Deze pagina maakt deel uit van het verbijsterende verhaal over mijn ervaringen in het Reuzengebergte in Tsjechië met betrekking tot Project Kasteel Zacler. Lees het verslag dat u gedurende een tijdspanne van ongeveer vier jaar voert langs bedrijven, personen en instanties als Holland Trade House, de Kamer van Koophandel in zowel Nederland als Tsjechië, Wekostav (Henk Westendorp) en tenslotte Eunite Nederland en Tsjechië. Met uitzondering van Wekostav bekende en gerenommeerde bedrijven, geadviseerd door o.a. de Economische Voorlichtingsdienst (EVD) en (in het verleden) door de Nederlandse Ambassade in Praag.

Een echte boef!

Vanaf Trutnov neem ik de veertien

Het is een kleine veertig kilometer naar Náchod

Ik heb geen haast, ik hoef alleen de projectstukken maar af te leveren

Ik heb Pavel Sodomka kort aan de lijn gehad

Hij is helaas niet op kantoor maar Jarmila wel

Ik kan de doos bij haar afleveren, ze is op de hoogte dat ik kom

Ik kijk uit het zijraampje

De Upa stroomt, zilverachtig in het stralende zonlicht, aan mijn zijde

Ik rijd door gehuchten, dorpjes en steden

Van de meeste kan ik de naam niet uitspreken

Bohuslavice, Suchovršice…

In Úpice rijdt ik in een scherpe bocht rechtdoor

Beland op een industrieterrein waar de weg uiteindelijk doodloopt

Ik keer en rijd terug

Kijk zoekend om me heen

Zie het bordje “hoofdweg” dat ik gemist heb en volg het in de aangegeven richting

Ik passeer Batňovice, Rtyně V Podkrkonoší, Červený Kostelec, Horní en Dolní Radechová

Dan, in een ruime bocht, zie ik Náchod opdoemen in de verte

De stad wordt gedomineerd door het imposante kasteel dat even buiten het centrum op de heuvels pronkt

Ik trap op de rem, minder vaart om van het uitzicht te genieten

Een achteropkomende claxonneert, dwingt me het gaspedaal weer in te trappen

De weg wordt breder als ik Náchod binnenrijdt

De zo karakteristieke grijze kolossen van de buitenwijken glijden aan me voorbij

Via een smal steegje, dat ik na enig zoeken ontdek, bereik ik tenslotte mijn bestemming

Ik word verrast door een charmant pleintje

Zie statige gevels in diverse zachte pastelkleuren

Het robuuste kasteel op de achtergrond maakt het plaatje af

Ik rijd het plein op, zoekend naar een parkeerplaats

Dat valt nog niet mee, het is vrij druk

Voor een hotel met de naam U Beránka vind ik tenslotte een plaatsje

Ik parkeer mijn auto en ga op zoek naar een parkeermeter

De doos met projectstukken laat ik, vanwege het gewicht, nog even achter in de auto

Ik wil eerst op zoek naar Hurdalkova, de straat waar zich het kantoor van Eureality bevindt

Ik haal de routebeschrijving die Jarmila me per e-mail gestuurd heeft uit mijn binnenzak

“Vanaf het plein de brede winkelstraat in”

Ik kijk om me heen

Daar, dat moet hem zijn

Ik kijk op het straatnaambord; Palackého

Oké, nu de tweede straat rechts

Hurdalkova, ik ben er

Van een afstandje zie ik het uithangbord met de naam EUreality

Ik kijk op mijn horloge, het is kwart over twee

De pijl op het bordje wijst schuin naar boven

Ik verplaats de doos van mijn linker naar mijn rechterarm

Beklim de steile trap naar het halletje

Boven gekomen kijk ik besluiteloos rond

Links een deur, rechts een gang met nog meer deuren

Ik zet de doos voor me neer, wis het zweet van mijn voorhoofd

Zal blij zijn als ik het ding afgeleverd heb

Dan zie ik het naamplaatje op de deur aan mijn linkerzijde: Eureality

Een bel is er niet, ik besluit aan te kloppen

Hoor naderende voetstappen

In de deuropening verschijnt een vrouw die ik op eind twintig schat

Ze is een half hoofd groter dan ik, vrij fors gebouwd zonder corpulent te zijn

Kort donkerblond haar met een rossige gloed, waarschijnlijk uit een flesje

Vanonder haar halflange pony kijkt ze me vriendelijk vragend aan

Ik steek mijn hand uit: “Hallo, John Damink, ik heb vanmiddag met Pavel gebeld. Ik zou de projectstukken komen afleveren”

Ik wijs naar de doos aan mijn voeten

Haar gezicht plooit zich in een glimlach

Ze neemt mijn hand aan, drukt die stevig: “Goedemiddag, Jarmila Bohmova. Leuk kennis met u te maken, komt u binnen”

Ze spreekt goed Nederlands met een charmant Oost-Europees accent

Ik buk me, maak aanstalten om mijn doos weer op te pakken

Ze houdt me tegen, lacht: “Laat maar, dat doe ik wel even”

Moeiteloos tilt ze het pakket op en gaat me voor het kantoor in

Er staan twee bureau’s in de efficiënt maar sober ingerichte ruimte

De ene, nu onbezette werkplek, is waarschijnlijk van Jarmila

Achter het andere is een meisje druk bezig achter haar computer

Waarschijnlijk heeft ze meegekregen dat ik Nederlander ben

Al ik binnenkom staat ze op, stelt zich voor: “Jana Vitova, prettig kennis te maken”

Het accent is ook bij haar aanwezig hoewel minder nadrukkelijk dan bij Jarmila

Ze is wat kleiner dan ik met een normaal postuur en halflang donker, bijna zwart, haar

Jarmila wendt zich tot me: “Pavel is er helaas niet, hij had een afspraak. Wilt u misschien koffie?”

Ik leg uit dat ik eigenlijk alleen maar gekomen ben om de doos af te leveren

Maar een snelle kop koffie zal er wel ingaan

Ze gaat me voor naar een aangrenzende ruimte

Hier worden blijkbaar de klanten ontvangen

De inrichting is wat comfortabeler, gezelliger

Rechts van me een salontafel met enkele gemakkelijke fauteuils

Achterin staat een ruim bureau compleet met computer en een telefoontoestel

Aan een van de muren hangt een groot prikbord met daarop een kaart van Nederland

Verspreid daarover zitten rode punaises vastgeprikt

Wat dossierkasten completeren het interieur

Jarmila wijst op een van de fauteuils

“Gaat u zitten dan haal ik even koffie”

Ze verdwijnt weer naar voren

Ik hoor een telefoon overgaan gevolgd door een waterval aan rad Tsjechisch

Jarmila komt terug met in haar hand een dampende kop koffie die ze voor me neer zet

Ze neemt plaats tegenover me: “U heeft een mooi project in Zacler, we hebben het kasteel al eens bekeken. Hoe bent u daar eigenlijk terecht gekomen?”

Ik vertel in grove lijnen mijn verhaal

De problemen die ik onderweg tegengekomen ben verzwijg ik liever nog maar even

Als de naam Henk Westendorp valt kijkt ze me zorgelijk aan

Ze zegt echter niets

Ik beëindig mijn verhaal: “We willen de appartementen verkopen zonder de verplichting van een s.r.o. Ik heb van Henk Westendorp gehoord dat jullie daar een oplossing voor hadden en daarom zit ik nu hier”

Ze knikt: “Er zijn verschillende manieren om onroerend goed op naam te krijgen. Pavel zal u daar vrijdag alles over vertellen. Tegen die tijd heeft hij ook de stukken wel doorgelezen en weten we waarover we praten”

“Mooi, ik verheug me er al op. Maar jullie zullen het wel druk hebben, ik ga maar weer eens”

Ik neem de laatste slok van mijn koffie

Dan valt mijn blik weer op het prikbord

“Grappig die kaart. Wat betekenen die rode punaises eigenlijk?”

Ze glimlacht: “Daar wonen klanten van ons, wij richten ons met name op de Nederlandse markt”

Ik knik begrijpend: “Aha, vandaar dat jullie onze taal zo goed spreken”

Ze lijkt wat verlegen met het compliment: “Dank je, we doen ons best”

Ik sta op: “Nou, bedankt voor de koffie. Ik zie je vrijdag?”

Ze schudt mijn hand: “Helaas ben ik er vrijdag niet, Jana zal bij het gesprek aanwezig zijn”

“Oh, oké, nou tot een andere keer dan maar”

Op mijn weg naar buiten zwaai ik naar Jana die druk aan het telefoneren is

Ze steekt glimlachend haar hand op zonder het gesprek te onderbreken

Het is half vier als ik de terugweg aanvaard

Mijn eerste indruk van EUreality is positief

Ik ben blij dat ik er met Nederlands terecht kan

Toch stel ik mijn eindoordeel uit tot na onze afspraak op vrijdag

Ik ben voorzichtig geworden

Donderdag 5 mei 2005

Vandaag stond er niets op het programma

Ik heb wat rondgetoerd in de omgeving

Geshopt bij Hypernova, door Trutnov geslenterd.

Kortom: dolce far niente

Het is nu zeven uur

Ik zit onder de luifel van een terrasje aan de rand van het plein

Links naast me een gezin met twee kleine kinderen

Pa zit een gigantisch glas bier weg te werken

Hij geniet er zichtbaar van, af en toe licht opboerend

Mams en de kinderen moeten het stellen met een sorbet

Het plezier is er niet minder om

Rechts van me vergelijken twee studenten hun schriften met elkaar

Aan de toon van het gesprek te horen zijn ze het niet met elkaar eens

Ik ben gewend geraakt aan de typische klanken van de Tsjechische taal

Helaas begrijp ik er nog vrijwel geen woord van

Pivo, dekuji, platim prosim, dobry den, verder reikt mijn povere woordenschat niet

Plotseling krijg ik behoefte aan gezelschap, een gesprek

Ik vis het visitekaartje uit mijn portemonnee

Bel het nummer van Henry Tensing

Hij blijkt bij Henk in Male Svatonovice Petrovice te zijn

Ik hoef niet aan te dringen: “Geen punt hoor, waar zit je precies?”

“Op het plein in Trutnov bij dat terrasje met die witte luifels”

“Zie je zo!”

Hij hangt op

Ik bestel een Bacardi-Cola

Het kan wel een tijdje duren voor hij er is

Male Svatonovice is zo’n vijftien kilometer van Trutnov en de weg is niet overal even best

Gedachteloos speel ik wat met mijn mobieltje

Luister de beltoontjes af, verander mijn signaal in “Groovy blue”

Vraag mijn tegoed op, vier euro en zestig cent

Oeps, daar kom ik niet ver mee

Na wat gestuntel met het landsnummer lukt het me het keuzemenu te bereiken

Ik kies voor vijftig euro, heb ik er de eerste tijd geen omkijken meer naar

Ik haak het apparaatje weer aan mijn broekriem

Stoot daarbij per ongeluk tegen een poot van het wankele tafeltje

Een forse scheut van mijn kostbare drankje belandt op het blad

Met enige spijt bekijk ik naar de verspilde vloeistof

Dan haal ik mijn schouders op, ach wat, het kost hier zowat niets

Ik leun achterover in mijn stoel, kijk uit over het plein

Hier en daar een groepje schoolkinderen, rondhangend op de ijzeren bankjes

Toeristen, landerig langs etalages slenterend

Het loket waar pizza verkocht wordt verwelkomt met enige regelmaat een klant

Ik denk aan de afgelopen dagen, mijmer wat weg

De contracten zijn getekend, dat is tenminste al één succesje

Ik ben nieuwsgierig naar de afspraak morgen, hoe zal die verlopen?

Een auto parkeert een eindje verderop voor het restaurant

Ik besteed er geen aandacht aan, het kan Henry immers nog niet zijn

Dan valt mijn oog op het Nederlandse nummerbord

Verrek, dat heeft-ie snel gedaan…

Het portier wordt geopend, hij stapt uit en kijkt spiedend om zich heen

Ik ga staan, steek mijn hand op

Hij ziet me, zwaait terug

Even later drukken we elkaar de hand

Ik trek mijn wenkbrauwen op: “Niet aangehouden onderweg?”

Hij kijkt me vragend aan: “Aangehouden? Hoezo?”

“Nou volgens mij heb je alle snelheidsborden genegeerd” grijns ik

Hij lacht: “Borden? Ik heb helemaal geen borden gezien, ik reed te snel…”

Hij gaat zitten, wenkt de serveerster

“Wil jij nog iets van wat je daar hebt?”

Hij wijst op mijn glas waarin nog maar een bodempje zit

“Graag, dat ‘iets’ is trouwens Cola-Bacardi”

Hij geeft de bestelling door, zelf houdt hij het bij een gewoon Colaatje

De klik is er al gauw weer, de tongen worden losser

Hij vertelt dat hij een baan heeft gehad in de financiële sector

Geďnteresseerd is geraakt in Tsjechië en gelokt door de onroerend goed markt

Hij is door Holland Trade House in contact gekomen met Henk

Die heeft hem een aantal grondstukken laten zien

Hij heeft enkele kavels aangekocht waarop hij bouwen wil voor Nederlandse klanten

Een s.r.o. is inmiddels opgericht

Hij zwijgt, kijkt me aan: “En jij? Hoe ben jij bij Henk terecht gekomen?”

Ik ga wat rechter zitten

Vertel over Holland Trade House

Hoe ook ik door hen in contact ben gebracht met Wekostav

Hoe hij ons verschillende objecten heeft laten zien

Dat een van die objecten het kasteel was

Dat we de burcht aangekocht hebben omdat we de commerciële mogelijkheden ervan inzagen

De verwikkelingen rondom de transactie houd ik voor me

Dat gedeelte vind ik nog te gevoelig om te vertellen

“En hoe verloopt de samenwerking met Henk?”

Ik aarzel een moment, kan ik hem in vertrouwen nemen?

Wat als hij met mijn verhaal naar Henk toe gaat?

Ik kijk hem aan, bestudeer zijn gezicht

Zijn vraag lijkt oprecht belangstellend, zonder bijbedoelingen

Dan haal ik mijn schouders op

Ik begin zo langzamerhand paranoďde trekjes te vertonen

“Nou…. Niet zo geweldig eigenlijk…”

Hij kijkt me nieuwsgierig aan

Ik hak de knoop door

Vertel hem dat ik het kasteel door Wekostav heb laten aankopen

Dat Henk, tot eergisteren, weigerde het kasteel door te verkopen

Steeds weer excuses aanvoerde om de transactie te laten doorgaan

Over de opknapbeurt die maar niet op gang wil komen

Hij luistert geboeid

Af en toe knikt hij

“Maar waarom heb je het kasteel eigenlijk door Wekostav laten aankopen?” vraagt hij

Ik laat niet het achterste van mijn tong zien: “Ik had destijds nog geen sro en er waren meer belangstellenden, dus er was haast bij” verzin ik ter plekke

Hij wrijft bedenkelijk over zijn kin

“Ach zo….”

Hij neemt een slokje van zijn cola

Na een poosje: “En ik vond nog wel dat jullie zo joviaal met elkaar omgingen. Ik dacht zelfs dat jullie vrienden waren…”

Ik kijk hem schuin aan

De alcohol in mijn drankje maakt mijn tong losser dan ik eigenlijk wil

“Vrienden? Henk en ik? Niet čcht… Zo gauw ik het kasteel op mijn naam heb ga ik op zoek naar een andere contactpersoon, iemand die het werk van hem kan overnemen”

Ik zwijg, in het besef dat ik misschien mijn mond wel voorbij gepraat heb

Dan: “En hoe zijn jouw ervaringen met Henk?”

Hij aarzelt, ik voel zijn afweging

Dan bedenkt hij blijkbaar dat ik hem ook in vertrouwen genomen heb

“Nou, ook niet al te best…”

Hij vertelt dat hij de percelen in Chotevice via Henk heeft gekocht

“Er zou een bouwvergunning op zitten. We waren van plan er woningen op te bouwen en die in Nederland aan de man te brengen. Toen puntje bij paaltje kwam bleek er van een bouwvergunning geen sprake. Het was gewoon grond met een agrarische bestemming en daardoor eigenlijk een stuk minder waard”

Hij kijkt wat mistroostig voor zich uit

“Maar je hebt ze wel op naam van je sro?”

“Ja, dat wel… maar ik kan er niets mee. Henk heeft me beloofd dat het met die vergunningen wel goed zou komen. Hij zou er mee bezig zijn. Maar dat zegt hij nu al een tijdje en er gebeurt niets. Ik krijg het gevoel dat hij me aan het lijntje houdt”

Ik kijk hem medelevend aan

Weet zo ongeveer hoe hij zich voelen moet

Ik wenk nog maar eens naar de serveerster die de glazen bijvult

Gooi het gesprek over een andere boeg

Vertel over mijn afspraak morgen met Eureality

Dat ik de firma nagetrokken heb op het internet

Eigenlijk alleen maar positieve berichten over hen gehoord heb

Hij luistert geďnteresseerd

“Kun je me morgenavond bellen over hoe het gegaan is? Misschien stap ik ook wel over…”

Ik beloof contact met hem op te nemen na afloop van het gesprek

Het begint inmiddels te schemeren

Hij stelt voor om ergens nog een hapje te eten

Ik aarzel, eigenlijk heb ik niet zo’n trek

“Ach, kom op joh, ik weet hier een leuk restaurantje waar je goed kunt eten”

“Nou, vooruit dan maar. Maar ik maak het niet laat hoor…”

Het is zo’n vijf minuten lopen naar Restaurace Na Struze

Het terras is geen optie meer, het is wat koeltjes geworden

We nemen plaats aan een van de tafeltjes binnen, bekijken het menu

Ik neem “iets kleins”, heb meer interesse in de drankenkaart

Henry ziet glimlachend toe hoe ik aan mijn zoveelste Cola-Bacardi nip

Zelf houdt hij het bij een vruchtensapje

“In welk hotel zit jij eigenlijk?” vraagt hij als ons eten geserveerd is

Ik verwijder de slablaadjes uit mijn broodje hamburger en neem een hap

“Hotel Patria, dat is aan de weg naar….”

“Patria? Dat is toevallig zeg! Daar slaap ik ook… Ik kan je wel een lift geven straks?”

Ik neem zijn uitnodiging graag aan

Het is kwart voor twaalf die avond als ik op de harde matras in mijn hotelkamer plof

Niet dat ik nog bemerk dat ie hard is trouwens

Ik val als een blok in slaap

Vrijdag zes mei 2005

Náchod, Restaurace a kavarna U Beránka, elf uur ‘s morgens

Ik druk een Paracetamol uit de plastic strip

Het is al weer de derde vandaag

Ik spoel het ding weg met een slok cappuccino

Schroei daarbij mijn keel aan het pas geserveerde gloeiend hete drankje

Ik vloek binnensmonds

Twaalf uur… Twaalf uur!

Hoe kon ik zo stom zijn om een dag voor een afspraak tot twaalf uur in de kroeg te gaan zitten?

Ik ben vanmorgen wakker geworden met een stevige hoofdpijn en een tong van leer

Een hete douche slijpt de scherpe kantjes er wat vanaf maar de zeurende hoofdpijn blijft

Het ontbijt blijft bij een dappere maar vergeefse poging een bordje yoghurt met muesli naar binnen te werken

Na een paar happen schuif ik het bord misnoegd terzijde

Stort me op de koffie, twee koppen met een forse scheut melk en drie zoetjes

Sommige mensen beweren dat koffie helpt tegen een kater

Nou, bij mij heeft het nog nooit gewerkt

Het enige effect is dat ook mijn maag nu begint op te spelen

Ik verlaat de ontbijtruimte op weg naar mijn kamer

Kijk op mijn horloge

Het is half tien

Ik besluit om mijn aktetas en de projectstukken op te halen en richting Náchod te rijden

Mijn afspraak met Pavel is pas om twee uur

Ik hoop dat mijn hersenen tegen die tijd wat minder beneveld zijn

Het is rustig in de kavarna

Een serveerster is bezig met een vochtige doek de tafels af te nemen

Wat verderop klapt een zakenman zijn koffertje open en begint wat paperassen door te nemen

Ik kijk verveeld naar buiten

Schuif een asbak naar me toe, steek een Barclay op

Inhaleer de rook, trek een vies gezicht

Haastig druk ik de peuk weer uit

Ik wenk de serveerster: “Platim prosim!”

Ik kijk nauwelijks naar het bedrag dat op het slordig geschreven bonnetje staat

Laat voldoende kronen achter en loop naar buiten

Een wandeling zal me goed doen

Eigenlijk heeft Náchod maar een klein centrum

Twee winkelstraten en het plein, dat is het wel zo’n beetje

Ik ben dan ook al gauw uitgewandeld

Een blik op mijn horloge leert me dat het kwart over twaalf is

Even overweeg ik een bezoekje af te leggen aan het kasteel

Ik verwerp mijn ingeving direct, te weinig tijd

Ik sta voor de etalage van een elektronicazaak

Bekijk ongeďnteresseerd het aanbod

De Paracetamol heeft mijn hoofdpijn doen verdwijnen

Nu nog even helder worden en ik ben weer het mannetje

Ik hoor een vreemd elektronisch riedeltje

Het duurt even voordat ik me realiseer dat het mijn nieuwe beltoon is

Ik haak het apparaat van mijn riem, neem op: “Met John”

“Hoi John, met Henry Tensing”

“Ha die Henry! Alles goed?”

“Ja hoor. En met jou?”

Ik verzwijg mijn kater: “Prima, ik ben nu in Náchod voor mijn afspraak”

“Nou, succes dan maar”

Dan op serieuze toon: “Ons gesprek gisteravond heeft me wel aan het denken gezet. Daarom ben ik vanmorgen naar een advocaat in Trutnov gegaan om te zien of ik wat meer te weten kon komen over Henk”

Er klinkt plotseling emotie door in zijn stem

Mijn zintuigen staan op scherp, mijn nekspieren spannen zich

Ik ben op slag volkomen helder: “En? Iets nieuws gehoord?”

“Dikke ellende John. Henk Westendorp blijkt een echte boef en wij zijn lang niet de enigen die in zijn mooie praatjes getrapt zijn!”

„Der Mann ist ein kompletter Amateur!“

Ik klem mijn mobieltje wat vaster in mijn hand

“Een boef? Hoe… hoezo een boef?” stotter ik

Ik kijk om me heen op zoek naar een rustig plekje

Duik een smal zijstraatje in

“Nou, het regent klachten van mensen die door hem besodemieterd zijn. Hruska heeft er zijn handen vol aan”

“Hruska?”

“Dat is die advocaat in Trutnov waar ik geweest ben. Je zou er ook eens een bezoekje moeten afleggen”

“Waar gaan die klachten over?” vraag ik, zijn laatste opmerking negerend

Ik heb geen trek in een gesprek met een advocaat

Ben immers bijna van Henk verlost

Alleen die factuur nog, daarna kan hij wat mij betreft barsten

“Nou van alles eigenlijk. Er zijn meerdere mensen die grond van hem gekocht hebben waarop achteraf geen bouwvergunning zat. Mensen die vooruitbetaald hebben voor verbouwingen die maar niet of gewoon slecht uitgevoerd werden. En het geld is natuurlijk foetsie”

“Allemaal Nederlanders?”

“Nou, Hruska kon natuurlijk geen namen noemen maar hij liet wel doorschemeren dat het in de meeste gevallen om Nederlanders gaat”

Ik slaak een zucht: “Onvoorstelbaar, ik vermoedde natuurlijk wel iets, maar zó erg…”

“Dat is nog lang niet alles hoor. Volgens Hruska staat hij diep in het rood. Hij betaalt zijn Tsjechische leveranciers niet. Zelfs bij zijn personeel heeft hij schulden uitstaan”

Het begint me te duizelen

Met zo’n man heb ik ruim een jaar lang contact gehad

Ik heb hem zelfs geholpen met die verrekte website

Ik neem me voor om hem direct plat te leggen zodra ik weer thuis ben

Onwillekeurig denk ik terug aan de waarschuwingen die ik gekregen heb

Heeft die Woltink potverdorie toch gelijk gehad!

Ik kan me wel voor het hoofd slaan

Was ik destijds maar minder sceptisch geweest

Henry praat intussen zonder onderbreking door

Ik hoor aan zijn stem dat hij woedend is

“Het schijnt zelfs dat hij problemen met de fiscus heeft, volgens Hruska heeft hij een behoorlijke betalingsachterstand”

Dat doet een belletje bij me rinkelen: “Wat? Hier ook al?”

Even valt hij stil

Dan: “Hoezo, hier ook al?”

Ik vertel hem wat ik van Thom Woltink te horen heb gekregen

Henry hoort het ademloos aan

“Ongelooflijk, en dan gaat hij hier gewoon op dezelfde voet verder…”

Hij denkt even na

“Maar als jij toen al op de hoogte was van die verhalen waarom heb je dan niet eerder actie ondernomen? Waarom ben je niet direct naar een advocaat gegaan?”

Ik zucht

“Ik geloofde het toen niet, eigenlijk wilde ik het, denk ik, niet geloven. Ik heb nog wel geprobeerd via de Kamer van Koophandel in Enschede meer info over hem en zijn toenmalige bedrijf in Haaksbergen te krijgen. Dat leverde niets negatiefs op. Ze adviseerden me zelfs een privé-detective in te schakelen als ik meer wilde weten. Dat werd me een beetje te gortig. Ook heb ik die berichten nog meegenomen naar Vrchlabi om ze aan Dennis te laten zien. Hij weigerde ze in te kijken. Zei dat hem niets onregelmatigs bekend was over Henk”

Ik wind me weer op als ik aan dat gesprek terug denk

“En wat ga je nu doen?” vraag ik

Henry zwijgt even

Dan, op enigszins moedeloze toon: “Dat weet ik nog niet. In ieder geval breek ik met Henk, dat is zeker. Maar hoe het nu verder gaat….? Ik moet er eerst nog eens goed over nadenken”

Ik probeer het probleem wat te relativeren

“Kom op joh, jij hebt die percelen tenminste op je naam en binnenkort ben ik ook eigenaar van mijn kasteel. Dan hebben we geen van beiden nog iets met hem te maken”

Hij haalt diep adem in een vergeefse poging de woede in zijn stem te onderdrukken

“Ja, dat wel, maar die man heeft me intussen wel een hoop geld gekost. En dan heb ik het nog niet eens over al die weggegooide tijd…”

Daar heeft hij een punt, hetzelfde geldt ook voor mij

Ik had inmiddels al een stuk verder kunnen zijn met mijn project

Als ik maar direct de goede contacten had gehad

Ik werp een steelse blik op mijn horloge, het is bijna één uur

“Sorry, maar ik heb die afspraak zometeen, ik moet stoppen. We houden contact?”

“Is goed, ik heb je kaartje. Succes! Bel je me hoe het gelopen is?

“Doe ik, groetjes”

Het gesprek heeft dik drie kwartier geduurd

Mijn katerige gevoel is volledig verdwenen

Ik besluit nog even mijn keel te smeren voor ik naar het kantoor van EUreality ga

Loop terug naar de kavarna op het plein

Neem mijn inmiddels vertrouwde plaatsje weer in

Bestel een Cappy jahoda bij dezelfde serveerster die me vriendelijk toelacht

Steek een sigaret op

Ik wrijf vermoeid door mijn ogen

Ben eigenlijk helemaal niet meer in de stemming voor wat voor afspraak dan ook

Mijn hoofd tolt van alles wat ik zo-even te horen heb gekregen

Diep in mijn hart wist ik natuurlijk al dat er iets fout zat met Henk

Waarom zou ik tenslotte de enige zijn die problemen met hem had?

Alleen de omvang van zijn zwendelpraktijken verbaast me

Dat had zelfs ik niet verwacht

Ik schud mijn hoofd

Hoe kan zo’n man hier nog functioneren?

Durft hij nog wel gewoon over de straat?

Dan herinner ik me zijn argwanende blik na het gesprek met Kolbe en Kucera

Kan het zijn dat hij vaker opgewacht wordt…?

Plotseling laait er een felle woede in me op

Ik kan het niet tegenhouden, bal mijn vuisten

Dit zou mij toch niet overkomen?

Oh no, not me, weet je nog wel?

Ik had toch mensenkennis en een gezond portie verstand?

Nou, kijk eens waar die mensenkennis en dat gezonde verstand me gebracht heeft…

Regelrecht in de armen van de eerste de beste oplichter

Ik vloek binnensmonds

En nog wel via de Kamer van Koophandel

Ik had nooit zo op Holland Trade House mogen vertrouwen

Ik zie die Van Dam nog zo in mijn woonkamer zitten: “Ik ken iemand die u misschien van dienst kan zijn…”

Nou, ‘van dienst’ is ie me geweest…

Ik neem een stevige trek van mijn Barclay

Tik driftig de lange askegel af

Wat had ik trouwens kunnen doen als ik die waarschuwingen in oktober wel serieus genomen had?

Het kasteel stond in die tijd immers al op naam van Wekostav

En heb ik niet mijn stinkende best gedaan om dat te veranderen?

Met de ‘tomeloze hulp’ van Holland Trade House?

Mijn gezicht vertrekt in een grimmige uitdrukking

Dit pik ik niet, dit muisje gaat een staartje krijgen

Het is een schrale troost dat ik niet de enige ben die erin getuind is

Hoeveel argeloze mensen zijn er naast Henry en ik nog meer in deze fuik gelopen?

Van de Kamer van Koophandel in Nederland via Holland Trade House naar deze schurk?

Ik staar naar de wit weggetrokken knokkels van mijn nog steeds gebalde vuist

Krom en recht mijn vingers

Dwing mezelf te ontspannen

Ik moet mezelf in de hand houden

Het is de hoogste tijd

Ik neem een laatste slok van mijn mierzoete drankje

Betaal en ga op weg naar Hurdalkova 206

De grote tafel vult bijna het gehele langwerpige vertrek

We zitten in het kantoor van architectenbureau Proxion

Naast me zit Jana

Rechts van me Pavel die de leiding van het gesprek op zich neemt

Tegenover me twee medewerkers van Proxion

Links een eerbiedwaardige oudere heer van het boekhoudkantoor Profit Real

We zijn kort daarvoor aan elkaar voorgesteld

Ik zit wat onwennig te schuiven op mijn stoel

Had eigenlijk een gesprek met alleen Pavel verwacht

Dit is een complete vergadering

De doos met projectstukken staat centraal op de tafel

Tekeningen van het kasteel liggen er opengevouwen naast

Pavel neemt het woord

Hij is een energieke middendertiger

Slank gebouwd, donker, licht golvend haar

Gekleed in een net grijs pak, compleet met overhemd en stropdas

Een open gezicht met een enthousiasmerende uitdrukking

Een Tsjechische variant van ‘yuppie’ is mijn eerste indruk

In het kort wordt mijn nog vrij korte Tsjechische historie uit de doeken gedaan

Als de naam Henk Westendorp valt klinkt er een bezorgd gemompel

Er worden blikken van verstandhouding gewisseld

Dat herhaalt zich bij de naam Jan Kolbe

Jana vertaalt het verloop van het gesprek

Henk blijkt een erg slechte naam in de regio te hebben

Hij levert bouwvallen op en staat bekend om zijn slechte betaalmoraal

Ook Jan Kolbe blijkt niet erg in de smaak van de heren te vallen, al wordt hiervoor geen reden aangevoerd

De man van Profit Real kijkt me wat meewarig aan

Dan worden de tekeningen bekeken

De heren van Proxion knikken goedkeurend met hun hoofd

Deze tekeningen zijn čcht goed, gedetailleerd

Er wordt me gevraagd wat precies mijn plannen met het gebouw zijn

In het kort vertel ik wat ik in gedachten heb

Af en toe stop ik even om Jana de gelegenheid te geven om mijn woorden te vertalen

Er wordt geknikt, af en toe wordt er een vraag gesteld

Wat stel ik me precies voor van de toekomstige appartementen?

Ik leg uit dat ik comfort verwacht, luxe zelfs

De appartementen moeten aangepast worden aan de hedendaagse normen met behoud van de typische kasteelsfeer

Of ik weet dat veranderingen aan een monument als Kasteel Zacler aan beperkingen gebonden zijn?

Ik knik

Leg uit dat alle vergunningen, volgens Henk Westendorp, binnen zijn

Alle officiële instanties zijn akkoord gegaan, tot en met de brandweer

De gemeente Zacler staat volledig achter mijn plannen

Kortom, er hoeft geen tijd verloren te gaan aan ellenlange procedures

De tekeningen worden er weer bijgehaald

Er wordt op details gewezen, meningen worden gewisseld

Jana vertaalt: “De tekeningen zijn van uitstekende kwaliteit, hier kunnen ze wat mee. Proxion vindt het een mooi project waar ze graag aan willen meewerken”

Pavel neemt het woord weer

Hoe staat het met de inschrijving in het kadaster?

Ik zeg dat afgelopen dinsdag de contracten getekend zijn

Volgens Henk is het een kwestie van enkele weken voor de registratie een feit is

Ik rep maar niet over het voorval met Kucera, de man van het kadaster

Zie hoe een van de Proxion-medewerkers sceptisch richting Pavel kijkt

Die neemt het woord onverstoorbaar over

Ook hij vindt het een mooi initiatief

De verkoop van de appartementen is inderdaad mogelijk zonder sro-verplichting

Er zijn zelfs meerdere mogelijkheden, hij zal een verkoopplan opstellen

Bovendien zullen ze de vergunningen nachecken, voor alle zekerheid

Er volgt nog een laatste rondvraag

Hoofden worden geschud, voor een eerste kennismaking is het voorlopig genoeg

Pavel kijkt me vragend aan, wil ik misschien nog iets zeggen?

Ja, dat wil ik

Ik wil haast zetten, ben het steeds maar afwachten moe

Ik schraap mijn keel

Zeg dat ik nu al ruim een jaar met het project bezig ben

Een jaar waarin feitelijk niets constructiefs gebeurd is, er is geen vooruitgang geboekt

Ik besef uiteraard dat de hier aanwezigen daar niets aan kunnen doen

Desondanks verwacht ik dat er nog dit jaar met de verbouwing begonnen wordt

Lukt dat om de een of andere reden niet dan zal ik me ernstig beraden over de voortgang van het project

Even is het stil

Dan klinkt er gemompel, hoofden neigen op en neer

Mijn boodschap is overgekomen

Pavel neemt, na een korte aarzeling, als laatste het woord

Gedreven spreekt hij de heren toe, hen één voor één aankijkend

Dan staat hij op

Ik volg zijn voorbeeld

Loop om de tafel heen en schud handen

De vergadering wordt beëindigd

Pavel en Jana lopen met me mee naar de uitgang

We wisselen visitekaartjes

Pavel belooft me op de hoogte te houden van de ontwikkelingen

Bij de deur aangekomen vraagt hij me hoe ik in contact met Henk gekomen ben

Ik vertel hem dat ik die eer te danken heb aan Holland Trade House

Hij knikt bedachtzaam

Kijkt me ernstig aan: „Schade, der Mann ist ein kompletter Amateur...“

Op de terugweg laat ik het gesprek de revue passeren

Ik moet toegeven dat het allemaal professioneel aandoet

Ik heb er wel een goed gevoel bij

Natuurlijk valt er nog het een en ander te bespreken

Wat rekenen de heren bijvoorbeeld voor hun diensten?

Ik wil er per slot van rekening wel iets aan overhouden

Tot nu toe heeft mijn avontuur me alleen maar geld gekost

Dat moet op een gegeven moment natuurlijk wel veranderen

Maar eerst moet ik het “Probleem Westendorp” uit de wereld helpen

Ik heb alleen die factuur nog nodig en dan…

Ik verheug me bijna op het vooruitzicht hem aan de dijk te zetten

Helaas zal dat laatste lastiger blijken dan ik op dat moment kan voorzien…

Laan Copes van Cattenburch 60a

Het thuisfront is niet blij met de nieuwe ontwikkelingen in Tsjechië

Maar toch ook weer niet echt verrast

Mijn vrouw kijkt me gelaten aan

“Ik heb je een tijd geleden al gezegd dat ik die man niet vertrouwde…”

Ik hef in een verdedigend gebaar mijn handen op

“Tsja, maar wie had dit nu kunnen voorzien? Ik had ook mijn bedenkingen maar een echte oplichter…? Dat had ik niet gedacht… Zeker niet als je bedenkt hoe we met hem in contact zijn gekomen.”

Ze kijkt me sceptisch aan

“Het belangrijkste is dat het koopcontract nu gelukkig wel getekend is. Het kasteel staat binnenkort op onze naam. En zogauw we die factuur binnen hebben staat ons niets meer in de weg om hem aan de kant te zetten”

De blik in haar ogen maakt me duidelijk dat ze het gehad heeft met het project

Ik besef dat ik haar niet kan overtuigen, al praat ik als Brugman

Doe er het zwijgen toe

De zondag gebruik ik om bij te komen van de reis

Tien uur vrijwel onafgebroken op de snelweg gaan me niet in de koude kleren zitten

Ik voel me katerig, heb stijve schouders en een zeurende hoofdpijn

Tijd voor een stevige wandeling

En vanavond maar eens op tijd naar bed

De dag erop bel ik met Náchod

Ik ben vergeten de verzekering van het kasteel aan te kaarten

Ik herinner me de ongewenste bezoekjes die er af en toe plaatsvinden

Vrees dat ik binnenkort misschien wel eigenaar ben van een afgebrande ruďne

Ik krijg Jarmila aan de lijn

Stel mijn vraag

“Uhuh… uhuh… Ja, is goed. We zullen navraag doen bij een paar maatschappijen”

“Dank je, ik maakte me er toch een beetje zorgen over…”

“Kan ik begrijpen. Pavel is op dit moment druk bezig met uw project”

“Oh ja?” vraag ik nieuwsgierig

“Hij vertrouwt meneer Westendorp niet zo. Pavel gaat de vergunningen controleren om te kijken of het allemaal klopt wat hij zegt. Ook gaat hij vanmiddag nog naar het kadaster om te kijken hoe het met de inschrijving staat”

Ik ben onder de indruk: “Nou, hij laat er geen gras over groeien…”

Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn

Dan, aarzelend: “Gras groeien…..?

Ik besef dat ik haar Nederlands overschat heb

Dat ik een uitdrukking gebruikt heb die ze niet begrijpt

Ik haast me om me te verduidelijken

“Uhuh… ach ja, dank U. U hoort binnenkort van ons“

We verbreken de verbinding

Mijn goede gevoel over EUreality is weer een beetje toegenomen

Er wordt tenminste werk van gemaakt

Dinsdag 10 mei

“Goede dag heer Damink,

Eerste berichten: de bouwvergunning is nog steeds geldig.

Gisteren hebt u ook gebeld vanwege de verzekering. We maken plannen voor de verzekeringsmaatschappij en laten een offerte voor u uitwerken.

Met vriendelijke groeten

Pavel“

Ik haal opgelucht adem

Dat is tenminste iets waar Henk niet over gelogen heeft

Ik krijg weer een sprankje hoop op een goede afloop van mijn avontuur

Ik open de statistieken van mijn website

Tevreden constateer ik dat het aantal bezoekers een stijgende tendens vertoont

Er zijn al een aantal verzoeken om meer informatie binnengekomen

Ik beantwoord ze zo goed mogelijk, al blijf ik noodgedwongen wel wat vaag

Eigenlijk heb ik een brochure nodig

En dan niet zo’n ding als Hendrik-Jan gemaakt heeft

Ik kijk peinzend naar mijn Epson laserprinter

Het ding heeft de laatste tijd niet veel meer te doen gehad

Kwalitatief maakt het echter uitstekende afdrukken

Ik neem me voor er binnenkort werk van te maken

Als ik tenminste zčlf genoeg infomateriaal heb

Aarzelend open ik de site van Wekostav

Ik werk hem niet meer bij

Ook stuur ik de reacties niet meer door

Met het “platleggen” wacht ik toch nog maar even

Ik ben voorzichtig

Eerst moet het kasteel op mijn naam staan

Wie weet wat er nog gebeurt…

De brievenbus in de hal kleppert

Ik hoor hoe een stapeltje post op de deurmat ploft

Sta wat stijfjes op en slof naar de voordeur

Mijn oog valt direct op de witte enveloppe

Rechts in de bovenhoek “Ceska Republika”

Afzender: Wekostav s.r.o., Strážkovice 2, Malé Svatoňovice.

Ik neem niet de tijd om mijn brievenopener te zoeken

Ongeduldig scheur ik de enveloppe open

Mijn ogen schieten over het velletje papier

Ik lees: Faktura

Vervolgens wat regels die ik niet begrijp

Wat verderop: Celkem k úhradĕ: Kč *.***.***

Rechtsonder de stempel van Wekostav en de krabbel van Henk voor “voldaan”

Ik laat mijn ingehouden adem sissend tussen mijn tanden ontsnappen

Hebbes!

Een grove berekening leert me dat het bedrag ongeveer klopt

Ik berg het formulier zorgvuldig op

Wrijf in mijn handen

Dit belooft een mooie dag te worden

Met nieuwe energie wijd ik mijn aandacht weer aan mijn website

Dinsdag 17 mei

14.05 uur:

„Goede middag,

Wij hebben voor u twee informaties: een goed en een slecht. Pavel was bezig met onderzoek hoe en wat met de overschrijving bij de kadaster en hij heeft persoonlijk met de heer Kucera gesproken, hij heeft niet goed gevoel over en het is ook zo, dat de overschrijving is nog niet gedaan. De heer Kucera heeft beloofd dit te doen en dat nog vandaag. Wij wachten het af. De goede informatie is over de bouwtoestemming, die nog verlengd mag worden en dat is ook gebeurt en ook het gesprek met de monumenten afdeling ging ook goed. Wij zullen u op de hoogte houden.

Met vriendelijke groeten

Jana en Pavel“

16.18 uur:

„Goede middag,

Even kort bericht van Pavel: hij heeft nog met de heer Kucera gesproken en hij dacht (dat zei die), dat u zal voor de inschrijving zelf zorgen. Dus nu moet de heer Kucera alles snel regelen en dat heeft hij beloofd. Wij zullen u op de hoogte houden.

Met vriendelijke groeten

Jana“

Ik frons mijn wenkbrauwen

De overschrijving is nog niet gedaan…

Wat bedoelt ze hier mee?

Het was toch bekend dat er een paar weken overheen zouden gaan voordat de registratie een feit is?

En die Kucera heeft me wel degelijk beloofd de inschrijving te verzorgen

Wat is er dan eigenlijk mis?

Wat is het probleem?

„Beste Jana,

Dinsdagmiddag 3 mei heeft de heer Kucera van ons 1000 euro ontvangen voor zijn diensten.

De heer Westendorp en Jan Kolbe waren daarbij aanwezig. De heer Kucera heeft nadrukkelijk gezegd dat hij de registratie binnen 4 weken zou verzorgen. Hij heeft niet gezegd dat wij zelf voor de inschrijving zouden moeten zorgen.

Vriendelijke groet

John“

Ik verzend het bericht

Probeer het onheilspellende gevoel van me af te zetten

Ik hoop dat dit niet de voorbode is voor nieuwe problemen

Maandag 23 mei

Ik sta in de hal van het statige herenhuis aan de Laan Copes van Cattenburch 60a

De vriendelijke secretaresse heeft me beloofd dat de heer Van Dam “er zo aan komt”

Ik kijk wat om me heen

De vierkante ruimte is onlangs van een nieuwe verflaag voorzien

Er hangt nog een penetrant chemische luchtje in het gebouw

Ik schrik op van het onverwachte stemgeluid: “John…”

Schielijk draai ik me om

Maarten van Dam loopt energiek op me toe, zijn hand uitgestoken

“Alles goed?”

Ik neem zijn hand aan

“Uitstekend, dank U”

Hij kijkt me monter aan vanachter zijn brillenglazen

“Zullen we dan maar naar mijn kantoor gaan?”

Hij gaat me voor naar een deur aan de linkerzijde

Behalve een bureau en twee stoelen staat er niets in de onpersoonlijke ruimte

De muren zijn kaal en aan de geur te beoordelen ook pas onder handen genomen

Maarten opent een van de ramen aan de straatzijde op een kier

Zachte verkeersgeluiden dringen tot de kamer door

Hij verontschuldigt zich: “Wij zijn pas verhuisd, er moet nog het een en ander aan de inrichting gedaan worden…”

Hij neemt plaats aan het bureau, nodigt me uit tegenover hem te gaan zitten

“Zo…”

Hij kijkt me verwachtingsvol aan

Ik trek mijn gezicht in een zakelijke plooi

“U zult wel enig idee hebben waarom ik om deze afspraak verzocht heb?”

Hij knikt: “Ik heb het een en ander opgevangen ja…”

Ik vertel hem in grote lijnen de gebeurtenissen van de afgelopen weken

Af en toe knikt hij

Ik vertel dat ik in contact ben gekomen met een van de slachtoffers van Henk

Dat de man, ik noem bewust zijn naam niet, enkele percelen van hem gekocht heeft met de bedoeling erop te gaan bouwen

Dat het achteraf grond met een agrarische bestemming bleek te zijn

“Die meneer is ook klant van Holland Trade House en door jullie in contact met Henk gebracht…”

Ik kijk hem doordringend aan

Dan vertel ik hem wat we van de heer Hruska te weten zijn gekomen

Hij lijkt niet verrast, van zijn gezicht valt tenminste niets af te lezen

Tot slot som ik alle problemen op die ik de laatste weken met Henk heb gehad

Ik haal diep adem

Kom tot de kern van de zaak: “Ik wijs U er op dat U degene bent die Westendorp aan ons voorgesteld heeft. U en uw organisatie dragen dus toch wel wat verantwoordelijkheid in deze zaak”

Hij gaat wat verzitten in zijn stoel

Maakt een afwerend gebaar

“Nou…. Ik heb natuurlijk wel wat geruchten gehoord over Henk”

Hij werpt me een samenzweerderige blik toe: “Wekostav schijnt het dan ook erg rustig te hebben momenteel”

Dan betrekt zijn gezicht weer: “Maar verantwoordelijkheid is een groot woord. Hoe konden wij destijds weten dat Westendorp zich zo zou ontwikkelen?”

Ik voel een lichte ergernis opkomen

“Jullie hadden hem beter kunnen natrekken. Tenslotte had hij ook in Nederland al het nodige op zijn kerfstok”

Hij blijft stoďcijns: “Daar hebben we helaas niet de mogelijkheden toe. We kunnen alleen de normale bedrijfsgegevens opvragen via de Kamer van Koophandel en daaruit blijken geen onregelmatigheden”

Ik bijt op mijn tong, slik een scherpe opmerking in

De gehele regio was verdorie op de hoogte van de slechte reputatie van de man en zijn bedrijf

Hebben de connecties waar ze voortdurend mee pronken dan helemaal niets opgevangen?

Hadden we niet al veel eerder gewaarschuwd moeten worden?

Ik beheers me echter, wil het gesprek niet uit de hand laten lopen

Wie weet heb ik hem nog nodig

Ik vertel dat ik van plan ben met Henk te breken zogauw het kasteel op mijn naam staat

Dat ik hulp verwacht indien ik daarbij op nog meer problemen mocht stuiten

Hij knikt aarzelend

“Ik zal Dennis Ritsema op de hoogte stellen van je bezoek. We zullen doen wat in onze mogelijkheden ligt”

Zijn lichaamstaal insinueert dat hij mijn bezoek als beëindigd beschouwt

Hij staat op, ik volg zijn voorbeeld

Er wordt me uitgeleide naar de uitgang gedaan

Bij de deur aangekomen houdt hij even in

Op zijn gezicht verschijnt een peinzende uitdrukking

“Die meneer die die percelen gekocht heeft, zou die contact met mij willen opnemen?”

Ik kijk hem vorsend aan

Blijkbaar zit het hem toch allemaal niet lekker

“Ik zal het hem vragen”

Onverwachts splijt een brede glimlach zijn gezicht

“Wilt U hem dan zeggen dat ik de eerstkomende tijd niet op kantoor ben? Vanaf half juni ben ik weer beschikbaar. Ik ga namelijk trouwen”

Die toch wat persoonlijke mededeling overvalt me

Ik breng stamelend een felicitatie uit

“Dank U. En nog veel succes met uw project…”

De deur valt achter me in het slot

Wat verbouwereerd zet ik koers richting mijn Rexton die een paar straten verderop geparkeerd staat

Ik heb een onbevredigd gevoel aan het gesprek overgehouden

Misschien had ik hem toch harder moeten aanpakken

Wat onder druk moeten zetten

Aan de andere kant…

Ik schud mijn hoofd

We zullen zien wat het effect van mijn bezoekje is geweest

Ik houd intussen zorgvuldig contact met Henry

Woensdag 25 mei ontvang ik een opmerkelijk berichtje:

“Hey John,

Tot mijn verbazing belde onze "heer" mij gistermiddag. Het begon redelijk standaard. Hij vroeg om  € 100.000 wat later 2x zoveel werd. I kinda lost it for a moment. Ik heb hem herinnerd aan al zijn beloften en gezegd dat ik het nu wil ZIEN! Hij beweert er nu voor te kunnen zorgen dat ik voor september een bouwvergunning heb. Natuurlijk geloof ik dat meteen en heb ik vandaag  € 200.000 overgemaakt! Yeah right! Ik heb gezegd eerst zien dan geloven en wanneer er tenminste 2 ton binnen is dat we dan verder zouden praten. Hij gaat ervoor zegt ie. Een gevoel van deja vu bekroop me en toen kon ik weer lachen. Heb het verder aangehoord en ben op zoek gegaan naar de site van Eureality.

Ik ga met hun een afspraak maken, want na jouw verhaal en hun internet site gezien hebbend had ik wel zoiets van dat ik maar es met hun om tafel moet gaan zitten.

Ik hoor graag van je. Misschien kunnen we mekaar hier een keer zien voor we mekaar weer in CZ ontmoeten?

Henry Tensing”

Ik schud mijn hoofd

Onvoorstelbaar, Henk moet werkelijk in grote geldnood zitten

Dit is gewoon bedelen

Ik tik een berichtje terug:

“Hoi Henry,

Nog steeds de ongebroken optimist merk ik.... En zo hoort het ook!

Ik heb nog geen plannen om weer naar Tsjechië te gaan, dat hangt af van het feit of ik er iets nuttigs te doen heb. Mocht er zich iets voordoen dan kan ik a la minute weg omdat ik momenteel nergens aan vast zit.

Ongelooflijk schaamteloos en brutaal dat meneer nog steeds om geld durft te vragen. Hij denkt zeker dat ie met een stelletje idioten te maken heeft! Ik zou maar niet tot september wachten op de bouwvergunning, weet bijna wel zeker dat het alleen maar woorden zijn om je aan het lijntje te houden.

Het thuisfront was enigszins geschokt over de nieuwe feiten maar ook blij dat we nu met 'meneer' kappen, ze had al veel langer zo haar twijfels. Ik raad de man aan niet in haar buurt te komen....

We moeten zeker contact houden en ervaringen uitwisselen. Ieder van ons kan daarmee, lijkt me, zijn voordeel doen.

Hou je taai, John“

Vrijdag 27 mei, 14.45 uur:

„Goede middag heer Damink,

Ik heb voor u een kort bericht van Pavel. Het slot staat steeds niet ingeschreven in het Kadaster (geen voorstel). Wilt u dan niet over met de heer Westendorp praten, omdat heer Kucera doet zijn handen weg van dit zaak.

Verzekering: het kan pas naar het inschrijving (voorstel gedaan). Wij hebben met baas van de filiaal Allianz hier in Nachod gesproken en hij zei, dat ze het slot kunnen verzekeren,

maar met bepalde voorwaarden. Ze kunnen met het oog op huidige staat het slot op vandalisme niet verzekeren. Wij hebben zich beetje geinformeerd en ze kunnen u verzekeren en het verzekering zal u ca **.000,- kronen (ca *** euro) per jaar kosten.

Tot zover onze informaties.

Prettige weekend

Jana en Pavel“

Ik trek mijn wenkbrauwen op

Lees het bericht nog eens door

Ik zucht, de taal blijkt plotseling toch een obstakel

Geen voorstel?

Wat bedoelt ze daar mee?

Ik kijk op mijn horloge

Het is te laat om nog te bellen

Ik sluit Outlook af

Peinzend wrijf ik over mijn kin

Geen voorstel.... Geen voorstel...

Dan begint het me te dagen

Ik vloek binnensmonds

Het zal toch niet waar zijn...

No more „mańana“ sir...

Een “glasje champagne”

Ik ben geen vechtjas

Nooit geweest ook

De laatste ruzie die ik me kan herinneren dateert uit mijn vroege jeugd

We schopten elkaar beurtelings onder onze zitvlakken totdat een van ons opgaf

Destijds was ik dat

Het deed nauwelijks pijn

Er vloeide geen bloed, er vielen geen blauwe ogen, geen kneuzingen

Ook in mijn uitgaansjaren probeerde ik altijd de knokpartijtjes te vermijden

Maar deze man...

Wat moet ik met hem aan?

Moet ik weer genoegen nemen met een mondelinge toezegging?

Die dan waarschijnlijk weer niet wordt nagekomen?

Hij tergt me tot het uiterste

Drijft me tot waanzin

Wat als hij niet wil meewerken?

Wat als hij weigert het „Verzoek tot overschrijving“ te tekenen?

Heb ik dan eigenlijk wel een andere keus?

Misschien kan ik hem lichtjes bij zijn revers pakken

Hij is tenslotte maar een klein menneke

Ik schud mijn hoofd

Zet de dwaze gedachte van me af

Dat doe je niet John, zo zit je nu eenmaal niet in elkaar

Bluffen, ik moet hem gewoon afbluffen

Ik stal mijn Rexton op de rustige parkeerplaats tegenover de ingang van het park

Pak mijn aktentas, sluit de auto af en steek het brede bospad over

Negeer het bord „Gasten s.v.p. melden bij de receptie“

Loop langs de slagboom het park op, neem het pad dat naar links voert

Ik passeer verschillende chalets af en toe afgewisseld met een stacaravan

De perceeltjes waarop ze staan zijn klein maar netjes afgescheiden door lage buxusheggetjes

Het park maakt een verzorgde indruk, de huisjes zien er keurig onderhouden uit

Toch zie ik me hier nog niet zitten, privacy is een groot goed voor mij

Hier en daar geniet een pensionado in zijn tuin van het aarzelende zonnetje

Ik volg de aanwijzingen van Henk op

Zie de zwarte Pajero voor een eenvoudige houten chalet

De tuin is voorzien van een schuurtje, net groot genoeg voor een tweetal fietsen

Henk’s Nederlandse onderkomen blijkt nog bescheidener dan dat in Tsjechië

Wat je ook van de man kunt zeggen, hij heeft in ieder geval geen last van claustrofobie

Ik zie geen beweging rondom het huis

Klem mijn aktentas wat steviger onder mijn arm

Klop op de voordeur

Het blijft stil

Even vrees ik dat de vogel gevlogen is

Ik tuur door het ruitje naar binnen

Klop nogmaals, dit keer wat nadrukkelijker

Dan hoor ik gestommel

Henk’s gestalte verschijnt in het smalle halletje

De deur wordt geopend

Hij is informeel gekleed in een vale spijkerbroek en een grijs flanellen overhemd

De bovenste knoopjes open, daaronder een T-shirt

Zijn voeten zijn in slippers gestoken

„Hoi John“

„Dag Henk“

Hij kijkt me onderzoekend aan voordat hij opzij stapt om me binnen te laten

We staan wat onhandig te manouvreren in de krappe ruimte

Hij verontschuldigt zich

„Ik heb hier geen grote woning nodig, ben niet meer zo vaak in Nederland“

Ik antwoord niet, het zal me een worst wezen hoe hij woont

Hij gaat me voor naar wat voor de woonkamer door moet gaan

De ruimte staat tsjokvol met meubels, er is nauwelijks een doorgang om te lopen

De atmosfeer is wat bedompt

Ik ruik resten van een onlangs genuttigde maaltijd

Van Ria of Hendrik-Jan is geen spoor te bekennen

„Ga zitten“

Hij wijst naar een wat verschoten fauteuil bij de houten salontafel

Neemt zelf plaats aan de andere kant, op veilige afstand

Kijkt me afwachtend aan

Ik besluit met de deur in huis te vallen in een poging hem te overdonderen

 „Weet je wat voor datum het vandaag is?“

Hij kijkt me niet-begrijpend aan

„Datum? Het is...“

Hij kijkt op zijn horloge: „...zes juni... Hoezo?“

„Klopt, het is zes juni. Welgeteld een maand en drie dagen nadat we het contract ondertekend hebben. Een contract dat nog steeds niet bij het kadaster in Trutnov ligt. Wat is er aan de hand Henk? Zijn er misschien dingen die ik weten moet?“

Ik kijk hem doordringend aan

Hij ontwijkt mijn blik

„Er is helemaal niks aan de hand. Ik ben die contracten gewoon vergeten...“

„Vergeten?“

Ik begin me op te winden

„Na alles wat er gebeurd is ben je ze gewoon vergeten? Ben je misschien ook vergeten dat ik al een dik jaar zit te wachten totdat het kasteel op mijn naam staat?“

Hij gaat wat rechterop zitten, kijkt me verontwaardigd aan

„Ik wilde je alleen maar helpen door het kasteel op naam van Wekostav te kopen...“

Ik kijk hem ongelovig aan, waar slaat dit nu weer op?

„Helpen? Is dit wat je helpen noemt? Je loopt de boel constant te vertragen!“

Onwillekeurig verhef ik mijn stem

Hij trekt zijn mond samen tot een grimmige streep

„Ik vertraag helemaal niets! Ik zal Latja zometeen nog eens bellen. Hij zal het wel te druk hebben gehad...“

Ik hef bezwerend mijn handen omhoog

„Oh nee. Dat heb ik nu wel vaak genoeg gehoord. Als jullie geen tijd hebben moet ik het zelf maar regelen“

Ik reik naar mijn aktentas en open die

Hij kijkt argwanend toe, op het puntje van zijn stoel

Ik pak het „Verzoek tot overschrijving“ en leg die voor hem op tafel

Leg mijn pen ernaast

Kijk hem afwachtend aan

„Je weet vast wel wat dit is?“

Hij kijkt vluchtig naar het formulier, knikt

„Ok, aangezien Latja blijkbaar geen tijd heeft en jij nogal vergeetachtig bent zal ik het zelf wel regelen. Ik had graag dat je dit tekende“

Hij kijkt me aan, ziet geen ruimte voor twijfel in mijn ogen

Protesteert nog even, zonder overtuiging: „Maar dat heb ik al getekend...“

Ik blijf voet bij stuk houden

„Je hebt het dan misschien wel getekend maar niet naar mij gestuurd zoals beloofd“

Hij kijkt me aan, haalt zijn schouders op

„Oké, wat zal het ook... als ik je daar een plezier mee doe...“

Zuchtend zet hij zijn krabbel op de daarvoor bestemde plaats

Schuift het formulier met een onverschillig gebaar naar mijn kant van de tafel

„Zo, ik heb gedaan wat je wilde. En nu?“

Ik pak het document en berg het weer op in mijn aktentas

 „Ik stuur het naar Eureality. Die zullen de contracten bij je afhalen en de hele reut inleveren bij het kadaster. Dat scheelt jou en Ladja tenminste weer wat werk“

Mijn sarcastische opmerking ontgaat hem blijkbaar

„Al goed hoor, je hoeft niet boos te worden... Maar laat ze wel vooraf even bellen. Enneh... ik ben trouwens pas vanaf donderdag weer in Tsjechie. Morgen moet ik hier nog iets afhandelen“

Ik doe mijn best mijn opluchting niet te laten merken

 „Is goed, ze zullen je bellen voor een afspraak“

Ik overweeg te vertrekken, heb genoeg van zijn gezelschap

Toch is er iets dat me weerhoudt, een gevoel

Hij gaf me net iets tč gemakkelijk toe

Zit er misschien een nieuw addertje onder het gras?

En wat is in Godsnaam de reden voor zijn voortdurende tegenwerking?

Oké, hij heeft problemen, schulden

Maar wat wil hij hiermee bereiken?

Ik kan hem tenslotte via juridische weg dwingen mee te werken

Ik sta op het punt om hem nader aan de tand te voelen

Zie de stuurse uitdrukking op zijn gezicht

Besef dat hij me vandaag geen antwoorden gaat geven

Ik sta op

„Ik zal je verder niet van je werk afhouden. Je had toch nog een afspraak hierna?“

Hij knikt aarzelend: „Ja, klopt...“

Bij de deur houdt hij me nog even staande

„Euh.. John..?“

„Ja?“

Ik kijk hem aan

„Dit heeft toch verder geen gevolgen voor onze samenwerking? Per slot van rekening heb je nu toch wat je wilde...?“

Ik staar hem meewarig aan

„Ik heb alleen nog maar een papiertje Henk, het kasteel staat nog op naam van Wekostav...“

Ik draai me om en loop weg

Hij kijkt me wat beteutert na

Ik wandel het terrein af, in de richting van de parkeerplaats

Een oudere man zit aandachtig de krant te lezen voor zijn huisje

Hij schuift zijn leesbril omhoog als ik hem passeer

Steekt zijn hand op: „Middag, weertje hč?“

„Heerlijk!“ beaam ik goedgehumeurd

Ik lach hem vriendelijk toe

Hij moest eens weten wie hij zoal als buurlui heeft...

Ik onderteken het „Verzoek tot overschrijving“ en stop het formulier in een enveloppe

Morgen zal ik het met „Priority“ naar Eureality versturen

Ik tik een berichtje naar Jarmila

Vertel dat de handtekening binnen is en dat ze het document binnenkort verwachten kan

Vraag of ze de contracten wil afhalen bij Henk aan kantoor en inleveren bij het kadaster

Besluit met:

„Als de inschrijving een feit is neem ik de volgende keer dat ik naar jullie kom een doos Nederlandse chocolade mee!“

Vrijdag 10 juni

„Hallo John,

Ik heb gisteren de voorsteel voor inleg bij de kadaster van jou in orde ontvangen.

Ik heb vandaag met meneer Westendorp afgesproken, dat ik op maandag bij hem langs kom en zal alles bij hem ophalen. Op maandag als ik terug ben, laat ik je weten hoe is dat gegaan.

Met vriendelijke groet, Jarmila“

Maandag 13 juni

“De afspraak ging niet door. Meneer Westendorp hij heeft mij vanmorgen gebeld. Er was ongeluk op de bouwplaats. Hij zei hij moest daar bij zijn”

Verslagen laat ik mijn schouders hangen

Houdt het dan nooit op?

Jarmila vervolgt: “Wij hebben voor morgen om elf uur nieuwe afspraak gemaakt. Ik hoop dat die wel doorgaat…”

Op de achtergrond hoor ik Pavel iets zeggen

“Momentje John…”

Er volgt een kort overleg

“Hallo John?”

“Ja?”

“Pavel, hij zegt misschien is verstandig dat u belt met meneer Westendorp dat afspraak morgen wel doorgaat”

“Is goed, doe ik”

Ik bel me suf die middag

Hij neemt niet op

Twee keer krijg ik de ingesprektoon

Telkens als ik het nummer draai neemt mijn woede verder toe

Ten einde raad doe ik het enige wat mij nog rest

Ik stel een fax op:

“Henk,

Ik heb je verschillende keren geprobeerd te bellen. Ik heb begrepen dat je afspraak met Jarmila van EUreality vandaag niet door is gegaan. Ik hoorde dat je morgen (dinsdag 14 juni) een nieuwe afspraak hebt met Pavel Sodomka. Ik zou het erg op prijs stellen als die morgen wel doorging en je hem de 5 koopcontracten en de twee op het gemeentehuis gemaakte kopieën van de uittreksels van Cosy Cottage en Wekostav zou overhandigen. Als je zelf verhinderd bent kun je Latja de contracten aan Pavel laten geven. Mocht de heer Sodomka, om wat voor reden dan ook, de contracten niet krijgen dan ben ik vanaf donderdag weer in Tsjechië om  zelf voor de inschrijving te zorgen.

Ik wil deze week de inschrijving bij het kadaster rond hebben.”

Ik verstuur de fax

Voor de zekerheid laat ik hem vergezeld gaan met een bericht per e-mail

Er komt geen antwoord op mijn dringende verzoek

21:35 uur:

“Geehrter Herr Sodomka,

 Ik habe viele Mahle versucht Herrn Westendorp an zu rufen, leider hat er nicht aufgenommen. Ich habe ihm einen Email und ein Fax geschickt und ihm eindringlich gebeten die Kontrakte am Dienstagmorgen um 11.00 Uhr an ihnen zu ubergeben. Wenn der Termin, durch zutun von Herrn Westendorp, wieder nicht stattfindet werde ich am nachsten Mittwoch abreisen nach Tschechien und die Papiere selbst abholen.

Wir danken ihnen fur ihre Mühe bis jetzt!

Freundliche Grusse, John”

Dinsdag 14 juni

Het is even na één uur als de telefoon overgaat

Gespannen neem ik op

“Met John”

“Hallo John, Jana hier”

“Hoi, hoe is het gegaan?”

Ik houd mijn adem in, op alles voorbereid

 “Goed, hij was half uur te laat en er waren meer klanten”

“Heb je de contracten meegekregen?”

“Ja, ze zijn ook al ingeleverd bij kadaster”

Ik bal mijn vuist: Yes!

“Meneer Westendorp hij was een beetje… hoe zeg je dat… zenuw…”

“Zenuwachtig?” vul ik aan

“Ja, zenuwachtig” vervolgt ze lachend

Ik bedank haar en Pavel uitvoerig

18:57 uur:

„Goede avond heer Damink,

Even kort herhaling: wij waren vandaag in Trutnov bij de heer Westendorp en eindelijk hebben wij de koopcontracten gekregen en zijn afschrift van het Handelsregister en dan kon Pavel alles meenemen en uw slot laten bij het kadaster registreren. Wij hebben nog een koopcontract hier bij ons in het kantoor gelaten. De contract en hoe het zit met het T mobile wil Pavel even uitzoeken, misschien moet u mee naar dit maatschapij, maar dat weten we nog niet. U hoort nog van ons. Wij wensen u prettige avond verder (met glasje champagne).

Met vriendelijke groeten, Jana en Pavel“

Het „glasje champagne“ wordt een Bacardi-Cola, dubbele Bacardi

Ik heb iets te vieren