Tik, tik, tik…

Ik bezoek beide beurzen

De presentatie van mijn project is, dankzij de videovisualisatie, wel wat verbeterd

Er is zelfs speciaal voor het vertonen ervan een LCD-scherm aangeschaft

Tot mijn vreugde constateer ik dat er regelmatig mensen blijven staan om de beelden te bekijken

Toch ben ik nog niet helemaal tevreden

Het mag, wat mij betreft, allemaal wel wat uitbundiger

De typische “kasteelsfeer” van het project moet veel meer benadrukt worden

Ik houd mijn mening voor me, op dit moment valt er toch niets meer aan te veranderen

Ik wil Jarmila en Veronika niet voor de voeten lopen, blijf dus maar kort

De beurzen leveren belangstellenden op maar helaas geen concrete resultaten

Ik ben bijzonder teleurgesteld

De tijd tikt door en mijn bezorgdheid groeit

Mijn banksaldo is niet oneindig

Het project moet binnenkort echt op gang komen

Tot nu toe heeft het me alleen maar geld gekost

Het wordt tijd dat er ook eens wat binnenkomt

Ceska Sporitelna eist, naast mijn eigen inbreng, enkele reserveringscontracten

Het aantal is afhankelijk van de hoogte van het bedrag dat met de aankoop van de appartementen gemoeid is

Logisch, vind ik, men wil enige zekerheid dat het project niet tot mislukken gedoemd is

Maar hoe trek ik de eerste klanten over de streep?

Als er maar één toehapt volgt de rest vanzelf, daar ben ik van overtuigd

Maar daarvoor moet er wel iets gebeuren, realiseer ik me

Even overweeg ik mijn eigen investering te verhogen

Verwerp mijn ingeving vrijwel direct, te riskant

Wat als er werkelijk geen belangstelling is?

Wat als ik me vergist heb?

Er verschijnt een koppige uitdrukking op mijn gezicht

Dat geloof ik niet, we doen het alleen niet goed

Het moet allemaal veel grootser, landelijker

We moeten het anders aanpakken

Maar hoe?

Mijn interview op BNR Nieuwsradio heeft slechts tot een korte opleving van de bezoekersaantallen op mijn site geleid

Misschien had ik de naam Cosy Cottage wat vaker moeten laten vallen…

Tijdens een Google-sessie valt mijn oog op de link “AdWords”

Min of meer uit verveling klik ik op de url

Lees het verhaaltje door

Geleidelijk aan begint mijn belangstelling te groeien

Dit kon wel eens een uitstekende manier zijn om meer bezoekers naar mijn site te trekken

Ik besluit een poging te wagen

Per slot van rekening hoeft er alleen per “klik” betaald te worden

Ik probeer een advertentie op te stellen volgens de geldende richtlijnen

Dat valt nog niet mee, de lengte van de slogan moet binnen een bepaalde marge blijven

Uiteindelijk lukt het me een korte en krachtige boodschap op te stellen

Nu nog de zoekwoorden instellen

Ook dat blijkt een echte puzzel

Hoe breder de range, hoe duurder het wordt

Een woord als “Tsjechië” bijvoorbeeld is slechts haalbaar als ik het bedrag, dat ik er per dag voor over heb, aanzienlijk verhoog

Ik besluit voorzichtig te beginnen

“Zacler”, “Kasteel”, “Reuzengebergte”…..

Ik sla de woorden op

Test het resultaat uit

Zie hoe mijn boodschap rechts naast de gevonden info verschijnt onder het kopje “Gesponsorde links”

Ik wacht een paar dagen af

De bezoekersaantallen nemen toe, maar te weinig naar mijn smaak

Ik verhoog de inzet

Het aantal “klikken” neemt navenant toe

Het aantal informatieverzoeken helaas niet

Ik verhoog nogmaals de inzet

Kijk bezorgd naar de oplopende rekeningen

Na een aantal weken, en duizenden euro’s armer, beëindig ik de campagne

Mijn site trekt weliswaar een aanzienlijke hoeveelheid bezoekers maar levert nauwelijks nieuwe klanten op

Ik ben er van overtuigd; internet is niet het medium voor mijn project

Niet alleen de promotie wekt mijn bezorgdheid op

Ook de rentabiliteit van het project staat onder druk

Ik raadpleeg mijn Excel-spreadsheet

Laat er nog een paar rekensommetjes op los

Kijk fronsend naar het eindresultaat

De planning van het zwembad en de bergruimtes dragen bepaald niet bij aan een hogere winst

En dan is er ook nog sprake van een verhoging van de DPH per 1 januari 2007 van 5 naar 19%

Ik schud mijn hoofd, zucht

Maar de cijfers blijven de cijfers

Ik besluit Pavel deelgenoot te maken van mijn zorgen

Begin oktober vlieg ik met EasyJet vanuit Dortmund naar Praag

Het wordt een bliksembezoek van vier dagen

Ik heb een afspraak met Pavel in Hotel Duo

Vrijdagmiddag zes oktober

Ik kijk uit het raam van mijn hotelkamer

Aan de horizon zie ik de neonreclame van Kaufhalle

Ik ben net terug van een bezoekje aan het centrum van Praag

Heb mijn lunch genoten bij een van de restaurantjes aan het Wenceslas plein

Me verbaasd over het aantal Japanners dat met kinderlijk enthousiasme de astronomische klok bewondert

Applaudisserend, wanneer Jezus en zijn apostelen voorbijtrekken, alsof het om een echte voorstelling met levende personen gaat.

Ik heb ook voor het eerst gebruik gemaakt van de veelgeroemde Praagse metro

Met de nodige moeite weet ik een kaartje uit de automaat los te peuren

De aanwijzingen staan helaas alleen in het Tsjechisch vermeld

Een wat ongeduldig geworden wachtende achter me helpt me tenslotte uit de brand

Er volgen nog meer strubbelingen wanneer ik mijn eindbestemming bereikt heb

Als ik het poortje bij de uitgang passeer word ik tegengehouden

Ik laat mijn kaartje zien aan een wat opgewonden vrouwelijke beambte

Ze schudt haar hoofd en begint luidkeels op me in te praten, daarbij op het kaartje wijzend

“Sorry, don’t speak Czech…” probeer ik

Ze kijkt me aan

Roept er een, blijkbaar hogere, functionaris bij

Een kort overleg volgt

Dan haalt ze haar schouders op, wuift me toe verder te lopen

Ik bestudeer mijn kaartje zorgvuldig

Weet tot op de dag van heden niet wat er mis mee is

De terugweg naar mijn hotel verloopt overigens probleemloos

Ik hoef mijn kaartje nergens te laten zien

Rond twee uur gaat mijn mobieltje

 “Met John”

“Hallo, Veronika hier. Jij woont niet in hotel Duo”

Ik sta even met mijn mond vol tanden

Woont niet in hotel Duo?

“Hoe bedoel je?” vraag ik van mijn stuk gebracht door de wat vreemde formulering

“Wij staan bij de balie, receptionist zegt dat jij hier niet woont”

Ik schud geërgerd mijn hoofd

“Ik kom naar beneden, een momentje…”

Ik grijp mijn aktetas en spoed me naar de liften

Werp de receptionist een verwijtende blik toe voor ik Pavel en Veronika de hand druk

We nemen in de lounge plaats, zo ver mogelijk van een stel luidruchtige Engelse gasten

Na de gebruikelijke plichtplegingen kom ik terzake

Ik overhandig de resultaten van mijn berekeningen

Uit mijn bezorgdheid

De cijfers worden grondig bestudeerd

Met behulp van de tolkdiensten van Veronika leg ik de diverse posten uit

Wijs op het cijfer onderaan de lijst dat vet onderstreept is

Constateer dat ik vind dat dat cijfer hoger moet worden

Op deze manier is het me te riskant

Het Engelse gezelschap barst plotseling uit in een daverend lachsalvo

Het bier vloeit er rijkelijk, de barman kan zijn werk achter de tap met moeite aan

Even wordt het praten ons onmogelijk gemaakt

Ik werp een verstoorde blik in de richting van de met glazen gevulde tafel

Even later verstomt het lawaai weer tot een aanvaardbaar niveau

Veronika vertaalt: “Pavel, hij wil weten of jij denkt dat Nederlanders zoveel geld willen betalen voor appartementen. Hij denkt dat prijzen al hoog zijn”

Ik merk op dat het een bijzonder luxe project wordt

Bovendien vind ik de prijzen niet exorbitant hoog

En het moet natuurlijk ook voor mij wel interessant blijven

Pavel knikt begripvol, ja, daar kan hij zich iets bij voorstellen

We buigen ons over de cijfers, stellen hier en daar wat bij

Ondanks de sceptische blikken, die mij ten deel vallen, komen we er vrij snel uit

Ik zucht, het moeilijkste gedeelte is achter de rug

Snijd een andere kwestie aan

“Heb je nog geïnformeerd naar de mogelijkheid wat bomen rondom het kasteel te kappen in verband met het uitzicht vanuit de appartementen?”

Het is een heikel punt voor mij

Pavel kijkt zuinig

Hij is al eens bij het beheer van Krkonose geweest, zonder resultaat

De heren zijn bijzonder zuinig op hun aanplant

Maar hij kan het nog eens proberen?

Ik knik, ja graag

Verder bestaat natuurlijk de mogelijkheid dat sommige bomen “per ongeluk” aan de motorzaag ten prooi vallen

Hij kijkt me betekenisvol aan

Even ben ik verbaasd, begrijp niet wat hij bedoelt

Dan schud ik mijn hoofd, nee toch maar niet

De verdenking zou onmiddellijk op mij en mijn project vallen

Ik heb al genoeg problemen aan mijn hoofd

De Engelse dames en heren zijn inmiddels afgedropen

Ongetwijfeld naar hun kamers om een roesje uit te slapen

Het is rustig geworden in de lounge van hotel Duo

Ik heb nog een punt op mijn agenda

De servicekosten, een veelgestelde vraag van klanten, waar ik tot nu toe noodgedwongen wat vaag over ben gebleven

Ik kwam niet verder dan dat het bedrag “binnen de perken” zou blijven

Ik krijg de toezegging dat er binnenkort aandacht aan besteed zal worden

Binnen enkele dagen zal ik de gevraagde info per mail ontvangen

Het is inmiddels half vijf

Pavel en Veronika hebben nog een behoorlijk reisje voor de boeg

Ik permitteer me een afzakkertje voor ik mijn kamer opzoek

Ik promoot mijn project in magazines en vakbladen

Acquisiteurs beloven me gouden bergen als ik in hun blad adverteer

“Uw project valt precies binnen onze doelgroep” is de gevleugelde uitspraak

Ik gruwel onderhand van de opzichtig ingestudeerde woorden

Schrik telkens weer van de prijzen

De beoogde effecten blijven uit

Ik kom tot de conclusie dat ik het weer over een andere boeg zal moeten gooien

Dit gaat niet werken

“Goedemiddag, u spreekt met Gerda Koenders* van Waterbeek Media. Bel ik gelegen?” (* naam gefingeerd)

Het is woensdagmiddag 20 december 2006

Ik tast diep in mijn geheugen

Waterbeek Media?

“Ja hoor, ik heb wel even…”

“Spreek ik met de heer John Damink?”

“Spreekt u mee”

“En u bent de initiatiefnemer van een project in eh… Zakler in Tsjechië?”

Ik word wat ongeduldig, kom op mens, wat wil je van me?

“Dat is correct”

“Mag ik ons bedrijf even voorstellen? Waterbeek Media houdt zich bezig met crossmediale concepten waarin de kapitaalkrachtige consument geïnformeerd wordt over thema's die aansluiting….”

Ik zet me schrap, weer een verkooppraatje, net waar ik behoefte aan had

Dan berust ik in het onvermijdelijke, laat het over me heen komen

“…vinden bij hun leven en interesses. Waterbeek Media heeft al diverse concepten ontwikkeld en uitgebouwd voor adverteerders en sponsoren die op zoek zijn naar een specifieke doelgroep met een duidelijk profiel.”

Ik gaap, bijzonder interessant mevrouw, maar komt u eens ter zake

Alsof ze mijn stemming aanvoelt vraagt ze: “Bent u bekend met House Vision?”

“Euh… vaag…”

Ik heb het programma nog nooit bekeken

Ik doe een dappere poging: “Is dat niet dat programma waarin zomerhuisjes te koop worden aangeboden?”

Ze kucht wat gegeneerd

“Nou het gaat wel over iets meer dan zomerhuisjes… We hebben diverse grote projecten in onze uitzending gehad waaronder enkele in Spanje en Dubai…”

Oei, ik heb mevrouw op d’r teentjes getrapt

“Oh, nou… Ik zal er eens naar kijken…”

Mijn ongeduld groeit, waar gaat dit gesprek heen?

“House Vision is een van onze activiteiten. Het programma wordt elke zondagavond op prime-time op RTL4 uitgezonden. Een herhaling van de uitzending volgt op de zondag daaropvolgend om half twaalf, ook op RTL4”

Ik bestudeer mijn nagelriemen, besluit dat het hoog tijd wordt om ze eens terug te duwen

“We zouden in ons programma graag wat tijd besteden aan uw project in Tsjechië. Zou ik een afspraak met u kunnen maken? We zouden wat mogelijkheden kunnen bespreken”

Ik spits mijn oren, mijn belangstelling is gewekt

Mijn project op TV?

Dat zou wat wezen

Ik reageer bewust niet al te enthousiast

Er hangt vast een behoorlijk prijskaartje aan

Misschien is het zelfs niet eens haalbaar

“Is prima, roept u maar”

We prikken een datum en een tijdstip

“U woont mooi hier”

Ze werpt een bewonderende blik op onze onder architectuur aangelegde achtertuin

“Och, ’t is hier wel vol te houden” antwoord ik met mijn typische Twentse nuchterheid

We, Gerda Koenders en ik, zitten aan tafel in de woonkamer

Gerda, een slanke, goed geconserveerde blondine, die ik zo rond de veertig schat, legt haar mapje met paperassen voor zich neer

Het Senseo-apparaat in de keuken produceert pruttelend twee dampende koppen koffie

“Suiker? Melk?”

Ze schudt haar hoofd: “Nee, dank u, ik drink mijn koffie liever puur”

Ik schud drie zoetjes uit de houder en vul mijn mok bij met een forse scheut melk

Gerda kijkt me nieuwsgierig aan

“Hoe bent u eigenlijk in Tsjechië terechtgekomen?”

“Tsja, eigenlijk via het internet. Ik stuitte op een site met onroerend goed…”

Het gesprek komt wat moeizaam op gang

Totdat ik de brochure van mijn project laat zien

Bewonderend bladert ze de glossy door

“U heeft wel een eh… bijzonder project, zoiets komen we niet vaak tegen”

Ik knik bevestigend

“Dat is dan ook tegelijk de reden dat ik er iets in zag. Appartementen in een kasteel, dat moet wel aanslaan, zeker gezien de ligging van het gebouw”

“Hoe lang bent u er al mee bezig?”

Ik aarzel even

“Ik heb het gebouw aangekocht in het voorjaar van 2004” antwoord ik wat ontwijkend

Ik verzwijg de problemen waar ik mee te kampen heb gehad

“En, is er al begonnen met de renovatie?”

Ze werpt een blik op de voorpagina van de brochure waarop het kasteel in heel zijn herstelde glorie pronkt

“Eigenlijk nog niet, we hebben net de laatste voorbereidingen getroffen” jok ik

“Het is de bedoeling dat we eerst een aantal kopers trekken. Die hebben dan ook inspraak in de uitvoering van hun appartement”

“Zijn er al wat appartementen verkocht?”

Ze kijkt me professioneel aan

Ik schud aarzelend mijn hoofd

“Nog niet, nee, maar er is al wel concrete belangstelling”

Ik ben me bewust van mijn enigszins defensieve antwoord

Maar de brug is geslagen

En Gerda is professioneel genoeg om er handig gebruik van te maken

“En daarin kunnen wij u misschien van dienst zijn met ons programma House Vision”

“Euh, misschien…”

 “U heeft het programma wel eens bekeken?”

“Nou, om eerlijk te zijn…”

Ze kijkt me schalks aan: “U bent een voetballiefhebber?”

“Tsja, het programma wordt op dezelfde tijd uitgezonden als Studio Sport” geef ik wat schuchter toe

“Toch zult u verbaasd zijn hoeveel kijkers er nog op House Vision afstemmen”

Ze slaat haar map open en overhandigt me de kijkcijfers van het programma

“House Vision trekt zondagsavonds per uitzending gemiddeld tussen de 900.000 en 1.000.000 kijkers. Het programma wordt de zondagmorgen daaropvolgend herhaald rond de klok van half twaalf. Dat is natuurlijk geen prime-time maar er kijken nog steeds zo’n 300.000 a 400.000 mensen naar. Als u gebruik maakt van onze aanbieding kunnen we twee items aan uw project wijden die dan op achtereenvolgende zondagen uitgezonden worden. Dat wil zeggen dat er zo’n….”

Ze doet alsof ze een snelle berekening maakt

“dikke tweeëneenhalf miljoen met uw project kennismaken”

Ze kijkt me triomfantelijk aan

“Daar zitten natuurlijk wel een hoop mensen tussen die voor de tweede keer kijken…” merk ik nuchter op

“Ja, uiteraard” geeft ze toe “Maar het blijft een unieke mogelijkheid om uw project te promoten. Onze kijkers komen, volgens onderzoeken, uit alle bevolkingsgroepen. Het merendeel bestaat echter uit de eh… wat meer bemiddelde Nederlander. Zoals tweeverdieners, mensen met hogere functies en zelfstandigen. Kortom, mensen die financieel in staat zijn om een appartement in uw project te kopen”

Ze kijkt me aan met iets van trots in haar ogen

“Had ik u trouwens al verteld dat het programma gepresenteerd wordt door Quincy Trustfull en Tim Immers?”

Ik onderdruk nog net op tijd mijn vraag: “Wie zegt u?”

Gezien haar gezichtsuitdrukking moeten het wel nationale beroemdheden zijn

Ik ben echter geen regelmatige Tv-kijker, heb dan ook nog nooit van ze gehoord

“U meent het!” veins ik

Ze kijkt me wat achterdochtig aan

Kennelijk heb ik mijn reactie wat overdreven

Toch ben ik wel aan het denken gezet door haar verhaal

TV is een machtig medium, het zou mijn project het nodige “cachet” kunnen geven

Vooralsnog ben ik echter meer geïnteresseerd in het prijskaartje van de “unieke mogelijkheid” die me geboden wordt

“En wat zou dat allemaal moeten gaan kosten?” vraag ik plompverloren

Ze lijkt even van haar stuk gebracht

Dan haalt ze een prijslijst tevoorschijn

“Als u gebruik maakt van onze aanbieding van twee items, dat wil zeggen dat uw project vier keer uitgezonden wordt, dan komt dat neer op een bedrag van…”

Ze legt de lijst voor me neer en wijst

“…vijfentwintigduizend euro. Daar komen dan nog de reis- en verblijfskosten voor onze crew bij”

Ik schrik me het apelazerus, vijfentwintigduizend euro, wow!

Ik houd mijn gezicht echter zorgvuldig in de plooi

“En die reis- en verblijfskosten? Ik mag aannemen dat uw crew geen gebruik maakt van first-class tickets bij een dure vliegmaatschappij en overnachtingen in het Hilton?”

“Uiteraard niet, we zullen de kosten zo beperkt mogelijk houden. Aan de andere kant kunnen we Quincy ook weer niet in een shabby hotel onderbrengen, we zullen de gulden middenweg bewandelen”

Weer die Quincy, hij moet toch wel ièts voorstellen

Ik besluit hem eens op het internet na te trekken

“En uit hoeveel mensen bestaat uw crew?”

“Eens kijken; een cameraman, een geluidstechnicus, de regisseur en natuurlijk Quincy of Tim, vier man dus”

Ik overweeg het aanbod

Het is een hoop geld

Aan de andere kant zou het voor een doorbraak kunnen zorgen

Gerda ziet de aarzeling in mijn ogen

“We kunnen natuurlijk wel iets met de prijs doen al zijn de mogelijkheden niet al te groot…”

We komen tenslotte enkele duizenden euro’s lager uit, exclusief de reis- en verblijfskosten

“De bevestiging kunt u binnen enkele dagen per mail en per post verwachten. Ook zullen wij u een schatting van de reis- en verblijfskosten sturen. We zijn nog bezig met een project in Slowakije, als we dat kunnen combineren met het uwe kunnen we wellicht op de kosten besparen”

Ik trek een grimas

Dat hoop ik dan maar

Nadat Gerda vertrokken is overdenk ik mijn beslissing

Het is een flinke hap uit mijn promotiebudget

Maar als dit geen resultaten oplevert weet ik tenminste waar ik aan toe ben

Tweeëneenhalf miljoen kijkers, nou ja, laten het er desnoods anderhalf miljoen zijn

Als daar niet een paar kopers tussen zitten weet ik genoeg

Tijdnood

Ik breng Jarmila op de hoogte van de aanstaande Tv-reportages

Informeer of Eureality misschien interesse heeft in deelname

Ik ben bereid het project te presenteren als een initiatief onder auspiciën van Eureality

Het zou een enorme opsteker zijn voor de naamsbekendheid van de firma

Ik verwacht in dat geval natuurlijk wel een bijdrage in de kosten

Tot mijn teleurstelling blijkt de prijs een niet te nemen barrière

Ik haal mijn schouders op, dan maar onder de naam Cosy Cottage

Ik merk wat terughoudend in de reacties van Jarmila

Misschien kunnen we beter nog wat wachten met een Tv-uitzending?

Het kasteel ligt er op dit moment niet zo fraai bij

Bovendien ligt er geen sneeuw en het kasteelterrein is één grote modderpoel

Ik houd voet bij stuk

Wachten? Waarop?

Ik vind dat ik lang genoeg gewacht heb

Leg uit dat ik al akkoord ben gegaan met de uitzending

En wat die sneeuw betreft, dat kan nog goed komen

De opnamen zijn pas midden januari gepland

De precieze data krijg ik nog te horen

Tegen die tijd kan de sneeuw wel een meter hoog liggen

Er gaan een paar dagen voorbij

De opmerkingen van Jarmila zetten me aan het denken

Dat er geen sneeuw ligt, tsja, daar kan ik niets aan doen

Maar we kunnen het kasteel vast nog wel een beetje opkalefateren

Waarschijnlijk is de tijd te kort voor een echt grote opknapbeurt

Het moet echter wel mogelijk zijn de ergste rommel in het kasteel op te ruimen

Of te verplaatsen naar een gedeelte van het kasteel dat niet in beeld komt

Misschien kunnen we hier en daar zelfs voor wat verlichting zorgen

De ergste beschadigingen in sommige appartementen camoufleren

Verder kunnen we het bruggetje, de weg om het kasteel en de binnenplaats toonbaar maken

Het onkruid verwijderen zodat het er allemaal wat verzorgder uitziet.

De planken moeten weg voor de ramen, hier en daar een nieuw ruitje

Ik raak helemaal in de ban van mijn plannen

Ondanks het feit dat het zaterdagmiddag is grijp ik naar de telefoon

Draai het nummer van Pavel, maak mijn wensen kenbaar

Het wordt een wat moeilijk gesprek zonder vertaalster

Pavel heeft intussen wel wat Nederlands opgepikt, het blijft echter behelpen

Toch lukt het me mijn bedoelingen uit te leggen

Hij zwijgt een poosje

Dan merkt hij op dat het moeilijk zal worden nog werklui op zo’n korte termijn te vinden

Hij zal zijn best doen al is hij niet erg enthousiast over mijn plannen

We spreken af dat ik donderdag 4 januari bij het kasteel ben voor overleg

De opdrachtbevestiging van Waterbeek Media heb ik inmiddels ondertekend en geretourneerd

Ik heb de aanbetaling gedaan plus een voorschot op de verblijfskosten van het gezelschap

De eindafrekening volgt nadat de precieze kosten berekend zijn

De crew blijkt niet uit vier, maar uit vijf personen te bestaan

Er gaat nog een extra cameraman mee

Nou ja, eentje meer of minder

Verder is het hoogst onzeker of Quincy Trustfull het item zal presenteren

Hij heeft rond die tijd waarschijnlijk verplichtingen bij een ander programma

En Tim Immers gaat naar Slowakije voor een project in het Tatra-gebergte

Maar ze hebben een uitstekend alternatief: Jet Sol

Ik trek mijn wenkbrauwen op; Jet Sol….?

Ik had net wat onderzoek op het internet naar de heer Trustfull gedaan

Hij kwam me trouwens slechts vaag bekend voor

Ik zap altijd snel voorbij aan het genre programma’s dat hij presenteert

Ik haal mijn schouders op; nou ja, Jet Sol dan maar…

De reportages gaan ongeveer 6 minuten per deel duren.

Ik zal de scripts over enkele dagen ontvangen

De opnamen zullen in de tweede week van januari plaatsvinden

Er wordt aandacht geschonken aan de regio en uiteraard aan het kasteel zelf

Of ik wat bezienswaardigheden weet in de directe nabijheid?

Op hooguit een à anderhalf uur rijden?

Ik pijnig mijn geheugen

Stel Kasteel Kuks en Pec Pod Snezkou voor

Voor de zekerheid breng ik de coördinator op de hoogte van het feit dat het kasteel er wellicht niet zo fraai uitziet als ze verwachten

Mail wat foto’s

Krijg een geruststellend antwoord

Ik hoef me geen zorgen te maken, ze hebben vaker met dit bijltje gehakt

Het zal een mooie reportage worden

Kerst 2006 is aanstaande

De Kerstdagen vallen dit jaar op maandag en dinsdag

Ik zucht, drie zondagen achter elkaar…

Ik koop een miniboompje, zo eentje die ruimschoots op de salontafel past

Haal de doos met versierselen van zolder en tuig het sparretje op

Als ik ter bekroning de piek plaats gaan mijn gedachten terug naar mijn interview bij BNR Nieuwsradio

Ik kijk keurend naar mijn creatie

Er zit niet één rode bal tussen

Eureality kent blijkbaar geen Kerstvakantie

Op 29 december stuurt Jarmila me wat foto’s om de erbarmelijke toestand van het kasteel te tonen

Ze merkt op dat het, gezien de tijd die we er voor hebben, een hele klus zal worden om er nog iets van te maken

Ik antwoord dat we niet meer dan ons best kunnen doen

Als het niet af is tegen de tijd dat het Tv-team arriveert is dat jammer

Het is het laatste dat ik dat jaar van Jarmila verneem

Dinsdag 2 januari 2007

“Hallo John,
Ter plaats zijn ze al bezig om het kasteel en het terrein op te knappen (het is wel een moeilijke taak) en er komen nog enkele werkers bij. Volgens Pavel zou het goed zijn gewoon in de twee appartementen een pleisterwerk te maken. De Tv-team kan misschien ook in de TV uitzending nog van enkele beelden van de visualisatie gebruik maken. Zodat mensen kunnen zien hoe zou het kasteel in de toekomst eruit zien.
Met vriendelijke groeten
Jarmila”

Donderdag 4 januari

Ik sta op de krappe oprit voor het toegangshek naar het kasteel

De motor van mijn Rexton draait stationair

Ik draai de airco een tandje hoger om te voorkomen dat de ramen beslaan

Om twee uur heb ik een afspraak met Pavel en Jarmila

Er is geen bedrijvigheid te bekennen rondom het gebouw

Het is guur weer, er staat een vlagerige wind

Donkere wolken jagen dreigend door het zwerk boven me, maar gelukkig is het even droog

Hier en daar liggen vuilwitte restanten van een sneeuwbui, enkele dagen geleden

Deprimerende waterplassen en modderpoelen overheersen echter

Ik zucht, liever had ik zo’n donzige witte deken gezien

Als was het alleen maar om de beschadigingen aan het kasteel wat te camoufleren

Ik kijk op mijn horloge, vijf voor twee

Dan ontdek ik de auto, langzaam tegen het steile weggetje opploeterend

Een moment later parkeert hij naast mijn karretje

Jarmila stapt met wapperende haren uit, even later gevolgd door Pavel

Die helpt haar zorgzaam in een dikke jas

Ze ziet wat bleekjes

We schudden handen, in Jarmila’s geval gaat dat gepaard met een kus op beide wangen

“Alles goed? Je ziet er wat moe uit” merk ik op

“Dank je, ja gaat wel… Is beetje druk geweest”

Pavel opent intussen het hangslot van de toegangspoort

Zijn gezicht staat strak

We lopen het terrein op

Ik zie dat er wat bomen gekapt zijn, nog niet genoeg naar mijn smaak, maar toch

Jarmila ziet me kijken

“Pavel, hij heeft nog een keer met beheer van Park Krkonose gepraat. Hij heeft toestand uitgelegd. Wij mogen kappen, maar niet zoveel. Kun jij nog eens uitleggen wat jij wil dat wij allemaal doen?”

Twee paar ogen kijken me aan terwijl ik om me heen wijs

“Nou ten eerste, het terrein moet netjes gemaakt worden. Alle puin moet opgeruimd worden, het onkruid zoveel mogelijk weggehaald. En misschien kan er ook iets gedaan worden aan die modderpoel daar bij het bruggetje… Oh ja, en kan die kapotte ruit van het toegangstorentje opnieuw gezet worden, het is tenslotte wel de blikvanger als je het terrein oploopt”

Pavel maakt een opmerking, zijn gezicht staat bezorgd

Jarmila vertaalt: “Pavel, hij vindt Tv-uitzending nu geen goed idee. Het was goed als die later  gekomen was. Er is weinig tijd om alles op te knappen. Zal ook moeilijk worden om genoeg mensen te vinden. Misschien moeten wij extra betalen daarvoor. Gaat veel geld kosten…”

Ik ontwijk een diepe plas water

Leg geduldig uit dat de opnamen hooguit over een dag of tien zullen plaatsvinden

Bovendien knappen we het kasteel niet louter en alleen voor het Tv-item op

Ik verwacht dat er meer verzoeken voor een bezichtiging zullen komen

Zou het dan niet goed zijn als de bezoekers een kasteel aantreffen dat een beetje toonbaar is?

Ik weet dat er weinig tijd is maar ik ben ervan overtuigd dat het nog kan lukken

En wat het geld betreft, ik ben bereid wat meer te betalen als dat noodzakelijk is

Jarmila vertaalt mijn woorden, ze veranderen niets aan de Pavel’s gezichtsuitdrukking

We vervolgens onze weg rondom het kasteel

De wind giert rond de contouren van het oude gebouw

Ik haal mijn das wat strakker aan

Wijs naar het kompleet verwilderde lager gelegen terrein aan de noordzijde

“Daar hoeven jullie niets aan te doen, daar is geen beginnen aan op dit moment…”

We lopen verder, langs het kelderraam

De planken waarmee het dichtgetimmerd was liggen op een slordige hoop ernaast

“Hmmm… We krijgen dus nog steeds ongewenste bezoekjes….?”

Het is meer een constatering dan een vraag

Jarmila knikt: “Uhuh… Misschien was beter als met ijzer afgesloten werd”

“Nou als daar ook nog eens tijd voor is… Maar dat hoeft niet meer voor de opnames hoor” laat ik er gehaast op volgen

We lopen de binnenplaats op, langs het fraaie gietijzeren sierhek

Een van de scharnieren is afgeknapt zodat de poort half in de modder hangt

Hier, uit de luwte van het kasteel, heeft de wind vrij spel

Jarmila rilt en trekt de kraag van haar jas wat hoger op

Ik wijs op enkele met planken dichtgetimmerde ramen

Moet mijn stem verheffen om boven het gebulder uit te komen

“Als jullie nog een glaszetter kunnen vinden mogen die ruiten wel vernieuwd worden. Het is geen gezicht zo met die planken”

Jarmila kijkt me ontzet aan

“Jij wil nieuwe ramen hier? Ben jij niet bang dat die weer kapot gemaakt worden?”

Ik strijk mijn haar naar achteren, probeer het tevergeefs weer enigszins in model te brengen

 “Tsja, misschien zou het kasteelterrein ook beter beveiligd moeten worden. Met waarschuwingsborden, een nieuw hek, gaas met prikkeldraad en eventueel zelfs camera’s, desnoods nep, als het maar afschrikt”

Jarmila schudt bijna onmerkbaar haar hoofd terwijl ze mijn woorden vertaalt

Ik doe alsof ik het niet gezien heb

We haasten ons naar binnen, maken een rondgang door het kasteel

Het is nog precies zoals ik het me herinner

Het puin ligt er nog, alleen de kruiwagen is verdwenen

We lopen langs de roestige elektriciteitskast waar een warrige bos draden uithangt

“Het puin moet hier natuurlijk opgeruimd worden, breng het desnoods naar een appartement waar niet gefilmd wordt”

We lopen de stenen trap op

Ik laat mijn handen over de fraai bewerkte spijlen van de leuning gaan

Ze vormen een van de weinige overgebleven zaken die niet aan de slopers ten prooi is gevallen

We kiezen twee appartementen uit waaraan speciale aandacht besteed zal worden

De rest wordt gewoon opgeruimd en schoongemaakt

De keus valt op het appartement met balkon op de eerste verdieping

Het heeft een nog volledig intact mahoniehouten plafond met fraai beschilderde panelen

De muren zijn wel gehavend, hier en daar brokkelt het pleisterwerk af

“Misschien kunnen die beschadigingen dichtgesmeerd worden?”

Pavel merkt iets op wat door Jarmila vertaald wordt

“Pavel, hij denkt dat appartementen beter helemaal gepleisterd kunnen worden, alleen stukken aansmeren ziet niet mooi uit”

Opnieuw trekt er een huivering door haar lichaam

Ik knik, een bezorgde blik op haar werpend

“Oké, vind ik prima, hopelijk kunnen jullie genoeg mensen vinden”

Pavel wrijft bedenkelijk over zijn kin

De laatste keus valt op een appartement op de tweede verdieping

Niet omdat het nauwelijks beschadigd is maar vanwege het fraaie uitzicht

Ook hier zal de stukadoor zijn handjes duchtig moeten laten wapperen

Ik geef nog wat laatste aanwijzingen voor we onze rondgang beëindigen

Dan verlaten we het kasteel, lopen, geteisterd door hevige windvlagen, het terrein af

Op het bruggetje voeren Pavel en Jarmila een kort gesprek met elkaar

Ik zie zorgelijke gezichtsuitdrukkingen

Heffende handen in machteloze gebaren

Jarmila knikt, ze ziet inmiddels nog bleker dan voorheen

Dan vertaalt ze: “Pavel, hij is niet blij. Hij denkt dat weggegooid geld is. Het is veel werk, we moeten veel arbeiders hebben. Pavel, hij weet niet of het lukt mensen te krijgen in zo weinig tijd. Hij zegt dat sommige werk kan misschien ook niet gedaan worden nu, het is veel te nat in en om kasteel. Hij zal zijn best doen maar wij kunnen niet beloven dat alles wat jij wil klaar is als Tv-team komt”

Ik knik begrijpend

“Natuurlijk, jullie kunnen niet meer doen dan wat er in je macht ligt. We zullen wel zien hoe ver we komen”

We schudden handen, nemen afscheid

“Als ik jou was kroop ik maar gauw in bed, je ziet er niet goed uit” adviseer ik Jarmila nog snel

Ze kijkt me vermoeid aan

Een lok haar waait voor haar ogen

“Uhuh… ga vanavond vroeg. Beetje verkouden denk ik…”

Pavel opent galant het portier voor haar

Bijna waait het door een plotselinge felle windvlaag uit zijn handen

Een week later krijg ik bericht dat het team dinsdag 16 januari de opnamen bij het kasteel zal maken

Even dreigt er nog een kink in de kabel te komen

Waterbeek Media deelt mee dat er wellicht wat met de uitzendingen geschoven zal worden

Er zijn wat “problemen in de planning” opgetreden

Of ik akkoord ga dat mijn items pas eind februari en eind maart uitgezonden worden

Dat ga ik niet

Ik wil de eerste uitzending absoluut vóór de krokusvakantie

Dreig dat ik de hele zaak afblaas en mijn geld terug wil als de afspraken niet nagekomen worden

Een telefoontje van mevrouw Koenders brengt uitkomst:

De eerste uitzending kan toch nog ingepland worden op zondag 28 januari

De herhaling volgt dan zondag 4 februari om half twaalf ’s morgens

Het tweede item zal gesplitst worden, een gedeelte wordt uitgezonden op 25 februari en een gedeelte op 25 maart.

“Op die manier komt uw project drie keer op TV, als u de herhalingen meetelt zelfs zes keer. En zoals u weet ligt de kracht van adverteren in de herhaling…”

Ik ga akkoord met het voorstel

Een aanbod om bij de opnamen aanwezig te zijn sla ik af

Ik ben net terug uit Tsjechië

Zie de reis niet zitten, ook al is het per vliegtuig

Ik mail Jarmila of ze dinsdag 16 januari met de sleutel bij het kasteel kan zijn

Hopelijk is ze weer een beetje opgeknapt

„Hallo John,

Wij zijn druk bezig met de werkzaamheden op het kasteel. Morgen wordt het glas in de ramen gezet. Maar omdat hier steeds vochtig weer is dit een langdurend proces en wij zijn bang dat tot maandag halen wij niet alles op voldoende niveau te krijgen.

Als ze al op dinsdag komen dan zal het gewoon het best zijn. De termijn is waarschijnlijk niet mogelijke te verzetten?!“

Ik schud mijn hoofd

Blijkbaar hebben ze niet helemaal door hoe het werkt

Dat alles via een strakke planning gaat waar geen milimeter van afgeweken kan worden

Ik mail terug dat ik niets aan de opnamedatum kan veranderen

Dat ik zelfs geen inspraak heb over de vormgeving van de filmpjes

Ik heb dan wel de scripts ontvangen ter correctie, maar daar blijft het bij

We moeten het maar nemen zoals het komt

Eigenlijk heb ik wel vertrouwen in het uiteindelijke resultaat, het zijn tenslotte wel professionals

Maandag 15 januari

„Hallo John,

Hiermee willen wij je graag informeren over de werkzaamheden die werden op het kasteel Zacler gedaan. Ik denk dat alle werkzaamheden die jij gevraagd heb werden toch wel op tijd gedaan hoewel ik daarin heb niet gelooft. Zie de bijlage met foto´s.

De hele kasteel werd compleet opgeruimd – 3 x schoongeveegd, waarop de vloer met de parketten bedekt is werden de parketten met water schoongemaakt, compleet in het hele kasteel werden de ramen schoongemaakt, de kapote ramen met nieuwe glas verzorgd, op de begane grond werden de planken van de ramen weg gehaald en de ingang via de kelder werd beveiligd. Het appartement A 23 werd compleet voorbereid  incl. witten en in A 21 werd op hetzelfde manier gedeelte  (gedeelte met uitzicht naar de skipisten). De muren werden opgeknapt in A22 daar werd dat niet gewit want daar vraagt het veel werk en het droogde langsaam. Er werd de electriciteit voorbereid. De omgeving van het kasteel werd opgeruimd en er werd veel bomen gezaagd zodat er een mooi uitzicht is. Ze zullen nog verder gaan met het zagen. Ze hebben ook de weg op enkele kritische plekjes verhard. In A 22 werd ook het balkon schoongemaakt zodat het zonder problemen toegangkelijk werd. De volgende week zullen wij de afrekening aan jou zenden en wij zullen ook het kasteel veilig maken.

Ik hoop dat je dat wat je op de foto´s zal zien toch goed zal vinden.

Pavel“

Ik haal opgelucht adem

We zijn er klaar voor

Net op tijd, morgen zijn de opnamen

Ik heb de webcam van Zacler nog even bekeken

Door de kale, bladerloze bomen zie ik vaag de omtrekken van mijn kasteel

Mijn gebeden zijn niet verhoord

Helaas ligt er geen romantisch sneeuwtapijtje