenzak van zijn jasje

Werpt weer een steelse blik op mij

Ik doe alsof ik het niet opgemerkt heb

Het gaat mij tenslotte niet aan

Voorzichtig neem ik een slok van mijn koffie

Trek onwillekeurig een gezicht

Brrrr… wat smerig

Het gesprek tussen de twee heren kabbelt intussen voort

Ik probeer er geen aandacht aan te schenken

Ik ben hier voor andere zaken

Nou ja, “zaken”…

De tien biljetten van honderd euro, meegenomen uit Nederland, lijken te branden in mijn binnenzak

Voor de zoveelste keer vraag ik me af hoe ik het zover heb kunnen laten komen

Sus terstond mijn geweten weer, had ik een keus?

Manmoedig werk ik me door de inhoud van mijn glas heen

Tot op een kwart, dan geef ik het op

Ik beroep me op gezondheidsrisico’s

Mijn maag begint hevig te protesteren tegen de ruwe behandeling

Het gesprek stokt

Jan Kolbe werpt een blik op de fraaie klok aan de muur

Blijkbaar is de heer Kucera laat

Hij draait een nummer op het telefoontoestel op zijn bureau

Voert een kort gesprekje op haast gebiedende toon

Legt de hoorn neer en loopt op ons toe

Henk is naast me gaan zitten

Ik snak naar een sigaret maar zie geen asbak staan

“Fünf Minuten noch…”

Hij wijst op mijn glas: “Wollen Sie noch Kaffee?”

Ik schud nee, hef mijn handen afwerend op

Een iets te heftige reactie wellicht

Op zijn gezicht verschijnt een brede lach: “Ach so, vielleicht ein wenig zu stark? Es ist Türkischer Kaffee“

Hij biedt me een glas fris aan dat ik dankbaar aanvaard

Ik gebruik het om de bittere smaak van de koffie weg te spoelen

Ik wijs op de schilderijen

“Schön… Sind die alle echt?”

Hij werpt een vreugdeloze blik op een van de madonna’s

Verbeeld ik het me of kijkt ze opeens nog triester?

“Jawohl, keine Repruduktionen hier, alles echt”

Nieuwsgierig vraag ik hoe hij eraan komt

Hij kijkt me kil aan: “Von ehemalige Kunden, die nicht bezahlt haben…”

Met iets van trots vervolgt hij: „Ich hab sie mir selbst abgeholt...“

“Ach so, ja…” stotter ik, van mijn apropos gebracht

Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden maar van binnen kolkt het

Waar ben ik in Godsnaam in verzeild geraakt?

Tot overmaat van ramp buigt Henk zich over de leuning vertrouwelijk naar me toe

Kijkt me ernstig aan waarbij hij zijn linkeroog enigszins toeknijpt

Het is zijn zakelijke gezicht, er komt dus een voorstel

“We hebben een zeer interessant perceel op het oog waar we een goede winst op kunnen maken. Maar we hebben geld nodig om het aan te kopen. Misschien kun jij ons helpen? Ik betaal je tien procent rente als je mij honderdduizend euro leent voor een jaar. Over een onderpand valt te praten”

Bijna maak ik een opmerking over het kapitaaltje in zijn binnenzak maar ik houd me in

“Hmmm, misschien later… eerst het kasteel maar eens…” murmel ik afwerend

Ik word gered door de binnenkomst van de heer Kucera

De man van het kadaster

Ik zal niet zeggen dat het schemerduister in het kantoor nog intenser werd

Toch vult de gestalte bijna de gehele deuropening

Hij is op zijn minst eenmeternegentig lang

Een fors postuur met een lichte neiging tot corpulentie

Ik schat hem op zo’n midden veertig

Hij draagt een sjofel grijs pak met daaronder een blouse van onbestemde kleur

Een stropdas ontbreekt

Één knoop van zijn krappe colbert trotseert moedig het spanningsveld rond zijn middenrif

Hij is glad geschoren

Donkerblond, kort geknipt haar, nog geen grijs te bekennen

Al met al een indrukwekkende verschijning

Zijn ogen vormen een dissonant

Die schieten schichtig om zich heen als hij het kantoor binnenstapt

Jan Kolbe staat op, stelt me aan hem voor

Ik steek mijn hand uit, die volledig verdwijnt in zijn enorme kolenschop

Wat geïmponeerd prevel ik mijn naam

Hij kijkt langs me heen, naar een punt achter me

Mompelt iets onverstaanbaars en neemt plaats in de fauteuil tegenover me

Henk heeft niet de moeite genomen om op te staan

Hij begroet de man zelfs niet

Er volgt een kort gesprek tussen Jan Kolbe en Kucera

De laatste kijkt daarbij strak voor zich uit, zijn armen over elkaar

Jan Kolbe wendt zich tot mij

Blijkbaar wil hij het snel achter de rug hebben

„Also, Herr Kucera kann Ihnen vielleicht helfen. Wie schon gesagt kostet Sie das ein wenig Geld...“

Ik onderdruk een grimas, ‘Ein wenig Geld’

Ik vind 1000 euro wel wat meer dan een beetje

Zeker hier in Tsjechië

Ben dan ook niet van plan om het geld zomaar te overhandigen

Ik schraap mijn keel

Vraag in mijn beste schoolduits: “Und wie kann Herr Kucera mir genau helfen?”

Jan Kolbe kijkt me verrast aan

Blijkbaar had hij verwacht dat ik zonder meer het geld uit zou tellen

Even overlegt hij met Kucera die nog steeds stoïcijns voor zich uitkijkt

Hoewel, stoïcijns… op zijn voorhoofd begint zich een zweetdruppeltje te ontwikkelen

Voor het eerst werpt hij me een steelse blik toe

Antwoordt in twee korte zinnen en kijkt vervolgens weer strak voor zich uit

Kolbe wendt zich tot mij;

„Er kann dafür sorgen, dass Sie keine Mehrwertsteuer zahlen und dass die Eintragung in das Register in Kürze stattfinden wird“

Ho even, da’s wel erg algemeen

Zo snel geef ik mij niet gewonnen

Het blijft tenslotte wel duizend euro

Ik denk even na

„Und wie kann Herr Kucera das sicherstellen?“

Kolbe kijkt me wat onzeker aan

Zijn fronsende blik gaat naar Henk

In zijn ogen staat te lezen “Had jij dit niet geregeld?”

Henk haalt, bijna verontschuldigend, zijn schouders op

Er volgt weer een kort overleg met de inmiddels opzichtig zwetende ambtenaar

„Er wird die Eintragung in das Register in eine besondere Weise machen, so dass Sie keine Steuer zahlen...“

Op een “speciale” manier

Het zal…

Het lijkt me duidelijk dat er hier iemand een oor aangenaaid wordt

En die iemand ben ik

Ik kijk afwisselend van Kolbe naar Kucera die mijn blik nog steeds hardnekkig ontwijkt

Henk zit te draaien in zijn stoel

Ik voel dat ik niets substantieels zal bereiken als ik doorvraag

Ik besluit het van Henk af te laten hangen of ik al dan niet betaal

Buig me halffluisterend naar hem toe; “Ik ben hier eigenlijk helemaal niet zo blij mee. Maar als jij er van overtuigt bent dat deze meneer ervoor kan zorgen dat er geen BTW betaald hoeft te worden vind ik dat je er ook maar voor moet instaan. Ik heb een voorstel; ik betaal die duizend euro. Mocht achteraf blijken dat er toch BTW betaald moet worden dan neem jij dat voor je rekening. Anders ga ik hier niet mee door”

Ik ben ervan overtuigd ben dat de heren tegenover me geen Nederlands verstaan

Toch heerst er plotseling een geladen sfeer in het vertrek

Kucera begint tekenen van ongeduld te vertonen

Henk kijkt me onzeker aan

“We waren het er toch over eens….” begint hij aarzelend

Hij slikt de rest in

Ziet de vastberadenheid in mijn ogen

Werpt een korte, bijna hulpeloze blik op Jan Kolbe

Die strijkt bedachtzaam over zijn stoppelige kin maar vertoont verder geen emotie

Kucera’s gezicht staat op onweer, zijn voeten schuifelen ongeduldig over het tapijt

Henk aarzelt

Dan neemt hij een besluit: “Oke, akkoord.”

Ik leun weer achterover

Het is slechts een mondelinge toezegging maar ik moet het ermee doen

Bovendien werkt die Kucera wel op het kadaster in Trutnov

Het zou niet slim zijn om hem tegen me in het harnas te jagen

Ik tast in mijn binnenzak

Haal het bundeltje biljetten tevoorschijn

Vanuit zijn ooghoeken loenst Kucera begerig naar wat ik in mijn hand houd

Ik sta op, buig me over de tafel en overhandig het geld aan de ambtenaar

Die neemt het, nog steeds zonder me aan te kijken, aan

Likt zijn duim en begint te tellen

Als hij al tevreden is laat hij dat niet merken

Het stapeltje verdwijnt schielijk in de binnenzak van zijn colbert

Hij maakt aanstalten om op te staan

“Euh… en het bonnetje…?” vraag ik in een opwelling, quasi-onschuldig

Henk verslikt zich bijna en kijkt me ontzet aan

“Bonnetje” is blijkbaar een van de weinige Nederlandse woorden die Jan Kolbe in zijn vocabulaire heeft

Hij staart me meewarig aan

Begint omstandig uit te leggen dat dat helaas, gezien de aard van de overeenkomst, niet mogelijk is

Hij stopt ermee als hij ziet dat er zich een glimlach rond mijn lippen krult

Kucera heeft nu toch echt genoeg van ons gezelschap

Staat op, knikt nors in mijn richting en verlaat haastig het kantoor

Even is het stil

Daar zit ik dan, duizend euro lichter en met een smerig gevoel

Plotseling heb ik genoeg van dit alles

De hele entourage en mijn gezelschap werken op mijn gemoed

Ik wil naar buiten, weg uit dit bedompte, schemerige hok

Ik kijk Henk aan

“Nou, we zijn hier nu wel klaar denk ik?”

“Ja hoor. Maar ik heb nog iets te bespreken met Jan Kolbe. Ga jij maar, ik zie je nog”

Ik bedenk me geen ogenblik

Sta op en druk de hand van Kolbe

Om zijn mondhoeken speelt een vreugdeloos glimlachje;

„Es war mir eine Freude, Sie kennen zu lernen“

Inwendig ril ik

‘Eine Freude’, ja, maar wel eenmalig wat mij betreft

Als ik naar buiten loop word ik verblind door het felle zonlicht

Even knijp ik mijn ogen dicht

Ik schrik als de deur achter me in het slot valt

Mijn eerste gedachten gaan uit naar een sigaret

Ik heb een dringende behoefte aan nicotine

Ik diep het pakje op uit mijn borstzak en steek een Barclay aan

Zuig de rook diep in mijn longen

En nog eens

De nicotine doet zijn werk, kalmeert me

Langzaam slenter ik richting Horska

Dan realiseer ik me dat ik in de consternatie iets vergeten ben

Ik sla met mijn vuist in de palm van mijn andere hand

Verdorie, de projectstukken!

Morgen had ik die naar Nachod willen brengen

Gelaten laat ik mijn schouders hangen

Nou ja, dan wacht ik maar even totdat Henk klaar is met zijn gesprek

Dat ‘even’ duurt een tijdje

Ik maak het me gemakkelijk door op het muurtje voor de pizzeria te gaan zitten.

De voorjaarszon heeft al aardig wat kracht

Ik begin te zweten in mijn keurige, maar warme pak

Krijg opeens een hevige dorst

Ik kijk verlangend over mijn schouder naar de pizzeria

Het terras is leeg maar binnen zie ik beweging

Misschien kan ik er straks iets met Henk gaan drinken

Het zou wellicht onze verstandhouding ten goede komen

En die moet zeker nog even goed blijven

Ik ben aan mijn derde Barclay toe als de deur eindelijk opengaat

Henk verschijnt in de opening, maakt een laatste opmerking

Dan draait hij zich om en loopt in mijn richting

Als hij me ziet houdt hij zijn pas in

Kijkt me van een afstandje argwanend aan

Ik ben verbaasd door zijn reactie

Wat is er aan de hand?

Is er iets mis?

Ik besluit te doen alsof ik niets bemerkt heb

Plooi mijn gezicht in een brede grijns

Hij ontspant onmiddellijk en loopt op me toe

Ik wijs naar de pizzeria achter me

 “Ik wil graag nog even met je praten. Zin om iets te drinken?”

Hij aarzelt, kijkt op zijn horloge

“Kom op joh, ik trakteer!” dring ik aan

“Nou vooruit, even dan” stemt hij met tegenzin toe

Het restaurant is vrijwel leeg

We nemen plaats aan een van de tafels die uitziet op de achterkant van het gebouw waarin Wekostav zetelt

Het is net na vieren

Te vroeg voor een alcoholhoudend drankje eigenlijk

Ach, wat zou het, deze ene keer…

Ik heb per slot van rekening iets te vieren, het contract is immers getekend

Ik bestel een Baccardi-Cola

Henk houdt het bij een “gewoon” colaatje

Ik probeer een koetjes-en-kalfjes-gesprek op gang te brengen

Hij antwoordt in eenlettergrepige zinnen

Kijkt af en toe opzichtig op zijn horloge

Ik zucht, dit wordt niets

Besluit het dan maar weer over de zakelijke boeg te gooien

“Oh ja, ik heb die doos met projectstukken morgen nodig, ik wil ze naar EUreality brengen” merk ik achteloos op

Hij fronst zijn wenkbrauwen

“Je krijgt ze zo spoedig mogelijk terug” probeer ik hem te overreden

Het blijkt dat de stukken zich bij hem thuis bevinden

Uiteindelijk krijg ik hem zover dat hij belooft ze mee te nemen naar zijn kantoor

Morgen om tien uur kan ik ze daar afhalen

Zo, dat is één, nu die factuur nog

Maar niet alles tegelijk, dat zou misschien zijn argwaan wekken

Ik bestel nog een bacootje

Steek mijn zoveelste sigaret op

Henk deinst achteruit als de rook zijn kant van de tafel bereikt

“Dat is een heel slechte gewoonte, weet je dat?” zegt hij waarschuwend met zijn wijsvinger zwaaiend

Ik blaas de rook een andere kant op

Glimlach toegeeflijk: “Gerookt vlees bederft anders niet hoor…”

Eindelijk komt het gesprek toch een beetje op gang

Vooral van mijn kant dan

Ik voel me ontspannen

De Baccardi in combinatie met mijn lege maag maakt me loslippig

Ik vertel over de tijd dat ik nog een videotheek had

Henk luistert aandachtig

“Verhuurden jullie ook porno?” vraagt hij opeens belangstellend

“Nou ja, porno… Wij noemden het destijds eigenlijk erotiek…”

Glimlachend vertel ik hem dat er regelmatig een “familiepakketje” afgehaald werd

“Voor mams een film met Hugh Grant, voor de kinderen Kabouter Plop en discreet daartussenin een erotische film voor manlief…”

Voor het eerst zie ik iets van een lach verschijnen op zijn gezicht

“En die liep goed, die videotheek?” vraagt hij geïnteresseerd

Ik kijk hem trots aan: “Nee, die liep niet goed joh, die liep geweldig! Het was een van de betere zaken in Nederland”

Hij is plots een en al aandacht

Ruikt geld

Buigt zich samenzweerderig naar me toe

Dan gaat zijn mobieltje

Hij neemt op, het is Ria

Ze is ongerust, waar blijft hij?

“Is goed ja… ja… Ik zit bij John bij La Piazza. Ja…. Ja…. Goed, kom er zo aan”

Hij beëindigt het gesprek en kijkt me aan: “Ik moet weg, ik zie je morgen”

Hij neemt een laatste slok van zijn cola en staat op

Ik houd hem nog even staande

“Voor ik het weer vergeet, die factuur, die heb ik nog steeds niet gekregen. Weet je wel, die van dat ‘voorschot op de renovatie’”

Even kijkt hij alsof hij niet weet waarover ik het heb

Dan: “Oh ja, ik dacht dat Latja die al lang opgestuurd had… Ik zal hem er morgen nog eens aan herinneren…”

“Beloofd?” dring ik aan

“Beloofd…”

En hij haast zich de pizzeria uit

In zijn glas zit nog een flinke bodem Cola

Ik wenk de ober

Bestel een laatste Baccardi-Cola en reken vast af

Peinzend strijk ik over mijn kin

Afgezien van de perikelen rondom de heer Kucera was het een goede dag

Alles is volgens plan verlopen

Toch?

Ik onderdruk het waarschuwende stemmetje in me

Het blijft doorzeuren

Zie ik iets over het hoofd?

Time is money…

Woensdag 4 mei 2005, Hotel Patria, Trutnov 

De zonnestraal vindt zijn weg door een kier tussen de gordijnen

Treft loepzuiver mijn rechteroog

Ik knipper tegen het felle licht

Kijk slaperig op de digitale tijdsaanduiding van de hotelwekker;  7.23 h

Ik blijf nog even naliggen, staar naar de knipperende punt tussen de cijfers

Dan mep ik met een secuur gerichte uithaal het wekalarm uit

Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed, sta op

Voel een pijnscheut in mijn onderrug

Ik kreun, onderwijl een verwijtende blik op de matras werpend

Als ik de gordijnen opentrek word ik getrakteerd op een felblauwe hemel

Laatste nevelige restanten liggen als een wollen deken om de flanken van de heuvels gedrapeerd

Het belooft een schitterende voorjaarsdag te worden

Ik rek me eens flink uit

Voel me uitgerust en plotseling vol energie

Verheug me op een warme douche en een lekker ontbijtje

Ik fluit een vrolijk melodietje als ik de douchekraan opendraai

De deur van het hotel sluit zachtjes achter me

Ik daal de paar treden van de brede stenen trap af

Hotel Patria ligt een eindje buiten het centrum maar het is goed te belopen

“Adam” was volgeboekt dus ik heb voor een andere optie moeten kiezen

Ik steek het parkeerterrein over en sla linksaf de Náchodská op

Langs het benzinestation waar de straatnaam overgaat in Polská

Bij de tweede rotonde linksaf, de Upa over

Midden op de brug houd ik even stil

Buig me over de reling en kijk een poosje naar het vuilgrijze water dat onder me door stroomt

Ik krijg al gauw genoeg van het schouwspel, loop verder

Het verkeer raast vrijwel ononderbroken aan me voorbij op de Na Struze

Weer verbaas ik me over de variëteit aan vervoermiddelen

Vrachtwagens met roestige laadbakken, vuile zwarte rookpluimen uitstotend

Kleine, armoedige wagentjes broederlijk rijdend achter chique sleeën met getinte ruiten waardoor de inzittenden niet te zien zijn

SUV’s waarvan de bestuurders vanaf hun hoge zitplaats het strijdtoneel om hen heen overzien

Knetterende brommers laveren minutieus tussen het gewoel door

Ik zie een autootje waarvan ik het merk niet kan thuisbrengen

Vanonder zijn motorkap (tenminste ik veronderstel dat daar de motor zit) steekt iets wat op een gedeukte koelkast lijkt

De rammelende kap wordt door een touw op zijn plaats gehouden

De bestuurder leunt uit het zijraampje om nog iets van het verkeer voor hem te kunnen zien

Ongelovig kijk ik het ding na totdat het om de bocht verdwijnt

Ik schud mijn hoofd

Concentreer me weer op het doel van mijn wandeling

Ik speur van links naar rechts totdat ik een gaatje zie in de verkeersstroom

Steek met gevaar voor eigen leven het zebrapad over

Ik bereik het plein via de Slezská en het nauwe winkelstraatje Jihoslovanská

Het is druk, de eerste gasten hebben al bezit genomen van de terrasjesstoeltjes

Ik kijk op mijn horloge, zie dat ik ruim op tijd ben

Koester me een kwartiertje in de voorjaarszon op een van de ijzeren bankjes

Geniet van de bedrijvigheid om me heen

Dan slenter ik op mijn gemak het plein over, richting Krkanos en verder, de brede winkelstraat Horská in

Ik tref hem bij de ingang van het gebouw

Hij staat te rommelen met zijn sleutelbos, een aktetas onder zijn arm geklemd

Hij schrikt op als ik hem begroet:

“Ha die Henk, je bent mooi op tijd!”

Hij kijkt me aan, zijn gezicht klaart wat op: “Hoi John, goed dat je er bent”

Hij wijst op een doos die voor hem op het trottoir staat

“Je projectstukken. Breng je ze wel zo snel mogelijk weer terug?”

Ik knik: “Is goed hoor, Pavel wil ze alleen maar even bekijken”

Hij lijkt gerustgesteld: “Loop even mee naar boven als je wilt. Ik heb nog een paar van de tekeningen in mijn kantoor liggen”

“Oké”

Ik til de doos op, kreun even van inspanning onder het gewicht

Volg hem de smalle trap op en over de galerij

Bij de ingang van zijn kantoor staat een man nonchalant tegen de reling geleund

Henk begroet hem bijna achteloos: “Hoi Henry, alweer present?”

“Tsja, al een tijdje eigenlijk…”

Nieuwsgierig neem ik hem op

Ik schat hem op begin veertig

Hij is gekleed in een keurig pak met overhemd

Middelbare lengte, normaal postuur, donker haar

Een open gezicht waarop inmiddels een brede grijns verschenen is

Henk wendt zich tot mij

“Mag ik je voorstellen aan Henry Tensing?” (naam gefingeerd)

“Hij hangt hier af en toe wat rond al is het me niet duidelijk wat hij nu precies uitspookt…”

Ik lach, zet mijn pakketje neer en schud zijn hand: “John Damink, aangenaam”

Dan, richting Henk: “Misschien kan je hem een kopie van de sleutel geven, dan hoeft ie niet voor je deur staan wachten…”

Henk trekt een gezicht: “Ach wat, hij moet niet zeuren, het is prachtig weer…”

Henry kijkt hem quasi-streng aan en tikt nadrukkelijk op zijn horloge: “Time is money Henk!”

Het ijs is gebroken als we het kantoor binnenlopen

Eenmaal binnen neemt Henry plaats achter een van de computerschermen

Ik ga aan de tafel zitten terwijl Henk wat rommelt in bureaulades

Na een poosje vindt hij wat hij zoekt

Legt de tekeningen voor me op tafel

Ik stop ze bij de rest van de paperassen in de doos

Zorgvuldig vouw ik de flappen weer over elkaar

Tevreden dat ik de projectstukken binnen heb besluit ik mijn bezoekje nog wat te rekken

“En? Was je gisteravond op tijd thuis?” vraag ik plagerig

Een lichte blos kleurt zijn wangen

“Ach ja, vrouwen hè….”

“Alles goed trouwens met Hendrik-Jan en Ria?” informeer ik wat serieuzer

“Ja, prima hoor”

Er verschijnt een schalkse glimlach op zijn gezicht

“Hendrik-Jan zit op dit moment in Praag, hij heeft daar een vriendinnetje”

 “Ach, leuk voor hem. Een Tsjechische?”

Ik zak wat onderuit op mijn stoel

De sfeer voelt relaxed, het gesprek kabbelt gestaag voort

Het mooie weer heeft een gunstige invloed op hem, hij is beduidend praatlustiger dan gisteren

Het gesprek komt uit op Zacler en het kasteel

Hij vertelt dat ze inmiddels begonnen zijn met het opruimen van het kasteelterrein

“Maar het is een behoorlijk karwei dus verwacht er nog niet teveel van”

Ik luister belangstellend, neem me voor om er even te gaan kijken voordat ik naar Náchod rijd

Geleidelijk aan belanden we bij zijn favoriete onderwerp: Holland Trade House

Zijn woede komt weer in alle hevigheid naar boven

Dan, gebarend naar Henry: “Hij kan je er ook mooie verhalen over vertellen”

Die heeft ons gesprek van tijd tot tijd gevolgd en voegt zich nu bij ons aan de tafel

Hij is klant bij het bedrijf maar ontevreden over de manier waarop hij behandeld wordt, vertelt hij

Hij heeft enkele percelen grond gekocht in de buurt van Trutnov waarop hij bouwen wil

Blijkbaar loopt niet alles naar wens

Hij is voorzichtig, laat er niet echt veel over los

En ik vraag niet door, wil niet al te nieuwsgierig lijken

Hij informeert naar mijn project in Zacler

Hij kent het kasteel en ziet er wel wat in

Ik vertel hem in hoofdlijnen over mijn plannen

Hij luistert belangstellend, stelt af en toe een vraag

Het gesprek dwaalt af naar Tsjechië en het Reuzengebergte

Naar de mogelijkheden die de streek biedt

Henry blijkt een levendige gesprekspartner, de tijd vliegt dan ook voorbij

Na een poosje kijk ik op mijn horloge

Zie dat het kwart over elf is

Ik schrik, wil immers nog een kijkje nemen in Zacler en daarna naar Náchod

Verontschuldig me; “Sorry, de plicht roept, ik heb vanmiddag nog een afspraak. Het was erg leuk je te ontmoeten”

Henry kijkt me hoopvol aan: “Blijf je nog een tijdje in Tsjechië? Misschien kunnen we eens een avondje stappen in Trutnov?”

Het vooruitzicht staat me wel aan

“Ik blijf tot zaterdag, dus ja, graag!”

We wisselen visitekaartjes, drukken handen

Ik beloof hem te bellen

Sta op, de doos als een kostbaar kleinood onder mijn arm klemmend

Zwaai naar Henk die achter zijn bureau plaatsgenomen heeft

“Ik zie je nog, doo’t heanig an!”

Zijn gezicht plooit zich in een brede glimlach

“Hetzelfde, aju!”

Ik sta op de binnenplaats

Kijk mistroostig om me heen

Er is gesnoeid en er is wat onkruid weggehaald, dat wel

Toch is het bij lange na niet wat ik verwacht had

Het geheel blijft een rommelige aanblik vertonen

Het tuinafval is op hopen gekeerd, verspreid over het terrein

Het gras begint al weer aardig op te schieten

Van de beloofde bouwmaterialen is geen spoor te bekennen

Ik schud grimmig mijn hoofd, zo kan ik het niet vertonen aan potentiële klanten

Ik open de deur van de hoofdingang die knarsend en protesterend wijkt onder mijn druk

Niets nieuws verwachtend loop ik naar binnen

Mijn vermoeden wordt bevestigd, de kruiwagen ligt nog steeds op zijn kop bij de ingang

Sloopresten liggen nog steeds verspreid over de diverse vertrekken

Losse elektriciteitskabels hangen uit de roestige meterkast in de hal

Kortom, er is binnen niets gebeurd

Ik neem niet de moeite om boven te gaan kijken

Trek de deur achter me dicht en sluit af

Loop om het kasteel heen

Ook in het lager gelegen terrein achter het kasteel is wat gesnoeid

Met de nadruk op “wat”

Het onkruid staat nog steeds tot op heuphoogte

Ik heb op een van de tekeningen gezien dat er zich ongeveer midden in het terrein een stenen fontein zou moeten bevinden

Tuur ingespannen naar de plek waar het verondersteld wordt te staan

Tevergeefs, hoe ik ook mijn best doe, de hoge begroeiing maakt het ding onzichtbaar

Met tegenzin daal ik het smalle wenteltrapje in het torentje af

Ik wil wat foto’s maken van de zuidzijde van het kasteel

De laatste trede is half afgebrokkeld zodat ik bijna voorover duikel

Ik herstel mijn evenwicht net op tijd

Baan me een weg door de haag van brandnetels, berenklauw, zevenblad en God mag weten wat al niet meer

Mijn glanzend gepoetste schoenen zinken diep weg in het zachte tapijt van hafvergane plantenresten

Ik trap op iets dat glibberig en week aanvoelt

Kijk niet naar beneden, ik wil niet weten wat het is

Zweetdruppels verschijnen op mijn voorhoofd

Na zo’n dertig meter geef ik mijn pogingen op, het is mooi geweest zo

Ik draai me om, kijk naar de burcht die nu hoog boven me uittorent

De kasteelmuren steken schitterend af tegen de strakblauwe hemel

Ik schiet mijn plaatjes en begeef me voorzichtig op de terugweg, gebruikmakend van het spoor dat ik even daarvoor getrokken heb

Een brandnetel schampt mijn pols, in een reflex trek ik mijn arm terug

Te laat, het kwaad is al geschied

Verwoed krab ik over de plotseling opkomende witte bultjes

Ik vloek, trek de mouw van mijn jasje zover mogelijk naar beneden en vervolg mijn weg

Ik heb genoeg gezien voor vandaag

Mijn humeur heeft een forse deuk opgelopen als ik terugloop richting het centrum van Zacler

Bij mijn Rexton aangekomen vis ik een doekje op uit het zijrekje in het achtercompartiment

Ontdoe mijn schoenen zoveel mogelijk van het aangekoekte vuil

Sla de laatste plantenresten van mijn broekspijpen

Wrijf gedachteloos over mijn gekwetste pols die behoorlijk begint te jeuken

Als gevolg daarvan neemt de irritatie nog toe zodat ik er onmiddellijk mee stop

Ik neem plaats achter het stuur en grijp naar mijn mobieltje

Zoek in mijn nummerlijst naar de gegevens van EUreality

Wilt u reageren dan kan dat via

info@cosycottage.nl